Mr Vegas

Deze zomer is het weer uitkijken naar de passage van Mr Vegas op Reggae Geel. Zijn shows zijn meestal energiek en afwisselend; entertainment verzekerd, zeker voor de dansfanaten onder ons, die zich kunnen verliezen in 'Tek Weh Yuhself' of volledig losgaan op 'Hot Wuk' of 'Daggering'. Maar met de release van zijn nieuwe album 'Sweet Jamaica' wordt het nog interessanter... Het album bestaat namelijk uit twee delen, het ene deel dancehall in de stijl die we van hem gewoon zijn maar het andere deel is 100% pure reggae en je mag ondergetekende op haar woord geloven als ze zegt dat de titel 'Sweet Jamaica' bijzonder toepasselijk is. Vegas heeft dit album gemaakt als een hommage aan zijn geboorteland ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van de onafhankelijkheid. Het hoesdesign in retro-affichestijl geeft al aan dat dit een nostalgisch album is, sweet like sugar dumpling, en die knipoog naar een onschuldiger en idyllischer tijdperk (op muzikaal vlak dan toch) wordt ook in de nummers doorgetrokken.

Het dancehall-luik begint al meteen met een voltreffer; 'Beautiful Life' op de Zweedse BBQ riddim is een klepper van een party tune, een meezinger met een positieve boodschap waar je onmogelijk op stil kan zitten. Die partysfeer wordt doorgetrokken in andere tracks met bijzonder hoge dansbaarheidsfactor zoals het grappige 'Champagne Rose' (op de Black Widow riddim, met knipoog naar 'Murder She Wrote'), 'Let the Music Play' en 'Bruk It Down', een vette schijf die momenteel de Jamaicaanse charts onveilig maakt.

Ook de ladies worden niet vergeten met nummers zoals het vertederende 'Something About You' (met bijbehorend plakkerig dansje voor koppels). En van plakkerig gesproken, 'Honey Girl' op de Dancehall Pull Up riddim is zeker ook een aanrader ("one man a dip inna yuh honey girl, you alone a dip inna mi money girl"). 'Sweet Jamaica' heeft een bijzonder hoog suikergehalte, en aan de diabetici onder ons werd ook gedacht met een track op de suikervrije Coke Zero riddim.   

'Black & Proud' kan zeker tellen als anti-bleaching anthem met de opmerkelijke intro: "in the last days men will start bleaching out their faces and look like zombies". Op YouTube wordt er inmiddels druk gespeculeerd over wie zich heeft vergrepen aan de dislike knop bij de video; zou de world boss in zijn cel dan echt niets beters te doen hebben?

Het tweede deel van het album bestaat dus enkel uit reggae. Een aantal tracks zijn remakes van reggaeklassiekers, sommige meer geslaagd dan andere. Tot die eerste categorie horen 'Things Ruff', een herwerking van Jimmy Cliff's 'You Can Get It If You Really Want' en 'Gimmie A Light', een herbalist versie van Desmond Dekker's 'Israelites'. Benieuwd of hij die reggaeklassiekers ook live zal brengen; gegarandeerd de ideale manier om het publiek mee te krijgen.

Verder zijn er nog een aantal retro lovers tunes en ook combinaties met Luciano ('Alive And Well'), Nadine Sutherland ('Magical'), Jovi Rockwell ('Can't Stop: Love You More Every Day') en natuurlijk de schitterende titeltrack met Shaggy en Josey Wales. 'Sweet Jamaica' zal Vegas ongetwijfeld veel forwards opleveren ("if you love Jamaica let me see your hand") en de videoclip, die werd opgenomen in elk van de 14 parishes van Jamaica, is een absolute aanrader voor wie op een regenachtige dag behoefte heeft aan wat island vibes. Jamaicanen zijn trots op hun land en in dit nummer wordt nog maar eens in de verf gezet hoe geweldig het eten, de natuur, het zonnetje, de muziek en de mensen er zijn.

Het moet niet altijd over ghetto life en gangsters gaan; de vrolijke en zonnige vibes die dit album brengt zijn een verademing en een toepasselijk eerbetoon aan sweet Jamaica. Mr. Vegas zelf verklaart zijn motivatie voor dit album als volgt: "Sweet Jamaica is the best way I can think of to put my stamp on the future, one in which real foundation reggae and dancehall both play a part, just like real life.". Zo heeft Vegas ook de Save Foundation Reggae campagne opgestart om deejays aan te sporen meer muziek van reggaepioniers zoals Alton Ellis, Gregory Isaacs en Cynthia Schloss te draaien.

Het lijkt wel een nieuwe trend, dancehallartiesten die zich meer en meer met reggae gaan bezighouden (zie ook het laatste album van Busy Signal) en een positievere boodschap willen uitdragen. Of het nu gaat om idealisme of om een marketingstrategie (er is de laatste tijd wat debat geweest over het feit dat Europese en Amerikaanse dancehallartiesten meer platen verkopen dan Jamaicaanse en er werd toen geopperd dat dat zou kunnen liggen aan het feit dat hun muziek minder rauw is), het is een tendens die we alleen maar kunnen toejuichen!