
Marcia Griffiths, Leroy Sibbles, Bitty McLean, Prince Alla, Sylford Walker, Cocojr., Rohan Lee, King Johnny, Slongs Dievanongs, Collieman & Saimn-I: Asham begeleidt deze zomer een indrukwekkend aantal artiesten uit binnen- en buitenland. Als kers op de taart mag Beljam's beste backing band op Reggae Geel het grote podium openen, dit jaar voor de eerste keer al op vrijdag. Het wordt in elk geval een drukke, irie zomer.
Asham heeft een agent, en dat zullen we geweten hebben. De band is de komende maanden overal in het land te zien, op de meest uiteenlopende festivals. Hoe hebben ze al die grote en iets minder grote namen kunnen strikken, en wat mogen we straks verwachten? We spraken af met de riddimsectie van de groep, bassist Alain Meloen, toetsenist Wim Appels, guitarist Eddy Vanhie en het is vooral Wim 'Radix' Verbruggen, brein en drummer van de groep, die spreekt.
Collieman focust zich momenteel op zijn studies. Hij heeft wel nieuw materiaal maar we wachten op het goeie moment om het uit te werken met de groep, en eventueel bij elkaar te brengen op een nieuw album. In afwachting brengen we deze zomer nog overwegend nummers van 'The Same Blood', aangevuld met enkele nieuwe tunes en op de festivals een paar reggae classics die Collieman na aan het hart liggen. De show zal de komende maanden dus wel langzaam veranderen maar de toppers van het album blijven we natuurlijk spelen. Met Saimn-I als smaakmaker. Hij brengt altijd extra vuur in de set en we spelen nu ook een nummer van zijn nieuwe album, 'Somewhere', een duet met Collieman.
Een King aan huis. Hij werkt graag met ons, wij met hem en iedereen beseft dat een act als King Johnny met een live band veel meer mogelijkheden heeft dan op sound. Op voorwaarde dat de muziek goed gespeeld wordt, dat wil zeggen op z'n Jamaicaans. Zijn krachtschuilt net in die combinatie van authentieke reggae met goeie, scherpe en vooral herkenbare teksten in het Nederlands. En altijd fun. Het hoeft niet altijd zo serieus te zijn. Als we met iemand kunnen doorbreken buiten de reggae, dan wel met King Johnny. En met Slongs Dievanongs natuurlijk maar voor ons hoort die bij King Johnny. Ze is al jaar en dag een van zijn backingzangeressen. Dankzij het programma In de mix, en het succes van 'Goeiemorgent' en 'Lach naar mij' staat ze nu plots in de belangstelling, en daar genieten wij ook van. We mochten haar begeleiden in het programma van Marcel Vanthilt, onze eerste keer op TV, en Charissa (Slongs) had ons vorig jaar op Reggae Geel al toevertrouwd dat ze zeker met ons wilde samenwerken, als ze succes zou kennen. Dat gebeurt nu ook. Charissa kijkt ernaar uit om meer met ons te spelen en we krijgen de vrijheid om haar hip hop-tunes een reggae flavour te geven. Die haar zelf vaak beter bevalt dan de originele productie. En dan hoef je het hiphopritme niet eens te vertalen naar reggae. Soms gebruik ik een bepaald timbaal dat je in de hip hip nooit hoort, en zo hebben we allemaal onze kleine dingetjes die de reggae doen weerklinken. We zien wel wat ervan komt. Misschien worden we straks gevraagd voor de plaat van Slongs, of wil Halve Neuro iets doen met ons. Maar op het podium zijn we nu al de band van Slongs Dievanongs, en dat bevalt ons prima. Het is heel leuk samenwerken!
We spelen deze zomer een vijftal keer met Rohan, wat vrij veel is. Het wordt zoals de vorige keer een mix van nummers uit zijn twee cd's, een show die voor 80, 90% op punt staat. Rohan heeft een hoop nieuwe songs klaar maar wij hebben op dit moment geen tijd om ze te arrangeren en te repeteren. We krijgen nu als backing band de kans om grote namen te begeleiden en nieuwe projecten uit te werken. We willen ook zelf evolueren. Maar live staan we er nog altijd met Rohan. Geen discussie. Hij heeft zijn eigen, sterke songs, hij is geloofwaardig, en hoe later op de avond, hoe beter het wordt.
We hebben al met hem samengespeeld op de Help Jamaica-benefiet in 2011, en de basistracks voor The same blood zijn opgenomen in zijn studio. Coco was toen behoorlijk onder de indruk, omdat wij in één dag bas, drums, gitaar en toetsen opnamen. Dat was hij blijkbaar niet gewend. Nu staan we met Coco op Polle Polle Gent, Polle Polle Beach en Manifiesta. Hij heeft ons een heel eigenzinnige selectie bezorgd, een mix van 45 minuten. Een beetje tricky voor ons want Coco heeft een heel lage stem, waardoor wij alle nummers zowat anderhalve toon lager moeten spelen. Er zitten ook bekende pophits tussen, dingen wij op eigen initiatief nooit zouden spelen, met gerichte teksten. Maar wel een mooie uitdaging natuurlijk, om die muziek toch weer onze eigen kleur te geven. Hits-à-gogo à la Asham.
Met dank aan onze nieuwe agent, Mike De Herdt. Een geweldige zanger, heerlijke rocksteady riddims en toch een frisse, jonge sound. Niet gemakkelijk om dat evenwicht te vinden maar ik maak me sterk dat wij dat even goed kunnen als de Franse Homegrown Band die Bitty al vaak begeleid heeft, opnieuw mèt onze eigen accenten. We kijken er echt naar uit om met hem samen te werken, ook al kunnen we maar één keer samen repeteren. We weten intussen ook dat de artiesten waarderen wat we doen, hoe we er echt een samenhangende show van proberen te maken.
Ze komen naar Europa via het Nederlandse agentschap Roadblock. In de andere landen treden ze op met sound systems, alleen bij ons staan ze op het podium met een band. En ze staan te popelen om te komen. Fantastisch natuurlijk, dat we met die zangers een aantal grote klassiekers kunnen spelen. Dat had ik 20 jaar geleden nooit durven denken. We streven ernaar om die nummers in hun waarde te laten, om de sfeer van de original te benaderen. Less is more. Ze moeten binnenkomen zoals we ze destijds hebben leren kennen. Met Prince Alla en Sylford Walker kunnen we jammer genoeg niet repeteren. We staan op Dour maar zij komen die dag recht uit Italië. Een klein risico, dat wel, maar in Dour zal het zeker strak klinken en in de Spiegeltent een paar dagen later krijgen we wat meer ruimte voor dub, want dat hoort er natuurlijk ook bij in die tunes.
Leroy was heel tevreden over onze samenwerking en hij heeft op verzoek van Reggae Geel contact opgenomen met Marcia Griffiths. Ze hebben elkaar ontmoet in Toronto en daar zou Leroy gezegd hebben: 'The band is good and fast.' Wat voor Marcia blijkbaar volstond om toe te zeggen, maar wel op voorwaarde dat ze twee keer zou kunnen repeteren. Zo gezegd, zo gedaan. Heaven, of wat dacht je? Een cadeau. Hoger kan je als Belgische reggaeband niet reiken: het grote podium van Reggae Geel openen, voor de eerste keer op vrijdag, met twee van de grootste Jamaicaanse legendes. Strictly Studio One en foundation riddims, en zo zullen ze bij Leroy ook klinken, maar Marcia verwacht een heel andere sound, dezelfde riddims in een fris kleedje, even goed en overtuigend als de originals, met haar eigen backing vocals.
Voor mij is de cirkel rond. Ik was 13 jaar toen ik voor de eerste keer naar Reggae Geel ging en verliefd werd op de reggae. Je begint muziek te spelen, je kunt al eens optreden, je droomt er al eens van om met een Jamaicaanse artiest te spelen… En nu dit, als bekroning van het drukste seizoen dat we ooit gekend hebben. Het enthousiasme is groot, iedereen is er klaar voor, ook de blazers, die er overal bij zullen zijn. Voor ons geen horns die uit de keyboards komen!

Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Jun 22, 2013