Reggae music again (and again with Chronixx)

Voor Chronixx kwamen vrijdag in de Petrol Club amper een honderdtal mensen opdagen. Wellicht toch iets te vroeg naar hier gehaald – de 20-jarige zanger heeft nog niet eens album uit – maar zo werd het wel een avond voor de chosen few, die in de toekomst misschien trots kunnen vertellen dat ze erbij waren, toen Chronixx zijn allereerste concert in Europa gaf. En op deze site zijn eerste review kreeg.

Jamar 'Chronixx' McNaughton is een jonge rastaman, zoon van zanger  Chronicle, die opgroeide in het gezelschap van onder meer Burro Banton, Norris Man en Gregory Isaacs. Hij heeft backing gezongen bij Lutan Fyah en riddims gebouwd voor Konshens en Teflon. Maar nu staat hij er met zijn eigen songs, en vooral zijn eigen band. Zinc Fenc tilt de reggae naar een nieuw en opwindend niveau, zoals de High Voltage Band van Busy Signal dat een paar dagen daarvoor al deed in Gent. Geen oude riddims (wel flarden 'Slavery days' en 'Artibellla') maar gloednieuwe tunes met solide fundamenten. De dubs waren kort maar explosief, de dancehall beats groots en tegendraads, alsof de typische tegentijd van de reggae nog eens ontdubbeld werd. Ook dat was ons bij Busy al opgevallen: de Jamaicanen slagen er toch weer in om het beproefde ritme van hun muziek nog verder uit te diepen.

Chronixx is de ideale zanger om dat nieuwe recept te bekronen. Zijn stem zweeft ergens tussen Ini Kamoze, Chezidek en King Kong, zijn lyrics en frasering doen denken aan Protoje, niet toevallig een goeie vriend. Conscious lyrics zijn het, opgedragen aan Haile Selassie, ook als het over de liefde gaat. Chronixx zingt en singjayt zijn teksten van uit het hart en met de volle overtuiging van een true born rastaman. Hij zingt zijn nummers ook uit, zonder gratuite pull-ups, en met zinvolle improvisaties naar het einde toe. Mager als hij is, met prille dreadlocks, vult Chronixx toch het podium.

Een Hollandse collega zei na afloop tegen Chronixx dat hij dit concert beleefd had als de eerste Europeanen die destijds Bob Marley aan het werk zagen. Dat is misschien wat overdreven maar dit is wel een van de nieuwe stemmen en gezichten van de reggae, een man die we de komende jaren nog vaak gaan terugzien. Hoewel je in Jamaica natuurlijk nooit weet.