Beres is wicked, always!

Er zijn al wel meer reggaeparty's geweest in de Spiegeltent in Antwerpen, maar een live concert met full band hadden we nog nooit op het (toch wel kleine) podium zien staan. We vroegen ons op voorhand dan ook af hoe de organisatie dit zou oplossen, maar die had aan alles gedacht. Het podium werd doorgetrokken tot in de backstage, er werd een extra PA bijgezet en twee grote geluidstorens flankeerden de muzikanten, nice!

Toen de voorprogramma's begonnen was er nog niet zoveel volk, maar de tent geraakte in de loop van de nacht toch gezellig gevuld. Het mooie weer, het concert van Steel Pulse op dezelfde dag in het OLT in Deurne, de vakantie en de prijs hielden misschien toch wat reggaefans weg. De eerste twee namen die optraden deden dit op soundsystem. Jammer genoeg hebben we niet kunnen verstaan wie dit waren en door het oversturen van de microfoon konden we hun teksten ook niet goed horen. Hun flow klonk goed, maar niet goed genoeg om de mensen op het terras naar binnen te lokken.

Dit gebeurde wél toen Dede Kay aan de beurt was. Ineens klonk er live muziek en stond er band op het podium die we nog nooit hadden gezien, we herkenden enkel DJ Grasshopper als bassist. De band klonk echt goed en Dede trok de aandacht door haar stem door de tent te laten schallen en op te komen met een wandeling door het publiek. Podiumvrees? Wat is dat? Dede is ondertussen een volwaardige artieste geworden en kan met haar band een toffe, gevarieerde show brengen. Ze is een sexy verschijning en speelt ook met de mannen in het publiek, de Cé'cile van Beljam? Ze trok in ieder geval heel wat mensen naar binnen en wist tot het einde te boeien. Als laatste voorprogramma stond de organisator van de avond zelf op het podium, ook met de band waar Dede mee speelde.

Black Marshall is een oude bekende in Beljam en startte met een loflied voor Jamaica. Zijn bekendste nummer dat hij bracht is Mr Politician, met een aanstekelijke riddim en tekst, maar het publiek zat er niet op te wachten en was redelijk ongeduldig voor de hoofdact van de avond.

Tussendoor kregen we nog eventjes Bassment Sound te horen, die een half uurtje voor amusement zorgde, en dan was het eindelijk tijd voor de man waar iedereen voor kwam. The Harmony House Band liet de tent van bij het begin op z'n grondvesten daveren en klonk van de eerste tot de laatste noot fantastisch. Na een mooie intro met enkele lekkere studio-one-riddims en een aardig stukje ska was het dan eindelijk zo ver, de 57-jarige Beres Hammond, on stage! De laatste keer stond hij in de Antwerpse petrol op 1 mei 2005. Dat concert staat sindsdien steevast in mijn top 10 aller tijden. Wij zagen hem 2 maanden geleden nog in Jamaica en 3 weken geleden nog op Garance Reggae Festival. Hij deed het daar overal ongelooflijk goed en we rekenden erop dat het nu niet anders zou zijn. Of zouden we er toch stilaan genoeg van hebben gehad?  Niet dus: please Beres, can you play some more?

De Harmony House Band pastte net op het podium, inclusief de verbluffende drummer Kirk Bennett, en Beres Hammond, die zelf niet erg groot van gestalte is. Het was dus soms even zoeken waar de man die zijn prachtige stem door de spiegeltent liet galmen was. Maar de aanwezigen hadden slechts enkele keren een glimp van de man nodig om volledig in vervoering te geraken. Als deze stem, en deze perfect gespeelde riddims je niets doen, sta je ongetwijfeld al net iets te lang en te veel voor zware geluidsinstallaties te skanken. De begeleidingsband was op zich ook een stevige show. Zo zuiver, zo clean, zo strak en toch zo smooth. Hemels!

Beres speelt in 1 trek door, bijna anderhalf uur, een hele reeks van de vele hits die hij de afgelopen 40 jaar maakte. We noteerden ze niet omdat het moeilijk schrijven is op een wolk, maar zo uit het hoofd kregen we:  Step aside,  (What) one dance (can do), Can't stop a man, She loves me now, Double trouble, Putting up a resistance, Sweetness, Queen and lady, Call on the father, They gonna talk, Come back home, Groovy little thing, Nothing nah go so, Rockaway, Tempted to touch, Show it off, Doctor's order, Falling in love all over again, de recente hit I Feel good en natuurlijk Can you play some more. Vul gerust nog aan! De reacties van het publiek waren natuurlijk overweldigend bij zoveel moois. Zo gaat dat dus in Jamaica ook. Enkele uitzinnige dansers, meezingers en roepers, een hoop gefluit en veel aanstekers. Broeierig heet werd het er, ook zoals in de yard. Een mooiere manier om een Jamaicaans feest te bouwen bestaat er niet. Beres haalt voor mij in Antwerpen na die keer in petrol dus een tweede keer goud. Het beste optreden in Antwerpen dit jaar, voorlopig. Je weet maar nooit hé.