Clinton Fearon & Friends: reggae music is love

Het waren niet de bekendste Gladiators-tunes die Clinton Fearon en zijn vrienden vrijdagavond aan een halfvolle VK (Brussel) presenteerden. Die staan grotendeels op naam van Albert Griffiths, de leadzanger van de band, en die is sinds enkele jaren niet meer in staat om te toeren. 'The Gladiators' hebben het nog even geprobeerd met Al Griffiths Junior maar hem wacht wellicht hetzelfde lot als Andrew Tosh. Hoe griezelig gelijkend de stemmen van vader en zoon ook zijn, het gaat ook om charisma en persoonlijkheid, om authenticiteit en de (h)erkenning van originele songschrijvers.

Op die schaal scoort Clinton Fearon minstens even goed als de man die hem decennia lang in de schaduw stelde. Zeker nu hij de overige twee Gladiators bereid heeft gevonden om hem bij te staan op deze prachtige missie: Clinton Rufus, bassist en backingvocalist, en Gallimore Sutherland, derde stem en percussie. The Gladiators was een van de weinige Jamaicaanse groepen waarvan de zangers ook zelf muziek speelden, en dat vakmanschap hebben ze uitstekend weten te handhaven, blijkt nu. Mark Oi, met een opmerkelijke hollow body-gitaar (wist Ricky Calabash ons te melden) en Ire Taylor (percussie en hartverscheurende zang) gaven de sound en de samenzang extra body.

Unplugged musiceren is altijd een soort lakmoesproef, foutjes en uitschuivers worden genadeloos blootgelegd. Maar die waren er dus niet in deze laatste etappe van de Heart and Soul tour, naar de fantastische gelijknamige plaat die eerder dit jaar uitkwam. Hier zaten vijf rasmuzikanten op het podium met een hart voor reggae en respect voor de pure song. Ze slaagden er zelfs in om unplugged dub te creëren, om de vibe en de mix van die typische studiomuziek te vertalen naar een organisch live-geluid. Zo stelde ik mij destijds voor dat dub gemaakt werd, toen ik die spacy muziek eind jaren '70 voor het eerst hoorde: muzikanten die om beurt invielen, en alleen de drummers en de bassist die onverstoorbaar verder deden. Ja, zo naïef waren wij toen nog maar vergeet niet dat dub in vergelijking met de toenmalige popmuziek wel erg futuristisch klonk. Echo's, galmen, schuiven toe en weer open: zo ver durfde nog geen enkele Amerikaanse of Europese producer vooruit denken.

Maar Clinton Fearon heeft dus wel degelijk de omgekeerde beweging gemaakt. Als eerste gevestigde reggaeartiest is hij alleen de studio ingetrokken om een akoestische plaat te maken, de eerste keer al in 2005 ('Mi an' mi guitar'), en vorig jaar toerde hij in die hoedanigheid ook al samen met Linval Thompson door Europa en de VS. Met zijn oude gabbers van The Gladiators erbij krijgt het hele project nog meer glans, en Fearon toont zich daar op het podium ook erg dankbaar voor. De man sprak tussen de nummers door trouwens uitsluitend verheffende boodschappen en verhalen uit, woorden van liefde, samenhorigheid en zelfvertrouwen, zoals het een echte rootsman betaamt.

Clinton Fearon & friends speelden bijna alle songs van 'Heart and Soul', aangevuld met zijn persoonlijke ode, een gebed haast, aan alle moeders ('Bless your heart') en 'One more river' (superieure nyabinghi) uit 'Mi an' mi guitar'. De meeste tunes dateren uit de hoogdagen van The Gladiators, de jaren '70, de bekendste titels zijn 'Chatty chatty mouth', 'Tribulation' (Studio One style & fashion), 'Jah Almighty', 'Streets of freedom' en (tot mijn grote vreugde) 'Richman Poorman', wellicht het mooiste en krachtigste nummer dat Fearon ooit geschreven heeft. Het was een zegen om al die pareltjes nog eens terug te horen, in een eerlijke, naakte uitvoering, zoals The Gladiators ze ooit zelf moeten gespeeld hebben, op audiëntie bij Coxsone Dodd. Als ik Reggae Geel zou organiseren, ik zou al weten wie er volgend jaar zo rond 6 uur op het grote podium zal staan.

Rootsreggae wordt beter met de jaren, en gerijpte zangers als Clinton Fearon en (vorige week nog in Brussel) Max Romeo doen hun muziek ook live nog alle eer aan. Ze blazen de songs nieuw leven in, de ene met een heftige band achter zich, de andere als bij een kampvuur, gloedvol en intiem. Waardig ouder worden: het is voor de ware rastaman nooit een probleem geweest.

Foto Fabidas