Smoutpot Summer Splash: the story of Lisa en Rohan

'Ik vind het hier gezelliger dan op Reggae Geel,' zei een reggae elder zaterdagavond. We zaten gezellig aan een tafeltje, rolling spliff, onder de prachtige treurwilg in de yard van de Smoutpot. Niet te vergelijken natuurlijk, deze mini-splash (150 mensen) en het megafestival in Geel (dit jaar 32.000 bezoekers!) maar deze brother heeft natuurlijk nog de begindagen meegemaakt van de Beljam scene, toen zelfs op Reggae Geel amper een paar honderd die-hards afkwamen.

Gezellig is het alleszins altijd op de Splash, en we krijgen er de laatste jaren ook steeds betere live reggae geserveerd. Op een klein, laag podium weliswaar maar wel met professioneel licht en geluid, wat de artiesten ook verdienen. Lisa Bennett kennen we sinds kort van de aanstekelijke Facebookhit Apple tree, nu ook met mooie video, en de in België woonachtige Jamaicaanse zangeres stelde live niet teleur. De lichtvoetige ska van Apple tree bleek niet de enige vlotte tune die Lisa in huis heeft, en ze doet haar ding even goed op klassieke Studio One riddims. Geen betere band om die te spelen dan Asham, mèt vaste blazerssectie, geen beter koortje dan Kimberley Dhondt en Charlotte Adigery, dit keer zonder ingestudeerde pasjes en tandpastasmiles, en daardoor zoveel rijper en overtuigender.

Lisa Bennett durft nog niet voluit gaan. Ze heeft een mooie stem maar steekt er live nog niet genoeg power in. In de mix verdronk de stem af en toe in de muziek, en dat lag niet aan de geluidsman. Maar wij zijn blij dat we een goeie, nieuwe zangeres hebben gezien, van nature een mooie verschijning ook, die de nog altijd bescheiden reggaescene met een beetje geluk (lees: airplay, optredens en de juiste begeleiding) wel eens zou kunnen overstijgen.

Dat dachten we 12 jaar geleden ook van Rohan Lee maar Jah works in mysterious ways, en zo komt het de zanger die ooit deel uitmaakte van Mystic Revelation of Rastafari in 2012 nog altijd met volle moed aan de bak probeert te komen. Hij heeft een sterk tweede album uitgebracht, en met Asham beschikt hij over een band die niet hoeft onder te doen voor The Recipe, de Nederlandse groep die met hem de cd For the poor maakte, en ondermeer op Reggae Sundance stond.

Asham moet stilaan zowat iedereen kunnen begeleiden. De muzikanten spelen de authentieke songs van Rohan Lee, met hun volwassen arrangementen en structuren, even vlot als eender welke Studio One of Collieman tune. Dubs, solo's, blaaswerk: het klonk allemaal even mooi en sterk als destijds in de studio, bij de opname van For the poor. Wij hadden trouwens best iets meer nummers van die plaat willen horen maar het nieuwe materiaal is evenwaardig, zeker No easy way out en Struggler in the ghetto, de eerste opnames die ik destijds gehoord heb van Rohan Lee, op het terras van The Prestige, de cassette die me toen definitief overtuigde van zijn talent.

Rohan heeft zijn stem teruggevonden, letterlijk (hij zingt weer in plaats van te schreeuwen) en figuurlijk: hij voelt zich de laatste tijd zichtbaar beter in zijn vel op het podium en krijgt stilaan weer het natuurlijke charisma dat hem rond 2000 zo geliefd maakte in deze contreien. Welcome back, Rohan Lee.