Rally round the red, gold and green @ Irie Vibes 2012

Met de fiets naar Handzame. Het is dan ook maar een 30-tal kilometer van waar ik woon, of net iets meer, door af en toe wat verkeerd te rijden, maar de laatste kilometers werd ik alvast in de juiste richting gelokt door de dreunende bassen die tot ver over de West-Vlaamse akkers droegen: Jah lead us. Geen toepasselijker nummer dan dat van Barry Brown om het terrein te betreden. Blackboard Jungle stond nog aan de controletoren. De warm-up door Jah Rej was dan al achter de rug, en ook hoe Sista Daba het er vanaf bracht moet ik jullie verschuldigd blijven.

Wanneer een poos later Redemption Song weerklonk, wisten we dat Jah Shaka eraan begonnen was. Het is de vierde keer in twee jaar tijd dat the Mighty Zulu Warrior ons land aandoet, waarvan de derde keer op het Franse Blackboard Jungle (de eerste keer in de Spiegeltent was op Ionyouth soundsystem, dat hier op zaterdag zou aantreden). Toch begint hij steevast met dezelfde reeks Bob Marley's, weliswaar een speciale sax versie van Redemption song, maar daarna toch weer One Love en Exodus, gevolgd door onder meer Praise Ye Jah van Sizzla (waarbij hij een eerste keer het woord nam en His Majesty bedankte), Complain van Garnett Silk en Blindeye van Sister Mary. De komende uren kregen we heel wat roots pareltjes te horen, met telkens de volledige dub erachteraan, maar niet eens unieke cuts, wel de gewone studio tracks, zoals ook u en ik die kunnen kopen. Een greep uit zijn selectie: Kingdom rise kingdom fall (Wailing Souls), Hard Times (Pablo Gad), Born Free (Michael Rose), Youthman in the Ghetto (Prince Allah), ...

Gewoonlijk beloont hij zijn volgers op het einde met wat exclusieve producties, meestal van de hand van zoon Young Warrior, maar dat bleef dit keer achterwege, wat maakt dat dit zeker niet de beste keer is dat we hem aan het werk zagen. Er was bovendien niemand die begreep waarom Earl 16, die op vrijdag reeds aanwezig was, de dubs van zijn eigen vocals niet mocht verzorgen, maar ook dat is natuurlijk eigen aan een set van Shaka, waarbij alleen hij de platen oplegt en de micro beroert, het publiek begeestert en intrigeert, en dat blijft hoe dan ook een waarachtige belevenis, maar het beste van de avond moest voor mij dan nog komen, met de Roots Revival session van het Noord-Franse Chalice Soundsystem op de nieuwe afterparty-locatie, net buiten het festivalterrein. 

Het startschot van de live concerten op zaterdag werd gegeven door Iron Ites, hier eerder door Jah Shakespear bestempeld als nieuwe parel aan de Beljam reggaekroon, en dat konden we alleen maar beamen. Met (ex-)muzikanten van onder andere Zion Youth, Mighty Pirates en Bottle of Moonshine hebben zij heel wat ervaring in de kuip, en lijken ze elke Jamaicaanse muziekstijl onder de knie te hebben, is het nu ska, rocksteady, roots of meer dubby. Voeg daar de stem van Benoitte Kiangana Mupatshi aan toe, en producer Crucial Alphonso achter de knoppen, en je krijgt een kwalitatieve live show. Zo ook op Irie Vibes, waar ze indruk maakten met sterke eigen nummers, zoals Power of creation en Step forward, afgewisseld met enkele goed gekozen covers: Ras to the Bone van Midnite en Smoking my Ganja van Capital Letters. 

Vervolgens waren alle ogen gericht op Kevin Isaacs, zoon van wijlen Gregory Isaacs, en gezegend met een stem die als twee druppels water lijkt op die van zijn vader. Hij werd gebacked - en vrij lang ingeleid - door de Nederlandse Tallawah band, die opvallend veel dames bevatte, met Lady Joan en Sista Benji als achtergrondzangeressen, en een vrouwelijke bassiste die de basis legde voor de zware roots riddims. Deze prille samenwerking resulteerde reeds in het album Evolution, een ode aan the Cool Ruler, waarmee ze nu op tour zijn, aangevuld met onuitgegeven songs van Kevin zelf. Na medley van bekende Gregory tunes, maakte Kevin Isaacs zijn opwachting en opende meteen met enkele van vaders klassiekers, met name Number One en Hard Drugs, een trend die hij helemaal doortrok met Babylon too rough (waaraan de man die we in het voorprogramma bezig hoorden een stukje raggamuffin' toevoegde), the Border en uiteraard het onvermijdelijke Night Nurse.

De rootsreggae vibe maakte daarna plaats voor meer opzwepende ritmes, met achtereenvolgens de wereldmuziek van het Spaanse Buritaca (eerder dit jaar gezien in VK en goed bevonden, dit keer beluisterd vanop de camping), de feestelijke (punk)ska en rocksteady van het Belgische Skarbone 14 (Always look on the bright side of life!) en de gekke mengelmoes van Chotokoeu, eveneens uit Spanje, duidelijk beïnvloed door de mestizo van Manu Chao.

Tussendoor verzamelden de dubheads zich in de tent rond de luidsprekers van Ionyouth, de Limburgse soundsystem die na een nieuwe uitbreiding der boksen helemaal klaar lijkt om de 18" inch corner op Reggae Geel uit zijn voegen te doen barsten. In de namiddag schudden ze ons wakker met Studio One en vroege roots, om geleidelijk een tandje hoger (en luider!) te schakelen met dubplates van onder meer Keety Roots en enkele veelbelovende Beljam productions van Kingstep en Jahmbassador, dit alles subtiel begeleid door de rijmelarijen van ouwe rot Ras Feel en upcoming deejay Missing Link.

Nog een laatste keer naar het hoofdpodium voor de hoofdact van de dag, die alle verwachtingen ruimschoots inloste. Michael Prophet was werkelijk in topvorm en zong het ene succesnummer na het andere, strak ingespeeld door de excellente Dub Asante band, met een hoofdrol weggelegd voor trombonist Matic Horns, die de klassieke riddims op geheel eigen wijze nieuw leven inblies. Fight it to the top, Fisherman row, One a dem, Loving you, Creation rock, Warn them, Gunman, ... Ze passeerden allemaal de revue, in een ijltempo, terwijl de festivalgangers heerlijk de nacht tegemoet dansten onder een blote sterrenhemel, op deze eerste echte zomerdag...

Dan moest Earl 16 nog aantreden. Deze levende legende is er reeds bij sinds de early days in Jamaica eind jaren zestig en heeft ondertussen al heel wat waters doorzwommen. In oktober maakt hij opnieuw de oversteek naar ons land voor Roots 'n' Culture in Antwerpen, en hier kregen we alvast een voorsmaakje van wat het zal worden. Na een korte introductie door Ma-Kaya Soundsystem, the Roots & Dub Defenders of Birmingham, begeleidde Jan van Ionyouth Sixteen's showcase, die logischerwijs begon bij Studio One, met riddims als Real Rock, Skylarking en Declaration of Rights, maar ook heel wat tunes uit zijn UK periode bevatte, zoals het schitterende Natural Roots. Aan Ma-Kaya om het festival definitief af te sluiten en dat dezen ze met verve: opgehyped door een overijverige MC, werden loodzware, digitale dub plates loeihard door het geluidssysteem van Ionyouth gepompt, en ik liet me vertellen dat ze tot in de vroege uurtjes doorgingen bij Chalice Soundsystem op de afterparty!

Wat was dit alweer een zeer geslaagde editie van Irie Vibes, met een schijnbaar steeds groter wordende roots tribe, die zich elk jaar opnieuw in alle vrede verenigt in Handzame, rallying round the red gold and green...