Garance Day 4: the now generation

Wat hebben wij op Garance gegeten? Een vegetarische Indische schotel met linzen, gesauteerde rijst met (veel) groenten en kip, Marokkaanse tajine met kip en merguez, sojascheuten met Thaise curry, en op een pleintje in Bagnol-sur-Cèze een van de lekkerste pizza's ooit, le Pizza des Arcades, van de chef zeg maar. Op de camping (niet die van het festival, wel vlakbij) serveerde Brother Pablo een heerlijke veggie pasta. Een mens moet gezond blijven tijdens zo'n festival, zeker op onze leeftijd.

Op de vierde dag is er rond half acht nog minder volk dan de dag voordien. Er staat dan ook geen bekende naam op het podium. Raging Fyah heet weliswaar 'the future of reggae' te zijn maar het eerste album van het vijftal Judgement Day (2011) heeft voorlopig weinig brokken gemaakt. Wel goede commentaren gehoord van Sam Clayton Jr. in Kingston en Mikey G na zijn terugkeer uit Jamaica, waar hij Raging Fyah toevallig gezien had in Westmoreland.

Een echte, volwaardige band met een zanger, naar (westers) rockmodel: het is op zich al uitzonderlijk in Jamaica. Eigenlijk kon je dat in het verleden enkel zeggen van Bob Marley & The Wailers, Third World en Inner Circle. Raging Fyah is een van de jonge groepen die de draad weer wil oppikken. Niet toevallig uptown boys met een lichtbruine huidskleur, muziek gestudeerd, goede opleiding gehad. Je hoort meteen dat dit geen sufferer's music is, geen muziek uit de buik van Kingston, ook al zijn de teksten best rebels en revolutionair. De stem van de zanger neigt trouwens naar die van Peter Tosh in zijn beste dagen, en de man staat er ook, zonder dreadlocks maar strong as a lion. De titelsong van het debuutalbum is voorlopig het mooiste visitekaartje van Raging Fyah en het is wennen aan de poppy klank en arrangementen, maar als deze groep goed begeleid wordt, zou er wel eens een internationale carrière kunnen lonken.

Ondertussen in de Dub Station Corner. Ik had nog nooit van Rootsting feat. Murray Man gehoord maar de mannen zijn blijkbaar al 20 jaar bezig, en ze hadden voor de gelegenheid ook Robert Lee meegebracht, de oude Jamaicaanse rapper. Nieuwe en oude roots, rub-a-dub à volonté & irie vibes in de natuurlijke arena rond de luidsprekers. Wij voelden ons andermaal sterk verbonden met al dat jonge volk, dansend op muziek die we zelf al zo lang meedragen. Never grow old: het geldt in de eerste plaats voor de reggaemuziek zelf.

Magano, voormalige backingzangeres van onder anderen Bunny Wailer, Michael Rose en Warrior King, stond op het hoofdpodium omdat Cocoa Tea dat zo gewild had. De zangeres is zijn protégée, ze treedt op met zijn band en ze zingt zijn songs. Op Studio One riddims, of wat had u gedacht, dezelfde die Cocoa Tea zelf zo graag herkauwt. Het meisje bracht ook een paar onvervalste r'n'b tunes, niet echt van die aard om de massive te bekoren. Hier had (na Turbulence, die wij geskipt hadden) best een nieuw, jong talent mogen staan in plaats van deze onbekende dame. Wel een mooie stem overigens, maar zo zijn er veel in Jamaica.

Cocoa Tea zelf opende met Rastaman Chant, en liet meteen horen dat zijn stem de voorbije 30 jaar ongeschonden doorstaan heeft. Voor de rest hoorde ik één nieuwe riddim, een tune die ik nog niet kende, maar voor de rest was het toch weer al Studio One wat de klok sloeg, in krachtige maar wel eerder routineuze uitvoeringen. De set van Cocoa verschilde weinig van het recente concert in Petrol maar het is altijd een plezier om hem bezig te zien, en te horen.

Voor Morgan Heritage en Alborosie zijn we niet meer gebleven (Irienation bericht u er later over), en in Aba-Shanti (Dub Station Corner) hadden we geen zin. Het was mooi geweest na vier dagen, en een resem memorabele concerten. En de zon van de Provence natuurlijk, even warm en rijk als in Jamaica.

Garance 2012 Top 5

1. Johnny Osbourne & We The People Band (volgende week in Geel)
2. Bob Andy & We The People Band (volgende week in Geel)
3. Beres Hammond & Harmony House (half augustus in Antwerpen)
4. Groundation (volgende week in Floreffe)
5. The Gaylads