King Flashman: "Met mijn gedichten wil ik de mensen een blik aan de andere kant van de schutting bieden."

Op Reggae Geel kregen we de kans om hem te interviewen in zijn hoedanigheid als dub poet; we zullen het hier dus niet hebben over zijn mash up collages of uitgebreide Studio One collectie, maar des te meer over zijn dichterlijke uitspattingen.
Ras Feel, wat betekent dub poetry voor jou?
Voor mij is dub poetry een vorm van vocale expressie die, vooral in de vorm waarin we ze hier brengen met nyahbinghi erbij, een typische manifestatie van de Rastafaribeweging is. Traditioneel zijn er bij die nyahbinghi narrations, vertellingen over geschiedenis, bijvoorbeeld over de slag van Adowa die Menelik II voerde tegen Italië (de slag van Adowa vond plaats op 1 maart 1896 en was de beslissende slag in de eerste Italiaans-Ethiopische oorlog, red.), over de eerste slavenschepen die aankwamen op de Caraïben. Historische vertellingen dus, die tijdens zo'n binghisessie worden afgewisseld door poëzie en zang. Die poëzie past dus als het ware binnen dat binghiconcept. In een later stadium zijn dichters zoals Linton Kwesi Johnson begonnen poëzie op dub te brengen en daar is de naam dub poetry vandaan gekomen.
Dub poetry heeft bij uitstek een maatschappijkritische inslag. Gaat dat ook op voor jouw gedichten?
Ja, zeker en vast. Met mijn gedichten wil ik de mensen een blik aan de andere kant van de schutting bieden. Wij krijgen in het westen een heleboel informatie binnen, maar eigenlijk is dat maar een deel van het geheel. Of, zoals de Rasta's ook zingen, "half of the story has never been told". Ik herinner mij dat er in '74 een LP van Bob Marley was uitgekomen (In 1974 kwam 'Natty Dread' uit, met tracks zoals 'No Woman No Cry' en 'Them Belly Full' over leven in het getto en het militante 'Rebel Music', red.) en ik hoorde die bij een vriend van mij. Naar aanleiding daarvan kreeg ik ineens een soort van visioen van guerrillero's, zoals de verzetsstrijders in Cuba. Ik zag Bob Marley en de mensen van Jamaica als een soort van strijders die de stem van de derde wereld vormen en die hun deel wilden komen eisen van de koek die hun altijd ontzegd was. Op dat moment had ik ook de visie dat ik zelf aan de verkeerde kant van de draad stond. Mijn droom en mijn doel was vanaf toen om mee aan die andere kant te gaan staan, want ik vind dat er veel dingen verbeterd kunnen worden in de maatschappij, en verbetering kan alleen maar komen door bewustwording.
Heb je eigenlijk zelf een favoriete dub poet of dichter of iemand die je als voorbeeld beschouwt op dat vlak? Een van de meest indrukwekkende staaltjes van dub poetry hoorde ik op het driedubbele album van Mystic Revelation of Rastafari, Grounation (zonder d!) uit 1975. Het begint als volgt: "in the wee hours of the morning, when morning became light". Dat is een gedicht met een fluit erbij en binghi drums, zeer aangrijpend. Verder beschouw ik zeker ook Benjamin Zephaniah als een rolmodel.
Als je dub poetry maakt, wat komt er dan eerst, de tekst of de riddim?
Dat verschilt. Soms heb ik een idee, dan zet ik dat op papier en ga ik daarna op zoek naar een riddim die erbij past. Maar het komt ook voor dat ik een riddim heb waarmee ik aan het improviseren sla en dat daar dan een tekst uit ontstaat. Er zijn dus eigenlijk twee verschillende mogelijkheden.
Wat betekent het voor jou om hier op Reggae Geel te staan als onderdeel van het dub poetry luik? Ik vind eigenlijk dat dat allemaal heel vlug gegaan is. We zijn nog maar een paar maanden geleden begonnen in de Mama Matrea (als onderdeel van Mama's Open Mic, een platform voor slam poetry waar regelmatig ook aandacht naar reggae poetry gaat, red.) en hebben daarna in de Zomerfabriek opgetreden en nu staan we hier op Reggae Geel. Ik heb net The Sisters horen repeteren en dat klonk alvast goed. Ik denk dat als die dub poetry opgepikt wordt, dat dat ook weer een nieuw kanaal kan vormen, een nieuwe poort die opengaat.
Kan je, om het interview af te sluiten, een gedicht uit je oeuvre kiezen om kort even voor te stellen aan de lezers van reggae.be? 'Follow Your Dream' is een nummer dat ik al in 1980 geschreven heb. We hadden daar toen een song van gemaakt met de eerste King Flashman band. Het gaat over materialisme, over het feit dat mensen in deze maatschappij altijd gefixeerd zijn op het verdienen van geld en meer hebben dan een ander. Daardoor vergeten ze hun eigen fantasie, vergeten ze voor zichzelf en de wereld te leven. Dat vind ik ook wel een belangrijk thema, dat we allemaal samen op de wereld zijn en dat we dus ook allemaal samen voor de taak staan om er iets goeds van te maken.