Van onze mannen in Jamaica: Sizzla Birth Day Bash (Portmore) & Sturgav Sound (Priory)

Jah Shakespear en Tiny Tim (Bangarang) zaten op 20 april aan de noordkust, op het strand van Priory, nabij St. Anne's Bay. Daar speelde King Sturgav ten dans, met aan de mic afwisselend Charlie Chaplin, Little John (na jaren afwezigheid) en Little Twitch. Kraakheldere sound, cool vibes, classic riddims again and again: toen Onze Mannen zo rond één uur het halfopen pand betraden, beloofde het een memorabele nacht te worden.

Maar dat was dus buiten Babylon gerekend. Iets over tweeën kwamen een vijftal agenten het feest verstoren. Charlie Chaplin mocht nog één tune spelen, Little Twitch mocht er nog even overheen, maar dan was het onherroepelijk afgelopen. De promotor had een plaatselijke commissaris gedist, zei iemand. Maar het gelaten publiek wist wel beter: de 'nieuwe' wet om (geluids)overlast te bestrijden, wordt streng toegepast, onder druk van kerken, actiecomités en verontruste burgers. Jamaica zal nooit meer worden als voorheen, met street dances en sound systems die de hele nacht doorgaan. Het gaat hier overigens om een wet die al werd goedgekeurd in 1998.

Op alle radiostations werden feestgangers dan ook opgeroepen om vroeg af te zakken naar het veelbelovende verjaardagsfeest van 'president' Sizzla in Portmore, bij Kingston. Wij ons dus gehaast om er om elf uur te zijn. Natuurlijk was er nog bijna niemand in de yard van het Royal View Entertainment Center. Pas een uurtje later kwam de show stilletjes op gang met een reeks opkomende artiesten. Mocht de politie dit feestje om twee uur komen afsluiten zou dat een kleine ramp zijn geweest want rond die tijd moesten alle grote artiesten nog passeren. Gelukkig is Sizzla een grote meneer en was de politie nergens te bespeuren.

'An incredible line up for only a thousand dollars (zijnde 8 euro)', dat was zowat het enige wat er gezegd werd in de radiocommercial. En dat was niet gelogen. De presentator (Ron Muschette) hield de show erg strak in de hand en liet iedere artiest weten hoe goed hij was door van te voren duidelijk te zeggen hoeveel nummers die mocht brengen. Twee meestal, uitzonderlijk drie of vier. Passeerden de revue: Duane Stephenson, Iba Mahr, Turbulance, Lutan Fyah, Rash Shilo (magisch!), Saba Tooth, Chico en Mr Easy, I Wayne, Flippa Maffia, Major Mackerel, Lady G, Power Man, Nesbeth, Louis Culture en General B.

En dan gebeurde er iets magisch. Cocoa T was bezig aan een erg goede set toen Ninjaman het podium betrad. Hij pakte Cocoa's mic af en daagde hem uit voor een good old fashioned clash. Met respect vlogen de beledigingen heen en weer. Allemaal met die ene mic. Vloog opeens mee op het podium: Ghost. Mijn kippenvelmoment. Ghost zijn muziek ken ik al jarenlang en ik ben altijd geïntrigeerd geweest door zijn figuur: wie is toch die man met de prachtige hoge stem? De boel ontplofte gewoon toen hij de mic ontvreemde van Ninjaman. Wat een stem.

Het zal ongeveer vijf uur geweest zijn toen de stroomkabel die het podiumgebeuren met de electriciteitsmast verbond gewoon doorbrandde en alle licht en geluid uitviel. Prachtig om te zien hoe er een nieuwe kabel getrokken werd zonder dat er iemand werd geëlektrocuteerd! Tijd voor Sizzla dus, die al de hele avond (anders dan anders) een jongensachtige glimlach op zijn gelaat toonde. Zonder aarzeling raasde hij door zijn catalogus hits. Rond zessen bleek te politie dan toch te arriveren met de boodschap dat het bijna welletjes was en riep Sizzla nog snel Beenie Man en Popcaan mee op het podium voor de grote finale.

En toen was het allang weer licht, had ik de nacht overleefd (vooral niet te snel te veel beginnen drinken als je zeven uur moet rechtstaan), en was het tijd voor ontbijt: whole weat patties met verse ackee. Het was trouwens ook al weer bijna tijd om naar de afternoon beach party in Sugerman Beach te gaan. Feesten, ze kunnen er wat van daar in Jamaica!