King of Fire & Fitness (Capleton, Petrol)

De Beljam massive was er helemaal klaar voor. Eindelijk liep de Petrol nog eens lekker vol voor een reggaetopper, omlijst bovendien door Civalizee.

De band trapte af met een zware dub van Bunny Wailer's 'Ram dancehall', en Capleton had als gebruikelijk een paar van zijn discipelen uit King David's House meegebracht. Jah Thunder kreeg amper de tijd om zijn futuristische versie van 'The heathen' uit te diepen en ruimde ook nog even de baan voor een acte de présence van de Franse DJ General D. Ik was vooral nieuwsgierig naar Droop Lion – een kleine hype in Jamaica en nieuwe aanwinst voor de conscious generation die zich aandient in de reggae. Met een stem die het midden houdt tussen Toots (!), James Brown (!!) en de bobo-singjays maakte hij alleszins een grote, zij het veel te korte  indruk. Voor nieuwe riddims die variëren tussen nyahbinghi, foundation en new roots mogen ze mij trouwens altijd komen wakker maken. Droop Lion heeft een naam als een gimmick maar stond en bewoog op het podium als een waarachtige leeuw van rastafari, wijd wit gewaad, dreadlocks trots over de schouders, boboshanti of niet. Die zien we zeker nog terug, en dan hopelijk langer dan 10 minuten.

Capleton had Droop nochtans best wat meer tijd kunnen gunnen. 140 minuten zwaaien, springen, roepen, lighters up, lion paws en tussendoor een paar pasjes dansen is voor mij net iets te veel van het goede, maar dat kan natuurlijk ook aan mijn oude botten liggen. We leven niet allemaal zo gezond als de bobo's en andere rasta's die geen dierlijke producten tot zich nemen, alleen groenten, fruit en noten, al dan niet rauw. Het was maar een van de vele typische rastathema's die Capleton aansneed en waarvoor hij ook telkens bevestiging zocht bij het publiek. Herbs, guns, Babylon, poverty, Marcus Garvey, mama… Zelden zo luid en massaal 'Rastafari!' horen scanderen in de Petrol, met de rauwe energie en overtuiging die Capleton zelf de zaal in smeet. En dan weer wild met de armen zwaaien, nog eens de aanstekers naar boven, en springen maar.

Capleton heeft in de voorbije 25 jaar tientallen hits gescoord, van onbeschaamde slackness en batty boy tunes in het begin tot majestueuze roots anthems in de tweede helft van zijn carrière. Dat vroege werk laat hij tekstueel al jaren links liggen, muzikaal lijkt hij het tempo bij iedere toer nog op te drijven. 'Small world' was in dat opzicht een veelbetekenende opener, evenzeer reggae als ragga, evenzeer beat als melodie. En dan meteen 'Jah Jah City', mager ingezet door het al te schrale geluid van de toetsen, en een keer of zes hernomen, zoals de meeste tunes.

Na 'Acres and acres' (velden vol ganja, of wat dacht u?) ben ik gestopt met titels noteren en heb ik ook wat afstand genomen van het wilde gewoel vooraan in de zaal. De band zat in een wervelende roes van dancehall, reggaeton, r'n'b en zelfs een beetje house. Capleton demonstreerde zijn zoveelste fitnessoefening. Vibes, maar niet mijn vibes. Dan toch liever Mr.Vegas, zeker muzikaal, en die speelt ook al eens nummer uit. Bovendien was mijn aansteker leeg.

Maar dan schakelde Capleton toch weer over op Studio One- en foundation riddims, Heptones, 'Tempo', 'Mean girl', 'Johnny too bad' en 'Sata', in zijn version 'Rocky road', als ik me goed herinner de eerste single die ik destijds gekocht heb van hem. Hebben we daar toch nog een klein uur rustig staan skanken, want het concert bleef maar duren, en het was zeker niet slecht. Weinig Jamaicaanse artiesten bieden meer waar voor hun geld dan deze gerijpte Capleton, rastaman, showman, fitnessman, zanger, singjay en deejay. Benieuwd welk festival hij deze zomer nog eens in brand mag zetten. 

Foto Fabidas