The Fireman zet Kokopelli 2013 in de fik

Kokopelli vindt plaats op het Goet te Wynckele, een groene lap in het centrum van 'Gullygem' met een nabijgelegen, authentieke schuur. We kenden deze kleine deelgemeente van Wevelgem verder alleen van de legendarische Rasta Soldier bashments van de Chaka Chaka crew en waren dan ook wat verbaasd toen we onze wagen vrijdagavond vlak voor de ingang konden achterlaten. Mooi meegenomen! Zo stapten we meteen van het ene centrum het andere in: dat van de wereld, zoals Kokopelli wordt omschreven op de website. De kleurrijke decoratie, wereldkeuken en infostands van ngo's maakten ons meteen duidelijk waarom.

In de schuur werden we verwelkomd door Skydown Youths, een lokale sound die er duidelijk veel zin in had. De hoofdtelefoon werd in sneltempo tussen de vijf soundboys gedeeld, die er vooral naar leken te streven om zo veel mogelijk vette tunes in één uur door de boxen te jagen. Zo hoorden we om 20 uur al uptempo dancehall classics van onder meer Burro Banton en Damian Marley, in een set met weinig samenhang en aandacht voor de mixing.

Ook Groove Station speelde een thuismatch en had voor de gelegenheid Lisa Bennett meegebracht als libero. De New Yorks-Jamaicaanse bewees zich niet alleen als zangeres, maar ook als dancehall queen, tot groot genoegen van de mannelijke feestvierders in de schuur. Reken er ook nog de uitgekiende selectie 90's anthems en nieuwe tunes van selector Bramma bij, en je weet meteen dat stilstaan hier geen optie was. De aanstekers gingen dan ook massaal de hoogte in op de tonen van Snoop Lions 'Lighters Up', waarmee deze gevarieerde reggae-, dancehall-, dubstep- en jungleset na twee uur werd afgerond. 

Ondertussen was Postmen al aan het soundchecken op het hoofdpodium op het grasplein. Nadat het Nederlandse hiphop-reggae-trio vorig jaar hun comeback aankondigde, vieren ze dit jaar de vijftiende verjaardag van hun classic debuutalbum 'Documents', wat gepaard gaat met een rerelease waarop ook enkele nieuwe tracks verzameld staan. We zagen deze noorderburen het afgelopen decennium al een tiental keer live aan het werk - hetzij als Postmen, dan wel als Postman - en telkens weer konden ze met het grootste gemak overtuigen.

We wisten dan ook dat het een berekend risico was toen ze ook nu weer klassiekers als 'Crisis', 'Morning After' en 'Cocktail' helemaal vooraan in de setlist stopten. Hierdoor wonnen ze het publiek weliswaar meteen voor zich, maar hadden ze ook wel al hun grootste hits verspeeld... Geen reden tot paniek echter, want het speelplezier viel zo van de gezichten van Anonymous Mis, Shyrock en zangeres Alyssa af te lezen en samen met een ijzersterke band haalden ze alles uit de kast om ons een uur lang non-stop te blijven boeien. Medleys, remixes, dubversies, solo's én een cover van Daft Punks nieuwe single 'Get Lucky' volstonden ruimschoots voor een onvergetelijk feestje òp en vòòr het podium. En dan hadden we 'U Wait' nog tegoed in de bisronde...

Op zaterdag konden we de wereld al in de vroege namiddag omarmen, maar wij vervoegden de andere festivalgangers pas tegen de avond. Om 21 uur konden we nog net een stukje van het optreden van Baciamolemani meepikken, een hyperactieve bende Italianen die de massive warm hield met hun ska, rock en rumba. Daarna trokken we naar de schuur, waar de Polen van Molotov Cocktail Party ons opwachtten. Dit collectief van dj's, muzikanten en een vj stond volgens het programmaboekje voor het eerst in ons land en hun balkan beats, kuduro en bollywood tunes werden hier meteen warm onthaald.

Aan het hoofdpodium ging de temperatuur pas echt de hoogte in voor de man waarop iedereen al een hele dag stond te wachten: Capleton aka The Fireman! Bijgestaan door zijn Propecy Band startte hij met 'That Day Will Come' op de Hardtimes riddim, om meteen daarna 'Jah Jah City' in te zetten en de eerste pull-up te versieren. Zo stak de Jamaicaan het vuur direct aan de lont, maar daarna volgden nog meer hits als 'Or Wah', 'Wings Of The Morning' en 'Hunt You', waarmee hij het tempo verder opdreef. 

Een leuk moment was ook toen de mensen van het vuurspektakel in hem een gelijke hadden gevonden en net voor het podium gingen postvatten. Fire blaze! Alles in de fik! Naar het einde van de show toe volgde nog een rijtje mama songs - toepasselijk, op de vooravond van moederdag - om uiteindelijk afscheid te nemen met 'Same Old Story' op de Rub A Dub riddim. We hadden ondertussen al een aanzienlijke hoeveelheid energie uitgewisseld, maar voor ons mocht de show gerust nog wat langer geduurd hebben.

Zondag stonden nog onder meer Betong Kartong, Kaer en La Pegatina op het programma, maar daarvoor moesten we helaas verstek geven. Tegen dan hadden we evenwel al lang begrepen waar Kokopelli voor staat, als Amerikaanse god van de vruchtbaarheid en de muziek. Goeie grond, daar in Gullegem! De oogst na zes jaar ploegen liegt er niet om!