Brina - Under One Sun (Tribal Global Records)

Er zijn in de geschiedenis van de reggae maar weinig zangeressen die een klassiek album op hun naam hebben staan. Phillys Dillon eind jaren '60, Marcia Griffiths en Judy Mowatt in de seventies, Love Joys misschien (voor Wackies in New York), en in de dancehall Lady Saw, Tanya Stephens en Etana. Voor de liefhebbers tel ik daar nog graag Sister Nancy (Techniques) en Ranking Ann (Ariwa) bij maar die moesten het toch vooral van de riddims hebben.

De tiende naam op dat lijstje mag van mij gerust Brina worden. Bri wie? Subrina Ward, een Jamaicaanse vrouw die in 2007 de Schotse muzikant en producer Kieran Murray tegen het lijf liep, met wie ze intussen getrouwd is. De man heeft ook dit prachtige debuutalbum van Brina geproduceerd, opgenomen in Kingston, de Blue Mountains, Los Angeles en Cartagena (Colombia). Hij speelt zelf bas, heeft een paar prima muzikanten om zich heen verzameld en laat in het titelnummer en Listen de Rass Brass een stukje meeblazen: Dean Fraser, Nambo Robinson en Dwight Richards. Een andere prominente gast is Toots Hibbert, in het magistrale Guns and roses van Lucky Dube, een van de twee covers in de selectie. Het nummer heeft een krachtige uptempo beat, bloeit geleidelijk helemaal open, met stevig gitaarwerk en een lange, kleurrijke finale, en klokt af op bijna 8 minuten. Niet de langste track, wel de meest indrukwekkende.

De typische sound van Lucky Dube weerklinkt ook in Soul's song, Afrikaanse crossover pop tot het ritme in de laatste strofe plots verschuift naar reggae-à-la-Dube met dito koortje. Zo weten we meteen waar die tekst over gaat: 'Wandering up and down the streets of Kingston, I heard the sad news they've gunned you down.' Het gaat voor één keer niet over straatgeweld in Jamaica.

De lyrics staan afgedrukt in het cd-boekje, en dat is een goede zaak. Brina heeft iets te vertellen, en ze doet dat in rake, fraaie bewoordingen. 'There's more to life than wearing name brands,' zingt ze in Where is your African pride? 'You don't need a mirror to tell you who you are.' Die Afrikaanse identiteit weerspiegelt zich ook in het wiegeliedje Lala Vizuri (Sleep my little baby), met een strofe in het Swahili. Het zachte, wiegende reggaeritme staat in fel contrast met de rauwe realiteit die Brina schetst. In Daughter of Zion, lekkere one drop met een jazzy uitloper, empowert ze alle queens en empresses, in de naam van Allah en Jah, maar toch vooral van Baha'u'llah, de stichter van het wereldwijd verspreide Bahaï-geloof. Under one sun is geïnspireerd door een gebed van Abdu'l-Baha, de zoon van Baha'u'llah. 'Look to the east for the brave new teachings from Persia': of de zangeres daarmee ook Iran bedoelt, is onduidelijk, maar het klinkt allemaal erg rasta. Zeker als ze ook nog begint te goochelen met woorden als revolution en revelation, en boodschappen van consciousness de wereld instuurt: 'Get rid of negative distraction, fed by the materialst infraction.' De slotzin van het nummer zou net zo goed een mantra van Bob Marley kunnen zijn (en is dat ook voor de helft): 'One love, one world.'

Die laatste track van het album kent liefst vier muzikale bewegingen. Begint als zwoele bossareggae, transformeert dan naar klassieke one drop (met opmerkelijk fluitspel), wijzigt nog eens van tempo, en eindigt in een soort samba. Minstens even ambitieus is het titelnummer, een waarachtig anthem van de reggae, een meezinger in spe zelfs, met verrassend creatieve arrangementen en backing vocals. En ook Feet don't fail me now is een knap werkstuk. Een aperitief van nyabinghi en Zap Mama-achtige scatting (halverwege het album in unplugged vorm gebruikt als Interlude-Binghi breathing space), als voorgerecht een brokje rockreggae, een poprefreintje als tussendoortje, en dan een hoofdschotel van ragga beats. Terwijl Brina haar verhaal van emancipatie en bevrijding vertelt, dit keer opgedragen aan Assata Shakur, verwant met Tupac, maar ook zelf een beruchte beroemdheid, ooit lid van de Black Panthers, veroordeeld wegens moord, gevlucht uit de gevangenis en nu al 20 jaar in ballingschap in Cuba. De CIA heeft haar geklasseerd als 'domestic terrorist'. Om maar te zeggen waar Brina de mosterd haalt als ze ons aanspoort om vrij te denken en te worden.

Als zangeres doet Brina een beetje denken aan Etana maar dat heeft allicht te maken met het gebrek aan vrouwelijke concurrentie. Brina is gewoon een uitstekende, veelzijdige zangeres die dit soort rijke productie ruimschoots verdient. Wat mij naast haar rijpe, overtuigende stemgeluid nog het meest pleziert, is de nadrukkelijke aanwezigheid van het nyabinghi ritme, als intro in Feet don't fail me, bijna all the way in Where is your Africa pride (dat naar het einde toe overgaat in vloeiende afropop) en het zuiverst in We are free, Brina's eigen Rastaman chant, met halverwege een typische tempoversnelling, zo eigen aan de grounation van de rasta's. Instant classic.

Voor het eerst in lange tijd ook weer eens een hidden track gehoord, in dit geval de vervormde stem van Brina in de mix met een dreigende synthesizer  Vreemde keuze, om zo af te sluiten, maar ze drukt je zo nog wel even met de neus op de feiten. 'Stop the isolation/People in this iration have no spiritual solution.'

Muzikaal een sprankelende, alcoholvrije cocktail van reggae, dancehall, r'n'b, afropop en latin, een stem vol zon en soul (ondersteund door een schitterend koortje), teksten die je kracht en hoop meegeven: I love Brina.