(pdw) (1958-2013)

Ik ben nooit een grote fan geweest van The Skyblasters maar de groep heeft de Belgische reggae in de jaren '80 wel op de kaart gezet, en bereikte met hun aanstekelijke (pop)songs een breed publiek. Het was (pdw) die de band mee op het spoor zette, nummers componeerde en optredens regelde. Het was (pdw) die op zijn drums het ritme bepaalde en de boel bij elkaar hield. Het was (pdw) die de Ghanese zanger Edward Buadee de kans en het vertrouwen gaf om de frontman te worden van The Skyblasters, en tot nader order de enige Afrikaan die iets verwezenlijkt heeft in de Belgische muziekbusiness, in de jaren 1980 dan nog, toen het woord inburgering niet eens was uitgevonden. 'The President': zo stelde Buadee De Witte meestal voor aan het publiek. Dat gebeurde half schertsend, maar er zat wel een grond van waarheid in. Zonder Patrick De Witte zouden The Skyblasters niet eens bestaan hebben. En het heeft tot Asham geduurd, in de jaren 2000, voor reggae live nog eens zo volwassen klonk.

Maar (pdw) was bovenal een rebel with a cause. Vandaar zijn voorliefde voor stand-up comedy (en alleen dat: een man, een microfoon, een mening) en zijn succes als journalist en columnist. Hoeveel rebellen zie je nog in de media? Hoe vaak zie je nog iemand onverbloemd komaf maken met hypocrisie en flauwekul? Patrick was soms cynisch, zelfs zwartgallig, maar altijd eerlijk en rechtuit. Zijn stukjes waren een riem onder het hart van wie de waanzin in de wereld zag, en troost zocht bij een weldenkende medemens. Zo sceptisch als de mannen van SKEPP zal ik nooit worden maar ik ben wel blij dat ze ons alert houden. Patrick was hun boegbeeld, hun BV die de aandacht vestigde op wetenschappelijke nonsens en dubieuze claims.

Patrick De Witte was in de voorbije 30 jaar alomtegenwoordig in mijn leven. Eerst als journalist van Humo, later als drummer van The Skyblasters, schrijver en producent van tv-programma's die hun tijd ver vooruit waren (Spam, De Vloek van Vlimovost, Kijk eens op de doos), maar ook van Comedy Casino en Comedy Casino Cup, programma's die een hele generatie comedians in de schijnwerpers heeft gebracht. Hij werd hoofdredacteur bij P-Magazine net toen ik daar niet meer werkte en columnist bij De Standaard, dus in zekere zin een collega. En hij was een vaste waarde op Facebook, ik las alle entries die ik voor ogen kreeg en volgde bijna altijd zijn links. Zo aanstekelijk was de wereld van De Witte, niet meer dan een virus met schoenen (copyright Bill Hicks) maar wel een virus waardoor ik mij graag liet aansteken.

'Het is alsof ik een broer heb verloren. Patrick was het fundament van de band. Hij bracht de juiste muzikanten mee en stroomlijnde onze sound. Als mens was hij pure liefde, altijd rechtuit, een man die de waarheid sprak en opkwam voor gelijkheid en rechtvaardigheid. Een echte rastaman in dat opzicht.' (Buadee)