Feest in het Park 2012: Barrington Levy top, Jah Cure flop

Bij Feest in het Park deinzen ze er niet voor terug om nieuwe dingen uit te proberen. Dat bleek andermaal bij het betreden van het festivalterrein, dat nog maar eens een nieuwe inrichting had meegekregen. Wat ons daarbij meteen in het oog sprong, waren het reuzenrad en de ronde, circusachtige Charlatan tent, die de komende zeven uren onze vaste verblijfplaats zou worden. Aankondiger van dienst: Freddy De Vadder! Op het eerste zicht misschien een ietwat vreemde keuze, maar bij nader inzien is deze komiek toch een beetje een reggaeman. Wie herinnert zich Veldstroate Movement of Jah People nog?

De New Yorkers van The Slackers hadden de eer het festival te openen met hun mengelmoes van ska, rock'n'roll en jazz. Hun aanstekelijke enthousiasme sloeg al gauw over op het publiek, dat zich gewonnen gaf voor hun verrassende, uptempo covers van The Misfits en Madonna. In het slot warmden ze ons verder op met een medley met onder meer One Draw (Rita Marley) en Bam Bam (Chaka Demus & Pliers) en zo trokken ze de tent van helemaal leeg naar helemaal vol. "De beste skaband op Amerikaanse bodem" bleek hier de juiste band op het juiste moment op de juiste plaats.

Daarna was het aan Barrington Levy om de temperatuur in de kleine tent verder op te voeren en dat deed de dancehallveteraan met glans. Hij speelde op safe door te starten met Get Up, Stand Up (Bob Marley) op de Real Rock riddim en de grote hits onderaan de setlist te noteren, maar de Jamaicaan kon de volle zestig minuten op onze onverwijlde aandacht rekenen. Trage en snelle nummers als Money Money, Too Experienced en She's Mine  volgden elkaar op in sneltempo, doorspekt van talloze tempowisselingen, breaks en a capella intro's, waarbij het duidelijk was dat Levy en zijn bandleden perfect op elkaar zijn ingespeeld.

En daar was het dan, Living Dangerously, als voorbode van een tandem van hitsingles: Teach Di Youth, Prison Oval Rock, Under Mi Sensi, Murderer, Black Roses en Here I Come, stuk voor stuk in steengoede uitvoeringen. Met uitzondering van die laatste dan, dat hij onverwacht vroegtijdig afbrak en aan het verbijsterde publiek overliet. Zo kregen we een vreemd einde, maar ons besluit was dan al gevormd: op zijn achtenveertigste is Barrington Levy nog altijd de topzanger en –entertainer van weleer!

Jah Cure maakte een veel minder goede beurt. Hij liet op zich wachten, had een guestzanger meegebracht die ons nauwelijks warm maakte met zijn veel te rustige r&b-nummers, en kende een rommelige start waarbij zijn stem en die van zijn backing vocals niet goed op elkaar waren afgestemd. In tegenstelling tot Barrington Levy, spaarde hij zijn hitsingles niet op en zo jaagde hij Jah Bless Me, Nah Build Great Man en Love Is The Answer er al vroeg door. Hij bracht die echter met weinig overtuiging en energie en liet té veel flarden tekst aan het publiek over. Halverwege de show vroeg hij ons zelf of dit zijn eerste keer in Brussel (sic) was. Neen,  een paar jaar geleden stond je ook al eens in Gent, en ook in Amsterdam liet je een veel betere indruk na op ons.

Zijn versie van Jah Jah City (Capleton) sloeg wel nog aan (net zoals bij Murderer bij Barrington Levy, vermoeden we dat Selah Sue's versies van deze songs de populariteit ervan enkel geholpen heeft), maar daarna ging het alleen maar bergaf en moesten we moeite doen om te blijven staan, wat op zich al genoeg zegt. We hoorden nog onder andere Love Is, I Swear, en Longing For, maar de conclusie is duidelijk en vrij unaniem. Dit was een zwak concert. 

Gelukkig moesten de mannen van Fat Freddy's Drop van ver komen, zodat ze waarschijnlijk niet over het muurtje hebben kunnen kijken tijdens Jah Cure's optreden. Nochtans startten de Nieuw-Zeelanders vrij ingetogen, met het zalig af en aanrollende Cay's Cray, maar lang duurde dat niet. Van zodra de drumcomputer en samplemachine werden bovengehaald (FFD treedt op zonder drummer!), barstte het feest los, met een danncehallmix van Roady als eerste hoogtepunt. De toaster biedt niet echt een meerwaarde maar hij weet het publiek wel op te jutten. Verderop in de set hoorden we steeds minder reggae en meer elektronische invloeden, zij het altijd 'in dub', met loodzware bassen en tegenritmes. Het etherische Wild Wind werd door zanger Joe Dukie ter plaatse opgebouwd, met live gesampelde fragmenten van zichzelf en de drie hornsmen. Mondharmonica, melodica, trompet, saxofoon, tuba (!): laag na laag kreeg de tune kleur. De drie nieuwe tracks hoefden niet onder te doen voor de genoemde toppers, en werden ook even lekker lang uitgesponnen. Reggae, dub, techno en jazz in één: dat is Fat Freddy's Drop, een van de origineelste en meest authentieke bands van het voorbije decennium, met 7 schitterende en veelzijdige muzikanten. Een vette pluim ook voor de lichtman, die de uitzonderlijke vibes en buitenaardse kronkels van deze band perfect in de verf zette. Topshow!

U kent de oorsprong van de naam? Fat Freddy's Cat was in 1969 een personage in de beruchte hippiecartoons van de Fabulous Freak Brothers en kreeg in de jaren '70 zijn eigen reeks. Fat Freddy Freekowtski zelf was de simpelste van de Freak Brothers, die ook de wietfilms van het komische duo Cheech & Chong hebben geïnspireerd. Maar Fat Freddy was bovenal de naam van de LSD-trips die de muzikanten geslikt (gedropt) hadden toen ze hun eerste plaat opnamen. Lucy in the Sky with Diamonds!

Tenslotte mochten de heren van Pow Pow Movement nog eens bewijzen dat ze aan één uur tijd genoeg hebben om de boel op stelten te zetten. Ze startten gewoontegetrouw met een tune van hun goede vriend Gentleman, die eveneens afkomstig is uit Keulen en ooit een vast lid was van deze sound. Na enkele stevige reggaenummers schakelden ze een versnelling hoger naar dancehall. MC Junior Carl kreeg het publiek stilaan op zijn hand en had een reeks opdrachten in petto, die soms na enige twijfel ook effectief werden uitgevoerd. Aanstekers in de lucht, T-shirts of handdoeken waven, stevig springwerk en natuurlijk 'palansen'… van links naar rechts met heel het publiek door die tent. Hij stuurde ons ook even allemaal naar zijn linkerkant om daar de barkeepers te gaan saluten en hij besloot de set met een crowdsurf in het publiek. Zo werkten de Duitsers ons en zichzelf helemaal in het zweet, en zo kennen we Europa's beste partysound natuurlijk. Ook al is de bezetting door de jaren heen wat gewijzigd: een feestje bouwen doen ze sowieso altijd!