Van roots en romantiek naar zwoel en zweterig

In Mechelen trad gisteren eerst Rohan Lee aan. Terug van weggeweest! Ik heb zijn nieuwe album nog niet gehoord, maar moet dat zonder twijfel dringend doen. Rohan Lee was in topvorm en zette een stevige performance neer. Zijn stem zat net niet altijd goed maar maakte wel indruk, net zoals de vibe die hij op het podium neerzette. Ik kan mij voorstellen dat Rohan Lee met Asham band, waarmee het nieuwe album werd opgenomen, heel sterk te genieten zal zijn en kijk ernaar uit om hem eens in die setting voor een groter publiek te zien.

Ik had onvoldoende research gedaan om in te zien dat Ray Darwin wel degelijk goed materiaal aflevert en zelfs een hit op zijn naam heeft staan. Tijdens de eerste twee songs kwam hij een beetje aarzelend en verlegen over maar het zou ook wel eens kunnen dat de geringe opkomst hem in verlegenheid bracht. Met o.a. 'False Alarm' maakt hij een mooi bruggetje naar de roots van Rohan Lee. Pas wanneer hij besefte dat er echt wel enkele stevige fans waren afgekomen, kwam hij ook op dreef. Het ging één en al over liefde en hij combineerde een sterke maar zachte stem met studio-one-riddims en modernere dancehall-riddims zoals de Overproof riddim. Zijn stem werd zuiverder en helderder tot de climax met 'People's choice', zijn enige echte hit en wat voor één! Vele soundboys en fans in de zaal zongen op volautomaat mee en zelfs na een derde pull-up bleef het genieten. Darwin sloot af met nog één zoet loversrocknummer en het grappige 'New York Minute'.

Da'ville kende ik wel van een tweetal nummers, maar verdere reseach bracht me vooral bij meer r&b-achtig materiaal. Ik had niet goed gezocht, zo bleek uiteindelijk. Zijn stem had wel degelijk enkele nummers nodig om opgewarmd te raken en dat was vooral bij zijn tweede nummer, het hitje 'This time I Promise', tot uiting. Je herkende het nummer maar merkte dat er wel enkele dingen niet overeenstemden met de opgenomen versie. Het volgende nummer op de Guardian Angel riddim pakte de zaal beet en maakte meteen alles goed en met 'My grade' op de Welcome To Jamrock riddim was het feestje daadwerkelijk begonnen. En als er een feestje is waar 'Run Mi Dun Kitchen' bij is, zie je waarschijnlijk Ochi Queen opdagen, dansend zoals niemand anders in de zaal dat kan én zingend. Da'ville en zijn DJ konden er niet genoeg van krijgen en ik denk dat er niemand niet vrolijk werd van de smile van deze Jamaicaanse dancehall queen. Da'ville gooit het even over een serieuzere boeg en eerde eerst Bob Marley en bracht dan zowel zijn eigen hit (!) als zijn versie van het gelijknamige 'You Are Always On My Mind'. Hij liet zijn eigen nummer naadloos overgaan in dat country-nummer dat met minstens 4 versies de hitcharts haalde: in 1972 in de versie van Elvis, in 1979 met John Wesley Ryles, de grammy-versie van Willie Nelson in 1982 en die van de Pet Shop Boys in 1987. Da'ville weet zijn tributes wel te kiezen! Dat hij eigenlijk ongelooflijk goed kan zingen, bewees hij wanneer hij a-capella voor jukebox speelde en een 5-tal requests vanuit het publiek eventjes vlot en zuiver uit zijn mouw schudde. Sterk werk wel. Voor de knettergekke dj die hij bijhad het feestje verderzette met knettergekke muziek, sloot Da'ville nog af met zijn versie op de Summerfling riddim: 'Ting Ting Ting'. Ik ben niet zeker maar heb ik zijn nummer met Etana gemist of kwam dat door de vibes?

Er was dan misschien weinig volk in Mechelen, al wie van loversrock houdt, had er moeten zijn. Locatie en geluid nice, artiesten nice en zowel Strange Fruit als Crucial P zorgden voor goeie muziek ertussen! Voor stevige dancehallvibes en dus de aftterparty moest je dan weer in Kavka zijn. High Grade sound trok samen met gasten Civalizee Foundation en Pirates crew de zaal ramvol en bouwde wederom een legendarisch boomblast-feestje. Wij hebben in ieder geval gans de nacht genoten van alles! Big up the promotors, artists, sounds and massive! Jamaican vibes nice.