
Horace Andy is een van de weinige reggaezangers die het hele parcours heeft afgelegd: van Studio One naar de digital age, en dan weg uit Jamaica, naar de triphop van Massive Attack en de house van Ashley Beedle. Zijn stem voelt zich thuis in de meest dubby en loungy soundscapes. Op dit album herneemt Andy enkele van zijn grootste klassiekers en laat ze remixen door enkele van de beste Europese dub masters.
Rob Smith kennen we nog van Smith & Mighty uit Bristol, het DJ-duo dat eind jaren '90 furore maakte met eclectische selecties die ook veel dub en reggae bevatten. Smith mixt 'Bad man' in een staccato dubstep style, opgesmukt met matige rhymes van ene Million Teeth. De dub is dubstep all the way, bijna geheeld gestript van stemmen en arrangementen maar met des te meer echo's en wobbelende bassen. De Berlijnse studiorat Fenin transformeert dezelfde tune tot een soort digitale discorockers, met striemende ritmes en springerige toetsen.
Rob Smith tekent ook voor de dubstep remake van 'Cuss cuss', 'dedicated to all Studio One fans' zegt Horace Andy in het begin. Hij zingt het volledige nummer en de heavy riddim wordt verlucht met een huppelend trommeltje en het zalige, kenmerkende introriedeltje op toetsen. In de dub, eerder rockers dan dubstep, gaat het trommeltje in galop, wat de tune een heel andere vibe geeft.
Ook Oliver Frost (van de Duitse remixtandem Frost & Wagner) kreeg twee tracks toebedeeld. 'Changes' is slappe funk die gelukkig iets meer body krijgt in de dub van TVS uit Hanover. Betere funk horen we in 'Skylarking', een aanstekelijke uitvoering van Andy's eerste grote hit voor Studio One, een sound die herinnert aan de dubby dance van Freak Power, de groep van Norman Cook voor hij Fatboy Slim werd. De dub van Eva B neigt meer naar de reggae, met meer nadruk op de tegentijden en een versnelde rockers beat die door de vele echo's uitmondt in een echte trance. Andy horen we alleen in het refrein maar wel nadrukkelijk upfront. De versie van TVS is echte chill out music for sushi bars. Een dunne dansbeat en Horace Andy die te snel lijkt te zingen, zeker in verhouding tot de original van 'Skylarking'.
Dubblestandart kaapt op dit album de hoofdprijs weg, met een krachtige nieuwe rootsdub version van 'Cuss cuss', voorzien van een massa speciale effecten, golvende synths, een Arabische fluitje (!) en veel blieps en bubbels. De strak hakkende ritmegitaar laat over het basisritme geen twijfel bestaan. Horace Andy horen we nauwelijks, en al helemaal niet in de dub van de dub, op het niveau van de schitterende Select Cuts die het Duitse label Echo Beach rond de eeuwwisseling uitbracht. Echo Beach serveert ons nu al 20 jaar de beste nieuwe dubs uit Engeland en de rest van Europa, met de indrukwekkende reeks 'Kingsize Dub' als boegbeeld. Op die traditie borduurt deze plaat geduldig verder.
'She say' is een vrolijke uptempo dub van Der Transformer, een engineer uit Zwitserland, met knappe power breaks en Horace Andy in een ondergeschikte rol. 'Wicked Babylon must go' klinkt rijk en barok, geconstrueerd rond een warme nyahbinghi beat, de vocals voortdurend aan flarden gereten en verdrinkend in echo's en galmen. Dat krijg je als je de speelvogels Dub Spencer & Trance Hill samen zet met hun (Zwitserse) landgenoot Umberto Echo.
Zoals On U Sound lang geleden alle releases dateerde in 1991 (toen nog de verre toekomst) zo stelde Echo Beach lange tijd 2013 voorop als streefdatum voor erkenning. Sinds kort staat er 2023 naast de ©, en 'Another Catch 2023 Production'. Mooie woordspeling en hopelijk een aanduiding dat Echo Beach voorlopig niet van plan is om te stoppen met de release van vernieuwende dub en aanverwanten.

Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Mar 12, 2013