Middernacht in Amsterdam

Bijna drie uur eerder waren ze eraan begonnen, Vaughn de zanger en sjamaan van Midnite; Ron de immer lachende bassist en magische tweede stem; Christian Molina, een drummer die mij herinnert aan de grote jazzcat Alvin Jones, zo cool en organisch; gitarist Edmund Fieulletau, die nooit dezelfde lick lijkt te spelen en met zijn instrument een soort derde stem creëert; Edwin Byron, king of chops, zo cruciaal voor de rootsreggae van Midnite; en op toetsen Ras L, even humble en onopvallend als zijn collega's, maar ook even subtiel geïnspireerd. Ze mogen wel eens genoemd worden, die namen, ook al omdat de muzikanten schijnbaar onvermoeibaar zijn.

Of ik dat dan niet saai vind, vroeg iemand mij vandaag, telkens weer urenlang Midnite, en vermoeiend. Nee, en nog eens nee. Ieder concert is anders, met andere flows en (flarden van) songs. Je weet nooit wat je gaat krijgen, zelfs niet of je iets gaat horen wat je kent. Midnite heeft sinds 1997 vele honderden tunes uitgebracht en speelt daaruit telkens weer een andere selectie. Met enkele schaarse zekerheden (Live the life you love, Rastaman still stand, I chant, Mighty Race) maar ook die nooit in de uitvoering die we kennen van de albums. Een grappig en tegelijk ontroerend neveneffect van dat grote repertoire is dat er altijd wel iemand staat mee te zingen, voor wie juist dat ene nummer zijn of haar favoriet is. Mijn Midnite-favoriet is Ras for a reason maar die heb ik nog nooit live gehoord. Op zich al een reden om te blijven teruggaan.

Ook mooi om zien was hoe die vele honderden fans in de Melkweg bijna allemaal bleven staan, het merendeel in een soort ongelovige trance. Ongelovig in de zin van: ik kan amper geloven dat ik blijf staan maar ik kan niet anders, bezworen en gefascineerd door de chanting van Vaughn Benjamin en de sound van de band, soms bescheiden smeulend als een vuurtje, dan weer – plots – hoog oplaaiend als een uitslaande brand. Zonder waarschuwing barst het samenspel even uit de voegen, terwijl Vaughn een paar rudimentaire danspassen zet, niets bijzonders maar in verhouding tot zijn normale, beheerste attitude wild en onbesuisd. Van de weerslag ontstaat er ook bij het publiek beroering, wordt er kortstondig geskankt en gesprongen, met vlaggen gezwaaid, alsof Midnite een succesnummer zou spelen. En dan keert de rust weer, de meditation from iration, de ritmische en mystieke verbondenheid.

Wat heb ik nog herkend in Amsterdam? Lion wears the crown, uit het memorabele 2-track album Ras mek peace, Kabaa Stone (uit Unpolished, even gretig meegezongen als Love the life you live uit hetzelfde – en best verspreide – album. In Him (Rule the time), het refrein van Mongst I (opgenomen met Jamaicaanse muzikanten maar hier nagenoeg een andere tune) en meer dan 30 minuten Ina Him, voor de band ermee stopte en Vaughn New crown inzette.

Om 9u15 begonnen, vroeg Vaugh Benjamin rond 11 uur aan de stagemanager of er een curfew was. Zoals later zou blijken zaten we toen pas in de helft van de show. En dan eindigen met een verwijzing naar de grootste antieke denkers, filosofen en historici, om de nieuwe dag mee te beginnen. Midnite Rules. Volgend weekend in Dour maar nooit zo goed op een festival als in een zaal, op hun eigen ritme, in hun eigen vibe.

Voor het concert een deep reasoning gehad met Vaughn Benjamin. Na de zomer hier te lezen.