Meet the Sherwoods

De meeste reggaefans hebben niks met On U Sound, het roemruchte label van de Britse producer Adrian Sherwood. Pop- en rockliefhebbers zijn niet geïnteresseerd omdat zij dan weer niks met reggae hebben. En zo blijft er maar een klein groepje over, de mensen die weten wat Sherwood betekend heeft voor de ontwikkeling van dub, trance en allerhande noise, die beseffen dat hij het werk van zijn grote Jamaicaanse voorbeelden, Lee Perry, King Tubbys, Scientist, heeft voortgezet en altijd is blijven vernieuwen en experimenteren met dub en studiotechnieken. Op de hoezen van de eerste On u Sound-platen stond zo rond 1980 nog vaak het jaartal 1991 vermeld, en zo klonk de muziek ook: als dub(reggae) uit de toekomst. Het was alsof Bim Sherman, Prince Far-I en Mikey Dread niet alleen de oceaan waren overgestoken maar ook een sprong in de tijd hadden gemaakt, naar een nieuwe, futuristische era, waar de rootsmuziek uit Jamaica een ereplaats heeft gekregen in het universele muzieklandschap.

Dat is ook precies wat gebeurd is de voorbije 20 jaar. Reggae, en dub in het bijzonder, heeft hele dans- en subculturen geïnitieerd, van hiphop tot jungle, van triphop tot dubstep. Hoe ze hun muziek ook mogen noemen, thuis luisteren al die deejays, engineers en producers naar oude dub. En vaak ook naar Adrian Sherwood. Ik had een paar jaar geleden het voorrecht om een tuinfeest te kunnen bezoeken van Peter Gabriel, met rondleiding in de nieuwe studio van zijn label Real World. Gabriel had Adrian Sherwood toen net een break gegeven met de release van diens allereerste 'soloplaat' (onder zijn eigen naam) 'Never trust a hippy'. Het was verbazend hoeveel respect en erkenning Sherwood daar kreeg, en niet van de minste artiesten. Robert Plant (Led Zeppelin) voelde zich vereerd dat hij een paar nummers mocht zingen met het balorkest van die avond, Little Axe, de band van Skip McDonald en Dough Wimbish, en een van de vele namen die in de loop der tijden door Adrian Sherwood in de schijnwerpers zijn gezet. Het was de sound van On U Sound die domineerde op dat exclusieve feest, en Sherwood kent sinds zijn connectie met Real World wereldwijd ook meer succes dan ooit. Als vijftiger eindelijk loon naar werken krijgen: het is in de reggae eerder regel dan uitzondering. Altijd al geweten dat ze hun tijd daar ver vooruit waren. Die vijftiger had in de bar van Het Depot ook zijn drie kinderen meegebracht, 'voor de eerste keer' zei hij nadrukkelijk. Denise Sherwood, een verrukkelijke verschijning, was als kind al te horen op de platen van haar vader. Ze heeft een mooie stem en kreeg van papa Adrian een lekkere dub toegeschoven maar één tune was te weinig om haar naar waarde te kunnen schatten. Maxwell 'M Talic' Sherwood is een speedrapper die liefst loos gaat over dubstep en drum'n'bass, met veel energie en overtuiging. Zeer verhelderend overigens, hoe Adrian Sherwood die nieuwe dubstep organisch liet voortvloeien uit zijn eigen sounds & mixes van de jaren '80 en '90. Pionier in actie. En zo bricoleerde Sherwood twee uur lang dub, reggae en nieuwerwetse afgeleiden aan elkaar, zoals alleen hij dat kan. Je hoort de stemmen van Bim Sherman, folkzanger Jebloy Nichols of Junior Byles. Je herkent gouden klassiekers – 'Spanish Harlem', 'Chase the devil', 'Baba boom time', 'Fade away' – maar ook die worden op warpspeed naar de verste uiteinden van het On U Sound dub-universum geslingerd, tot de originele versie nog nauwelijks herkenbaar is. Een zangeres vertolkt 'War' in het Arabisch. 'I'm in a dancing mood' van Delroy Wilson, zowat de enige tune die de deejay onaangeroerd liet passeren.  De set was grofweg opgedeeld in drie bewegingen: archetypische On U Sound, dan een rondje dolle dubstep en drum'n'bass, en om af te ronden een mooie rootsselectie. Het was pas half 1 toen Adrian Sherwood al afscheid nam, wij hadden gerust nog een tijdje door gekund. Ook al door het aangename gezelschap, die weirdo's, inderdaad, met wie het altijd weer gezellig bijpraten is over dub extravaganza.  En de nieuwe bar? Goede sound, met een massa hangende geluidspanelen, lelijk licht, koud beton. Amper een paar minuten nadat Ashanti 3000 had overgenomen, liep het clubje leeg, en dat had niets te maken met zijn selectie. De mensen zochten gewoon gezelliger oorden op.

Dat is ook precies wat gebeurd is de voorbije 20 jaar. Reggae, en dub in het bijzonder, heeft hele dans- en subculturen geïnitieerd, van hiphop tot jungle, van triphop tot dubstep. Hoe ze hun muziek ook mogen noemen, thuis luisteren al die deejays, engineers en producers naar oude dub. En vaak ook naar Adrian Sherwood. Ik had een paar jaar geleden het voorrecht om een tuinfeest te bezoeken van Peter Gabriel, met rondleiding in de nieuwe studio van zijn (wereldmuziek)label Real World. Gabriel had Adrian Sherwood toen net een break gegeven met de release van diens allereerste 'soloplaat' (onder zijn eigen naam) 'Never trust a hippy'. Het was verbazend hoeveel respect en erkenning Sherwood daar kreeg, en niet van de minste artiesten. Robert Plant (Led Zeppelin) voelde zich vereerd dat hij een paar nummers mocht zingen met het balorkest van die avond, Little Axe, de band van Skip McDonald en Dough Wimbish, en een van de vele namen die in de loop der tijden door Adrian Sherwood in de schijnwerpers zijn gezet. Het was de sound van On U Sound die domineerde op dat exclusieve feest, en Sherwood kent sinds zijn connectie met Real World wereldwijd ook meer succes dan ooit. Als vijftiger eindelijk loon naar werken krijgen: het is in de reggae eerder regel dan uitzondering. Altijd al geweten dat ze hun tijd daar ver vooruit waren.

Die vijftiger had in de bar van Het Depot ook zijn drie kinderen meegebracht, 'voor de eerste keer' zei hij nadrukkelijk. Denise Sherwood, een verrukkelijke verschijning, was als kind al te horen op de platen van haar vader. Ze heeft een mooie stem en kreeg van papa Adrian een lekkere dub toegeschoven maar één tune was te weinig om haar naar waarde te kunnen schatten. Maxwell 'M Talic' Sherwood is een speedrapper die liefst loos gaat over dubstep en drum'n'bass, met veel energie en overtuiging. Zeer verhelderend overigens, hoe Adrian Sherwood die nieuwe dubstep organisch liet voortvloeien uit zijn eigen sounds & mixes van de jaren '80 en '90. Pionier in actie.

En zo bricoleerde Sherwood twee uur lang dub, reggae en nieuwerwetse afgeleiden aan elkaar, zoals alleen hij dat kan. Je hoort de stemmen van Bim Sherman, folkzanger Jebloy Nichols of Junior Byles. Je herkent gouden klassiekers – 'Spanish Harlem', 'Chase the devil', 'Baba boom time', 'Fade away' – maar ook die worden op warpspeed naar de verste uiteinden van het On U Sound dub-universum geslingerd, tot de originele versie nog nauwelijks herkenbaar is. Een zangeres vertolkt 'War' in het Arabisch. 'I'm in a dancing mood' van Delroy Wilson was zowat de enige tune die de deejay onaangeroerd liet passeren. De set was grofweg opgedeeld in drie bewegingen: archetypische On U Sound, dan een rondje dolle dubstep en drum'n'bass, en om af te ronden een mooie rootsselectie.

Het was pas half 1 toen Adrian Sherwood al afscheid nam, wij hadden gerust nog een tijdje door gekund. Ook al door het aangename gezelschap, die weirdo's, inderdaad, met wie het altijd weer gezellig bijpraten is over dub extravaganza. En de nieuwe bar? Goede sound, met een massa hangende geluidspanelen, lelijk licht, koud beton. Amper een paar minuten nadat Ashanti 3000 had overgenomen, liep het clubje leeg, en dat had niets te maken met zijn selectie. De mensen zochten gewoon gezelliger oorden op.

Foto Luther Vanhoof/Wanda Detemmerman