Eerste Brussels Reggae Festival

Aan ambitie ontbrak het de promotors van deze allereerste editie alvast niet, een gevarieerde en sterke affiche kondigde meerdere zalen en subgenres aan, gespreid over 2 dagen, indoor. Jonge talenten en oude podiumbeesten, van ska tot dub en dancehall. We zagen ook heel wat organisaties samenwerken om dit op poten te zetten, wat we alleen maar kunnen aanmoedigen. Het is vooral spijtig dat soms vele kleintje nog geen grote maken. De opkomst had beter gemoeten. 

Het eerste Brussels Reggae Festival werd georganiseerd in de Brussels Event Brewery in Molenbeek. Deze relatief nieuwe locatie leek geen evidente keuze maar ze heeft wel potentieel. Meerdere grote zalen die mits wat decoratie een leukere uitstraling kunnen krijgen. Niet ver van de VK in Molenbeek en dus wel wat parkeermoeilijkheden voor wie met de wagen was, maar wél vlot te voet vanaf een treinstation te bereiken. De organisatoren hadden ook gerekend op beter, warmer weer, wat ervoor zorgde dat het best koud was in de grote zaal. In de zaal waar de dubsounds geprogrammeerd waren was dat dan weer geen probleem. We hadden echter de indruk dat ze dubbel zoveel volk verwacht hadden, wat de zaal van de main stage doorgaans geen goed deed. 

Op vrijdag waren we nog net op tijd voor Mr. Aya, de winnaar van de Benelux Reggae MC contest. Hij kon de aandacht van de eerste bezoekers wel trekken, en houden, met z'n energetische show. Ook de interactie met het publiek werd gesmaakt. Dragon Davy missen we door een bezoekje aan de aanwezige wereldkeuken!

Wat later volgt Tairo, die meer positieve publieksreacties oogstte als Gappy Ranks nog wat later op de avond. Daar zit volgens ons vooral de taal voor iets tussen. We merkten wel wat Franstalige Belgen én Fransen op in het publiek. Gappy Ranks kreeg het publiek pas een beetje mee wanneer hij zijn nummer op de man down-riddim van Rihanna, zijn hitje 'stinking rich' en een eigen versie van de Harlem Shake bracht. Hij begon echter met enkele dancehall-nummers in de 90ies stijl maar kreeg daarmee het publiek niet echt enthousiast. Hij kondigde meermaals zijn nieuw album aan, dat losgelaten zou worden in september, en waar ook hij, na bijvoorbeeld Mr Vegas en Busy Signal, volledig de reggae-toer op zou gaan en dus de dancehall en hiphop even zou vergeten.  

De held van vrijdagavond was natuurlijk Johnny Osbourne. De kalme intrede werd al snel een wervelwind. Al toastend startte hij op reggaeriddims, maar al gauw maakte hij met meerdere songs op de heavenless riddim (Rock it tonight, murderer,) duidelijk dat er wel wat vuur in de show te verwachten was.  We werden vakkundig doorheen heel z'n repertoire geslingerd en daarbij zorgde ook Lone Ranger voor wat afwisseling. Ook hier merkten we dat veel van het aanwezige publiek niet mee was, spijtig genoeg. Bij Thruths & rights keerde dat gelukkige nog wel. Het nummer staat niet voor niets in onze tijdloze op 1 natuurlijk.  

Het Duitse soundsystem Pow Pow Movement kreeg het publiek wel stevig aan het dansen maar dat mag niet verbazen. Ze blijven in Europa één van de beste partysquads in die stijl. Originele tunes wisselen snel af met dubplates, oude en nieuwe roots, oude en nieuwe dancehall en ook een vleugje soca erbij. Heartbeat movement hebben we echter nog moeten missen, maar die crew was al stevig aan het meefeesten met PowPow dus we vermoeden dat ze de vibe erin gehouden hebben. 

In the Yellow Room mocht het Kortrijkse Dub fi Youth op vrijdag de spits afbijten en de zaal opwarmen voor Channel One. Dit gerenommerde sound system duo uit Engeland, met Mikey Dread at the controls (niet te verwarren met de overleden zanger) en Ras Kayleb pon di mic staat binnen twee weken ook op King Kop festival te Leuven. Ze openden hun set net als op United Nations of Dub met de heruitgave van Nation Fiddler door Maka Bees, gevolgd door een versie van Bob Marley's 'I'm a rebel', waarmee ze het publiek helemaal meekregen voor een opbouwende set die eindigde met enkele dikke dub plates. 

Een ganse stijlbreuk kwam er met de set van het Franse OBF, dat zoals gewoonlijk het publiek met specials om de oren sloeg, naar het voorbeeld van Iration Steppas, en de bas van het geluiddsysteem (een combinatie van de Youths and Truths en Gamma soundsystems) flink opdreef. Het blijft ons inziens een bevreemdende vibe, die 'champion sound' dubplates in een roots en dub dance, maar er is duidelijk een bepaald publiek voor te vinden, al bleven wij hier niet erg lang hangen.

Op zaterdag waren we vroeg op post voor talent van eigen bodem. Collieman en Asham band speelden zoals altijd een zeer sterke set maar voor de aanwezige redactieleden was het de eerste keer dat we festivalopener Iron Ites, de winnaar van de Benelux Reggae Contest, een volledig set zagen brengen met één frontvrouw. Benoitte Kiangana Mupatshi doet het alleen en staat er gewoonweg. De stem, de tekst, de podiumpresence. Ze is er klaar voor. De accoustiek in de (lege) zaal zat ook hen echter dik tegen waardoor het één en ander moeilijk te beoordelen viel. We krijgen echter nog voldoende kansen om deze band in volle glorie te zien. We kunnen haast niet wachten. 

Ook Freddy Loco meets Kevin Batchelor & Ken Stewart komen er niet erg goed door omwille van de slechte accoustiek, wat heel spijtig is. We kregen zo ook de indruk dat The Internationals toch beter konden boeien toen ook zij geen frontman of -vrouw hadden. Dat is misschien een kwestie van smaak, maar de aanwezige redactieleden hebben er gewoonweg graag wat meer zang bij. Maar wat klinkt er niet beter in een volle zaal natuurlijk.

Ondertussen is in de Dubzaal Lab Frequency van wal gestoken,een collectief uit het Italiaanse Milaan & omstreken die naar eigen zeggen elektro dub brengen. Muzikanten begeleiden de digitale riddims en eigen producties. Ze weten ons zeker te boeien en vervelen geen moment.

Unlisted fanatic zagen we in de Yellow room met een ongewone bezetting: 2 blazers mee op het podium en Saimn-I en Collieman die elks hun ding deden. Collieman ook met zijn single "farmerman life". Deze laatste brachten ze net samen uit op 7inch met natuurlijk de "Farmerman dub" op de B-kant. Een nieuwe Belgische productie, te koop op een singletje zoals ze daat bij ons thuis noemen. Het was boeiend maar de technieker had niet goed begrepen dat je de baslijnen moet blijven voelen, wat in onze ogen de show niet volledig tot z'n recht liet komen. In ieder geval een combinatie die we graag eens terugzien!

Het Franse Broussaï is sterk. Op de één of andere manier, misschien omdat er al wat meer volk in de zaal stond, kregen ze het geluid wel 'voller' en aangenamer. De afwisseling met een toaster en een zanger is ook zeer aangenaam. Er waren duidelijk ook wat fans aanwezig.  

Ray Darwin is energiek maar hij blijft echt zitten met dat éne hitje. Dat éne hitje dat zelfs bij een groot deel van het publiek niet doorgedrongen was. Alpheus en Earl16 oogsten veel meer succes. Alpheus is een ijzersterke zanger die ons inziens veel te weinig aandacht krijgt en bekendheid geniet. Een waar feestbeest ook. Hij krijgt heel de zaal op z'n hand. Met eigen nummers en covers (Equal Rights van The Heptones en Do The Ska van). Liefhebbers van ska en rocksteady hebben er ongetwijfeld van genoten… 

Earl 16 zagen we al lang niet meer op band en dat op zich maakte ons toch een beetje nieuwsgierig. De Franse backing band Moonband deed dat goed, vooral bij Alpheus en Earl 16. Maar één van onze redactieleden zag nog net Strawl van Strawl & Out Of many op het podium verschijnen en met hem verdween blijkbaar ook terug wat kwaliteit van het geluid.

Na Earl 16 kondigde de organisatie aan dat Mykal Rose niet kon optreden vanwege organisatorische redenen en dat dat niet de schuld was van de artiest, maar van de organisatie zelf. Zonder veel meer uitleg of pauze vloog Skarra Mucci er dan samen met Irie Nation in. De vroegere MC van Deebuzz sound trad voor een eerste keer op in ons land en sloeg erin om het publiek terug enthousiast te krijgen. Met zijn rauwe stem bracht hij een combinatie van stevige dancehallnummers en covers van o.a. Delroy Wilson en Ken Boothe. Een geslaagde formule die beëindigd werd met enkele a capella's. Het Nederlands Foundation sound sloot de tent omstreeks 5u. In de Yellow room feestten de Cultural Warriors en Solo Banton nog lustig verder tot 6.

Voor deze eerste editie had de organisatie het misschien net iets minder groot moeten bekijken, maar ambitie heeft ook z'n charmes natuurlijk. Volgende keer beter!?