Long Bay to Westmoreland: Jamaica nice! (Part 4)

Het Bob Marley-museum is maar een kwartiertje wandelen van Prestige Hotel, en dus de perfecte ochtendactiviteit. Het klinkt een beetje 'toeristisch' maar ook voor doorwinterde reggaefans blijft dit huis de moeite waard om te bezoeken. Je betaalt 20$ (nergens in JA hebben we ooit meer betaald, buiten de hotels dan) maar je krijgt daarvoor wel een uur lang een privégids die leuke feitjes over Bob vertelt en een interessante rondleiding geeft door het prachtige huis. Op alle plekken waar Bob vereerd wordt (evenals op de belangrijkste rastalocaties en festivals) is cannabis 'legaal', en dus roken we samen een spliff onder de mangoboom waar Bob dat ook graag deed. Philip, een kennis via-via (zo gaat dat in Jamaica) en tevens manager van enkele rootsartiesten pikt ons op bij het museum en brengt ons naar een minirestaurantje, onzichtbaar vanop de weg, waar we opnieuw een heerlijke maaltijd nuttigen. Voor het dessert passeren we snel even langs I-Scream (great name!) in Devon House, een oud koloniaal gebouw waar de Jamaicanen graag rondhangen en iets gaan snoepen. I-Scream zou de beste ijsjes van het eiland hebben. De beste weet ik niet, maar zeker de grootste!  We rijden door naar Constant Springs, in het noordwesten van Kingston, in het bijzonder het uptown ghetto Cassava Piece. Hier is Mavado geboren (er loopt daadwerkelijk een gully!) en het is ook de plek waar Help Jamaica (een Duitse NGO) het Help Jamaica Reading Centre heeft opgezet. Er zijn op deze vakantiedag geen kinderen maar de keykeeper, die achter het gebouw woont, is zo vriendelijk om ons binnen te laten en het prachtige project aan ons te laten zien. Proper, goede (en veel) boeken, computers, een bord, tekeningen, versiering...: het centrum ziet er echt heel goed uit. We vernemen dat ze hier iedere dag een 80-tal kinderen van de straat houden, wat in Cassava Piece een wereld van verschil kan zijn. Keep up the good work!  'Willen jullie graag Ken Boothe ontmoeten?' vraagt Philip ons. Daar hoeven we geen twee keer over na te denken. Mr. Boothe woont in een prachtig (maar licht absurd) huis in uptown Kingston dat hij heeft en ingericht als een groot, persoonlijk museum vol unieke foto's van His Majesty, vrienden, artiesten en zichzelf. Ken Boothe is de vriendelijkheid zelve en laat ons al snel zijn nieuwe (nog niet te verkrijgen) album horen. Sounds great!  Southcoast Onze laatste dagen wilden we graag doorbrengen aan de zuidkust van het eiland, naar verluidt een heel relaxte en rustige regio. We hebben veel bagage bij en moeten een heel eind rijden, dus we kiezen voor een goeie vervoersdeal met Burro, de rasta die we een paar dagen voordien in de bergen hebben ontmoet.  Burro arriveert goed op tijd in Kingston maar de rest van de dag is een kortverhaal op zich. Met de auto van  Burro in de hoofdrol, eigendom van zijn vader, 'the priest', en opgetuigd met rood-geel-groene vlaggetjes en andere verwijzingen naar rastafari. Het eerste half uur gaat alles perfect en cruisen we heerlijk over de tolweg, naar het westen. De weg is nog lang niet af, en kort na het einde van het nieuwe stuk moeten we naar de kant met een oververhitte motor. Kapotte radiator: bij ons een reden om te takelen en het op te geven, but this is Jamaica! Burro wisselt van dop en kapt wat zwarte peper in de lekkende radiator. In Porus, een klein gehucht, zoekt hij een radiatorman op. Anderhalf uur wachten. Gelukkig kunnen we reasonen met de locals en krijgen we algauw een paar star apples en een pakje herbs in de handen geduwd. Jah is not by our side today. Een paar kilometer voorbij Porus staan we weer stil, deze keer op een enorm steile helling. Burro laat de auto tot twee keer toe achteruit bollen (!!!) om de motor opnieuw gestart te krijgen, het tweede probleem waar de auto al van in Kingston mee sukkelde. Ik houd mijn hart vast maar de toeterende trucks en auto's kunnen de rastacar nog net ontwijken. Wonder boven wonder komt Burro met draaiende motor terug omhoog gereden. Maar even later laat de auto het opnieuw afweten, en nog eens, en nog eens. We duwen nog eens, we vullen nog wat water bij, maar uiteindelijk geeft Burro het op en moeten we afscheid van de man die ons meesleurde in dit geweldige avontuur.   Zes uur later dan gepland arriveren we bij Shakespeare Cottage, een goedkoop en gezellig guesthouse in Treasure Beach. Het dorpje lijkt in slaap gevallen. In vergelijking met de andere plaatsen die we al bezocht hebben, is het er absurd rustig. Op het hete, gedeeltelijk zwarte strand van Treasure Beach zit amper een handvol mensen. Het zeewater is er opvallend warmer dan aan de noordkant van het eiland, heerlijk na die dagen in de stad.  Op het strand staan verschillende bars maar eentje steekt er bovenuit: Eggy's, uitgebaat door een rasta die heel de dag Bess FM (ook online, gratis!) door had opstaan. Strictly roots. 's Avonds genieten we van een prachtige zonsondergang met een bord king fish voor onze neus en gekko's en hagedissen rond de lamp.  Na een korte nacht trekken we weer verder, deze keer met een concreet doel: Western Consciousness Festival in de buurt van Savannah-la-Mar, de hoofdstad van Westmoreland. We verblijven in het kleine vissersdorpje Belmont, de geboorteplaats (en begraafplaats) van Peter Tosh. Onze gastheer is de rastaman Brian, die cottages verhuurt onder de naam Nature Roots. Mooie yard, leuke mensen, dichtbij de zee. We hangen wat rond op het mooie strand en in het dorp, voor we samen met Brian en Bumpy, een vriendin, een route taxi nemen (inderdaad, met 7 mensen) naar Paradise Park, de locatie van het festival.  'Highest, highest!', roept een rasta, en hij steekt een paar takken herbs van een halve meter in de lucht. Een andere verkoper vraagt of we een toeter willen (een echte, om te blazen), hij heeft er ene paar honderd drie meter hoog opgestapeld. Ik zou hier tot in detail de concerten kunnen beschrijven, maar dit is geen review. Ik durf ook wel eens klagen over concerten die laat beginnen maar dat is nog niks in vergelijking met dit festival, en blijkbaar alle muziekevenementen in Jamaica. De deuren gaan om zeven uur open maar pas na 11 uur verschenen de eerste artiesten op het podium. Tot ongeveer half vier ('s ochtends!) zien we geen enkele naam die we kennen maar wel heel veel jong talent, en non-talent. Ik onthoud van het eerste deel vooral de toffe selectie van Munich (?) Sound, de zingende drummer van Uprising Roots, de sterke stem van zangeres Jah-Nine, de toffe tunes en beloftevolle stem van Prophecy, die gratis cd's uitdeelde, en uiteraard de MC, die spelletjes deed met het publiek als 'Who has the most baby?'.  Een VIP-ticket kost 1000 dollar (ongeveer 8,5€) meer dan een gewoon ticket (1500 dollar, minder dan 15€) en geeft toegang tot de grote afgebakende stukken voor het podium, zoals we die kennen van de Jamaicaanse dvd's. Weinig mensen kunnen zich zo'n VIP-ticket veroorloven, er staan in die ruimte vooral mensen van backstage. Je ziet het ook op Werchter Classic: een groot leeg gat voor het podium en de echte fans meer dan 40 meter verder. Doorwinterde festivalbezoekers brengen in Jamaica een gemakkelijke stoel mee en wij weten nu waarom. Laat in de nacht verschijnt Duane Stephenson op het podium en geeft een heel degelijk show. Waarna Empress Marcia Griffiths haar opwachting maakt. De diva krijgt luidkeelse forwards en zingt hit after hit.  DJ Talia, bekend van Irie FM (dat het festival live uitzendt), kondigt Levi Roots aan. 'This man made millions with his reggae reggae sauce and is located in the UK.' Niet echt een goeie manier om iemand aan te kondigen bij een Jamaicaans publiek. De sausmiljonair krijgt zo goed als geen reacties en druipt al snel af om plaats te maken voor de superster van de avond: Beres Hammond! De toeters op het terrein overstemmen bij momenten de muziek, but what a voice! Beres weet ons diep in de nacht meteen te raken en krijgt iedereen op de wei mee in zijn positive vibe. Special big up to the soundengineers! Give thanks for the perfect sound, everytime! Oh what a niiiiight! Na Beres' fantastische show hopen we enkel nog topnamen te zien, maar dat valt tegen. Het duurt opnieuw meer dan een uur voor Luciano met veel energie het podium opstormt. Het is intussen 5 uur, achter het podium zien we de zon opkomen. We zijn te moe om nog te wachten op Capleton, Romain Virgo en Freddie McGregor, die niet eens zeker zouden komen, en nemen een taxi naar 'huis', bij Brian.  Western Consciousness is de afsluiter van onze reis. We hebben nog twee dagen om te bekomen, uit te rusten en terug te geraken naar Montego Bay. Na drie weken op het eiland voelt het heel vreemd om terug te moeten naar Beljam. Ik zal het allemaal missen, de positiveness van de mensen, de prachtige natuur, het verrukkelijke eten, de alom tegenwoordige muziek, de eeuwig ruisende zee... Jamaica full of vibes. If you are ready to go with the flow & let it all go. We soon come back. Irie! 

Het Bob Marley-museum is maar een kwartiertje wandelen van Prestige Hotel, en dus de perfecte ochtendactiviteit. Het klinkt een beetje 'toeristisch' maar ook voor doorwinterde reggaefans blijft dit huis de moeite waard om te bezoeken. Je betaalt 20$ (nergens in JA hebben we ooit meer betaald, buiten de hotels dan) maar je krijgt daarvoor wel een uur lang een privégids die leuke feitjes over Bob vertelt en een interessante rondleiding geeft door het prachtige huis. Op alle plekken waar Bob vereerd wordt (evenals op de belangrijkste rastalocaties en festivals) is cannabis 'legaal', en dus roken we samen een spliff onder de mangoboom waar Bob dat ook graag deed.

Philip, een kennis via-via (zo gaat dat in Jamaica) en tevens manager van enkele rootsartiesten pikt ons op bij het museum en brengt ons naar een minirestaurantje, onzichtbaar vanop de weg, waar we opnieuw een heerlijke maaltijd nuttigen. Voor het dessert passeren we snel even langs I-Scream (great name!) in Devon House, een oud koloniaal gebouw waar de Jamaicanen graag rondhangen en iets gaan snoepen. I-Scream zou de beste ijsjes van het eiland hebben. De beste weet ik niet, maar zeker de grootste! We rijden door naar Constant Springs, in het noordwesten van Kingston, in het bijzonder het uptown ghetto Cassava Piece. Hier is Mavado geboren (er loopt daadwerkelijk een gully!) en het is ook de plek waar Help Jamaica (een Duitse NGO) het Help Jamaica Reading Centre heeft opgezet. Er zijn op deze vakantiedag geen kinderen maar de keykeeper, die achter het gebouw woont, is zo vriendelijk om ons binnen te laten en het prachtige project aan ons te laten zien. Proper, goede (en veel) boeken, computers, een bord, tekeningen, versiering...: het centrum ziet er echt heel goed uit. We vernemen dat ze hier iedere dag een 80-tal kinderen van de straat houden, wat in Cassava Piece een wereld van verschil kan zijn. Keep up the good work!

'Willen jullie graag Ken Boothe ontmoeten?' vraagt Philip ons. Daar hoeven we geen twee keer over na te denken. Mr. Boothe woont in een prachtig (maar licht absurd) huis in uptown Kingston dat hij heeft ingericht als een groot, persoonlijk museum vol unieke foto's van His Majesty, vrienden, artiesten en zichzelf. Ken Boothe is de vriendelijkheid zelve en laat ons al snel zijn nieuwe (nog niet te verkrijgen) album horen. Sounds great! 

Onze laatste dagen wilden we graag doorbrengen aan de zuidkust van het eiland, naar verluidt een heel relaxte en rustige regio. We hebben veel bagage bij en moeten een heel eind rijden, dus we kiezen voor een goeie vervoersdeal met Burro, de rasta die we een paar dagen voordien in de bergen hebben ontmoet. Burro arriveert goed op tijd in Kingston maar de rest van de dag is een kortverhaal op zich. Met de auto van  Burro in de hoofdrol, eigendom van zijn vader, 'the priest', en opgetuigd met rood-geel-groene vlaggetjes en andere verwijzingen naar rastafari. Het eerste half uur gaat alles perfect en cruisen we heerlijk over de tolweg, naar het westen. De weg is nog lang niet af, en kort na het einde van het nieuwe stuk moeten we naar de kant met een oververhitte motor. Kapotte radiator: bij ons een reden om te takelen en het op te geven, but this is Jamaica! Burro wisselt van dop en kapt wat zwarte peper in de lekkende radiator. In Porus, een klein gehucht, zoekt hij een radiatorman op. Anderhalf uur wachten. Gelukkig kunnen we reasonen met de locals en krijgen we algauw een paar star apples en een pakje herbs in de handen geduwd.

Jah is not by our side today. Een paar kilometer voorbij Porus staan we weer stil, deze keer op een enorm steile helling. Burro laat de auto tot twee keer toe achteruit bollen (!!!) om de motor opnieuw gestart te krijgen, het tweede probleem waar de auto al van in Kingston mee sukkelde. Ik houd mijn hart vast maar de toeterende trucks en auto's kunnen de rastacar nog net ontwijken. Wonder boven wonder komt Burro met draaiende motor terug omhoog gereden. Maar even later laat de auto het opnieuw afweten, en nog eens, en nog eens. We duwen nog eens, we vullen nog wat water bij, maar uiteindelijk geeft Burro het op en moeten we afscheid van de man die ons meesleurde in dit geweldige avontuur.

Zes uur later dan gepland arriveren we bij Shakespeare Cottage, een goedkoop en gezellig guesthouse in Treasure Beach. Het dorpje lijkt in slaap gevallen. In vergelijking met de andere plaatsen die we al bezocht hebben, is het er absurd rustig. Op het hete, gedeeltelijk zwarte strand van Treasure Beach zit amper een handvol mensen. Het zeewater is er opvallend warmer dan aan de noordkant van het eiland, heerlijk na die dagen in de stad. Op het strand staan verschillende bars maar eentje steekt er bovenuit: Eggy's, uitgebaat door een rasta die heel de dag Bess FM (ook online, gratis!) door had opstaan. Strictly roots. 's Avonds genieten we van een prachtige zonsondergang met een bord king fish voor onze neus en gekko's en hagedissen rond de lamp.

Na een korte nacht trekken we weer verder, deze keer met een concreet doel: Western Consciousness Festival in de buurt van Savannah-la-Mar, de hoofdstad van Westmoreland. We verblijven in het kleine vissersdorpje Belmont, de geboorteplaats (en begraafplaats) van Peter Tosh. Onze gastheer is de rastaman Brian, die cottages verhuurt onder de naam Nature Roots. Mooie yard, leuke mensen, dichtbij de zee. We hangen wat rond op het mooie strand en in het dorp, voor we samen met Brian en Bumpy, een vriendin, een route taxi nemen (inderdaad, met 7 mensen) naar Paradise Park, de locatie van het festival. 'Highest, highest!', roept een rasta, en hij steekt een paar takken herbs van een halve meter in de lucht. Een andere verkoper vraagt of we een toeter willen (een echte, om te blazen), hij heeft er ene paar honderd drie meter hoog opgestapeld. Ik zou hier tot in detail de concerten kunnen beschrijven, maar dit is geen review. Ik durf ook wel eens klagen over concerten die laat beginnen maar dat is nog niks in vergelijking met dit festival, en blijkbaar alle muziekevenementen in Jamaica. De deuren gaan om zeven uur open maar pas na 11 uur verschenen de eerste artiesten op het podium. Tot ongeveer half vier ('s ochtends!) zien we geen enkele naam die we kennen maar wel heel veel jong talent, en non-talent. Ik onthoud van het eerste deel vooral de toffe selectie van Munich (?) Sound, de zingende drummer van Uprising Roots, de sterke stem van zangeres Jah-Nine, de toffe tunes en beloftevolle stem van Prophecy, die gratis cd's uitdeelde, en uiteraard de MC, die spelletjes deed met het publiek als 'Who has the most baby?'. Een VIP-ticket kost 1000 dollar (ongeveer 8,5€) meer dan een gewoon ticket (1500 dollar, minder dan 15€) en geeft toegang tot de grote afgebakende stukken voor het podium, zoals we die kennen van de Jamaicaanse dvd's. Weinig mensen kunnen zich zo'n VIP-ticket veroorloven, er staan in die ruimte vooral mensen van backstage. Je ziet het ook op Werchter Classic: een groot leeg gat voor het podium en de echte fans meer dan 40 meter verder.Doorwinterde festivalbezoekers brengen in Jamaica een gemakkelijke stoel mee en wij weten nu waarom.

Laat in de nacht verschijnt Duane Stephenson op het podium en geeft een heel degelijke show. Waarna Empress Marcia Griffiths haar opwachting maakt. De diva krijgt luidkeelse forwards en zingt hit after hit. DJ Talia, bekend van Irie FM (dat het festival live uitzendt), kondigt Levi Roots aan. 'This man made millions with his reggae reggae sauce and is located in the UK.' Niet echt een goeie manier om iemand aan te kondigen bij een Jamaicaans publiek. De sausmiljonair krijgt zo goed als geen reacties en druipt al snel af om plaats te maken voor de superster van de avond: Beres Hammond! De toeters op het terrein overstemmen bij momenten de muziek, but what a voice! Beres weet ons diep in de nacht meteen te raken en krijgt iedereen op de wei mee in zijn positive vibe. Special big up to the soundengineers! Give thanks for the perfect sound, everytime! Oh what a niiiiight! Na Beres' fantastische show hopen we enkel nog topnamen te zien, maar dat valt tegen. Het duurt opnieuw meer dan een uur voor Luciano met veel energie het podium opstormt. Het is intussen 5 uur, achter het podium zien we de zon opkomen. We zijn te moe om nog te wachten op Capleton, Romain Virgo en Freddie McGregor, die niet eens zeker zouden komen, en nemen een taxi naar 'huis', bij Brian. 

Western Consciousness is de afsluiter van onze reis. We hebben nog twee dagen om te bekomen, uit te rusten en terug te geraken naar Montego Bay. Na drie weken op het eiland voelt het heel vreemd om terug te moeten naar Beljam. Ik zal het allemaal missen, de positiveness van de mensen, de prachtige natuur, het verrukkelijke eten, de alom tegenwoordige muziek, de eeuwig ruisende zee... Jamaica full of vibes. If you are ready to go with the flow & let it all go. We soon come back. Irie!