Benelux-artiesten bedwingen weergoden op Polé Polé

Collieman speelt hier dus een thuismatch en verschijnt om 19 uur met de Mighty Sunscape aan de aftrap. Niet de Asham band dus, door wie hij een paar weken geleden nog gebacked werd op Couleur Café. Ze kennen samen een moeizame start met aanvankelijk slechts enkele tientallen beweegloze paraplu's aan beide kanten van de Leie. Na twintig minuten gaan de paraplu's echter dicht en dat is voor de jonge frontman blijkbaar het signaal om wat overtuigender uit de hoek te komen.

Dat doet hij door de band aan te sturen tot een paar pull-ups en ritmeversnellingen, maar ook met Vlaamse (!) bindteksten in zijn eigen Gentse accent. Nog eens twintig minuten later verdwijnt hij samen met zijn blootvoetse backing zangeressen van het podium en gunt hij de muzikanten een instrumentaal rondje. Eenmaal terug, kondigt hij enkele covers aan, waarmee hij het niveau nog wat verder opkrikt en zijn rol als 'warm-up' helemaal waarmaakt. In Alborosie's Rastafari Anthem vervangt hij "Africa shall rise" door "Beljam shall rise", waar Mighty Sunscape meteen Welcome To Jamrock van Damian Marley aan vast breit. Ook Luciano's Give Praise kan op veel bijval rekenen bij de aanwezige reggaemassive, maar het hoogtepunt is natuurlijk One Love van Bob Marley, dat ook door de toevallige passanten wordt meegezongen.

De grote sterkte van Polé Polé - de gratis toegang - is meteen ook de grote zwakte. Hierdoor laat je een nieuw publiek kennismaken met deze artiesten, maar er zijn net zoveel aanwezigen die duidelijk niet voor de muziek naar de Feesten zijn afgezakt… Het geroezemoes van ongeïnteresseerde drinkebroers weerklinkt al veel luider wanneer Internationals en hun nieuwe zangeres Lize Accoe een uur later klaarstaan. Zij krijgt de natgeregende menigte echter meteen stil door toedoen van haar witte kleedje, waarmee ze als een dolblije kleuter over het podium staat te huppelen.

De band wisselt nummers van de nieuwe cd 'Mousetrap' goed af met ouder materiaal en draagt Shoulder op aan iedereen die aan den dop staat. Zo'n ingestuurde bindtekst kan Accoe niet gebruiken om Summer aan te kondigen, waardoor ze dan maar aan het improviseren slaat en zich tot de hemel richt. Haar smeekbede om wat zonneschijn heeft echter weinig effect, maar hierboven houden ze het toch ietwat binnen de perken en meer dan wat motregen valt er nu niet meer uit de lucht.

Of toch: de schoenen van de zangeres, die ze met veel zwier uitschopt bij de eerste noten van Jungle's Gone. Als de speeltijd erop zit en de muzikanten afdruipen, keert zij terug en grapt ze dat ze haar pumps op het podium vergeten was. Ze roept er evenwel snel haar mannen bij en zo krijgen we er nog een paar nummers bovenop. Het publiek wordt bedankt voor de geleverde energie en wordt in diezelfde adem meteen naar de merchandisingstand doorverwezen… Haal die nieuwe cd in huis, mensen!

Om 23 uur moeten we het hoogtepunt van deze Benelux-reggaedag nog krijgen: Postmen, misschien wel de meest succesvolle reggae/hiphopformatie die Nederland ooit gekend heeft. En neen, die 'e' in de groepsnaam is geen tikfout… Sinds het vertrek van G-Boah en Shyrock in 2005 ging The Anonymous Mis solo verder als 'Postman', maar dit voorjaar kondigden hij en Shyrock een reünie aan. G-Boah is er nu niet meer bij, maar toch zien we drie microfoonstatieven klaarstaan onder de verlichte 'Polé Polé'-letters. Die derde blijkt voor Alyssa Wooter, de nieuwe vlam van Postman na zijn echtscheiding met Anouk. Zij was ook al op zijn jongste, titelloze album uit 2009 te horen en trok toen mee op tournee.

Die twee kunnen elkaar dus perfect aanvoelen op het podium, maar we zijn benieuwd of de brokken met Shyrock nu wel effectief helmaal gelijmd zijn. Zo lijkt het wel. Postman eist heel duidelijk de rol van frontman op en stopt enkele solonummers als Downhill, You Make Me Feel en Happy in de setlist, maar Shyrock en Alyssa lijken daarmee vrede te nemen en vullen zijn snelle rhymes aan van op de zijlijn. Het publiek is echter duidelijk voor de oude Postmen-hits als Crisis, U Wait en Cocktail gekomen en met The Morning After en This Life krijgen we er zelfs nog een deugddoende aha-erlebnis bovenop. Deze meezingers waren we al even vergeten…

In het slot van de lange show horen we nog enkele nieuwe tracks die veel ruiger klinken dan die van de nineties versie van dit collectief, zoals we die allemaal kennen. Toch besluiten we dat we erg blij zijn met deze reünie, en dat zijn ze op het podium duidelijk ook. Na afloop zien we dus alleen maar lachende gezichten rondom ons en daarmee is het voor de Turntable Dubbers een koud kunstje om ons tevreden de nacht in te sturen met hun 'uptempo irie vibes'. Hoewel de weergoden een paar keer flink hun best deden om onze cocktails aan te lengen met hemelwater, kregen we hier dus toch zeker de topdag zoals we die op voorhand verwacht hadden.