De stream of consciousness van Vaughn Benjamin

Prima keuze, dat voorprogramma. Sunrockers is er sinds de Benelux Reggae Contest in de lente van dit jaar zowaar nog op vooruit gegaan. De soms nog vrij statige en uniforme vocale harmonieën zijn getransformeerd tot een sterke lead vocal met één uitgelezen backingstem, eerder Maytones dan Abbyssinians. De songs zijn nog strakker gearrangeerd, de sound is nog hechter. Dit is pure, frisse rootsreggae, onvermijdelijk geënt op de stijl van de gouden jaren '70, maar daarom niet minder jong en actueel, zoals veel reggae. 'Police and thieves' is een waardige cover, met perfecto falsetto, 'Mr Farmer' een ijzersterke eigen compositie die bewijst dat Sunrockers ook in staat is om zelf rootsklassiekers te creëren.

Zoals Rubinho er een paar speelde in de pauze. 'Poor and needy' van Misty In Roots, meer dan 11 minuten: wat een meesterlijke tune met dito dub. Dan denk je alles te hebben van een groep (toch wat de moeite waard is), hoor je plots toch weer een plaat die je destijds, in de jaren '80, om onbegrijpelijke redenen gemist hebt, en zelf nog nooit gehoord. Midnite verscheen op het podium zoals de band dat altijd doet. De muzikanten zoeken rustig hun plaats op, leggen wat handdoeken neer, checken hun instrumenten. Geleidelijk ontstaat er een soundcheck, onder leiding van Ron Benjamin, eerst stil, geleidelijk wat luider maar tot een gezamenlijke jam komt het niet. Elk instrument een paar akkoorden, meer hoeft dat niet te zijn. Dan zet Ron het eerste 'nummer' in, toetsen, ritmegitaar, lead, drums, en ze zijn vertrokken, vrijwel meteen in die zo herkenbare, trage groove, trager zelfs dan de traagste Jamaicaanse rootsreggae. En toch zit er voortdurend leven in die lang uitgesponnen ritmes, subtiele licks en chops, verrassende roffels en accenten. Vorige keer, in Amsterdam, riep de live muziek van Midnite bij mij nog associaties op van smeulende vuurtjes en uitslaande branden. Vandaag moet ik eerder aan een rivier denken, zacht borrelend bij de oorsprong, wild en kletterend in kloven en versmallingen, om uit te dijen in een statige stroom die honderden kilometers ver reikt.  Nee, 'nummers' kan je die lang uitgesponnen ritmes niet noemen. Het zijn weliswaar de baslijnen en ritmepatronen van bepaalde studiotracks, zoals Midnite er sinds midden jaren '90 vele honderden heeft opgenomen. Wij hebben 'Rastaman still stand' herkend, en 'Live the life you love', enkele van de weinige terugkerende zekerheden in de concerten, 'Propaganda' (met het meeste herkenningsapplaus), en het orakelachtige 'I Chant'. 'Proceed,' Inna Now', 'True King' en 'Arks of Law' klonken al een stuk gefragmenteerder, 'Time and time again' (uit het debuutalbum 'Unpolished') vloeide uit in een langgerekte mantra: beauty is a troublemaker. Want dat zijn het toch, de sleutelzinnen die Vaughn Benjamin eindeloos herhaalt, mantra's die hij in ons geheugen wil griften, een sjamaan voor de 21ste eeuw, een man die zijn stream of consciousness de vrije loop laat, zingend, chantend, soms declamerend en half biddend. Zijn wereldbeeld kent geen tijd en ruimte, omvat kennis uit de oudheid en het digitale tijdperk, van wetenschappers en filosofen, uit de bijbel en het weerbericht. Met één stralend middelpunt: Haile Selassie, vroeger Ras Tafari, de voormalige keizer van Ethiopië, èn diens gemaal keizerin Menen, voor wie Benjamin minstens evenveel respect koestert als voor de verlichte en goddelijke leider die Selassie volgens de rasta's was. Noem ons naïef en goedgelovig maar in de trance die Midnite creëert, lijkt die kosmogonie nog te kloppen ook.

Zoals Rubi Roots er een paar speelde in de pauze. 'Poor and needy' van Misty In Roots, meer dan 11 minuten: wat een meesterlijke tune met dito dub. Dan denk je alles te hebben van een groep (toch wat de moeite waard is), hoor je plots toch weer een plaat die je destijds, in de jaren '80, om onbegrijpelijke redenen gemist hebt, en zelf nog nooit gehoord.

Midnite verscheen op het podium zoals de band dat altijd doet. De muzikanten zoeken rustig hun plaats op, leggen wat handdoeken neer, checken hun instrumenten. Geleidelijk ontstaat er een soundcheck, onder leiding van Ron Benjamin, eerst stil, geleidelijk wat luider maar tot een gezamenlijke jam komt het niet. Elk instrument een paar akkoorden, meer hoeft dat niet te zijn.

Dan zet Ron het eerste 'nummer' in, toetsen, ritmegitaar, lead, drums, en ze zijn vertrokken, vrijwel meteen in die zo herkenbare, trage groove, trager zelfs dan de traagste Jamaicaanse rootsreggae. En toch zit er voortdurend leven in die lang uitgesponnen ritmes, subtiele licks en chops, verrassende roffels en accenten. Vorige keer, in Amsterdam, riep de live muziek van Midnite bij mij nog associaties op van smeulende vuurtjes en uitslaande branden. Vandaag moet ik eerder aan een rivier denken, zacht borrelend bij de oorsprong, wild en kletterend in kloven en versmallingen, om uit te dijen in een statige stroom die honderden kilometers ver reikt. 

Nee, 'nummers' kan je die lang uitgesponnen ritmes niet noemen. Het zijn weliswaar de baslijnen en ritmepatronen van bepaalde studiotracks, zoals Midnite er sinds midden jaren '90 vele honderden heeft opgenomen. Wij hebben 'Rastaman still stand' herkend, en 'Live the life you love', enkele van de weinige terugkerende zekerheden in de concerten, 'Propaganda' (met het meeste herkenningsapplaus), en het orakelachtige 'I Chant'. 'Proceed,' Inna Now', 'True King' en 'Arks of Law' klonken al een stuk gefragmenteerder, 'Time and time again' (uit het debuutalbum 'Unpolished') vloeide uit in een langgerekte mantra: beauty is a troublemaker.

Want dat zijn het toch, de sleutelzinnen die Vaughn Benjamin eindeloos herhaalt, mantra's die hij in ons geheugen wil griften, een sjamaan voor de 21ste eeuw, een man die zijn stream of consciousness de vrije loop laat, zingend, chantend, soms declamerend en half biddend. Zijn wereldbeeld kent geen tijd en ruimte, omvat kennis uit de oudheid en het digitale tijdperk, van wetenschappers en filosofen, uit de bijbel en het weerbericht. Met één stralend middelpunt: Haile Selassie, vroeger Ras Tafari, de voormalige keizer van Ethiopië, èn diens gemaal keizerin Menen, voor wie Benjamin minstens evenveel respect koestert als voor de verlichte en goddelijke leider die Selassie volgens de rasta's was. Noem ons naïef en goedgelovig maar in de trance die Midnite creëert, lijkt die kosmogonie nog te kloppen ook.