Irie Vibes in rootsman country

Veel dieper dan Kortemark kun je niet kruipen in de Vlaamse binnenlanden, wat ze in Jamaica de country noemen. Het kan geen toeval zijn dat de beste rootsreggae ook bij ons buiten de steden wordt gemaakt, waar de moderne mens nog net iets dichter bij zijn wortels leeft. Mighty Pirates in de Kempen. Pura Vida in Sint-Maria-Aalter. De Irie Vibes Band is ontstaan in de schoot van het gelijknamige festival, elk jaar op of rond de geboortedag van Haile Selassie, en het mooiste eerbetoon aan H.I.M. in de Lage Landen. Ja, Kortemark is voor Antwerpenaars, Brabanders en zeker Limburgers ver weg maar hoor je de Jamaicanen klagen als ze voor een show helemaal naar Portland of Westmoreland moeten rijden, vaak een hele dag onderweg zijn zelfs? 

Het is ook altijd een beetje reizen. Kortemark: de uitgestrekte landerijen en statige boerderijen, het cultureel centrum ondergebracht in een grote, gerestaureerde kapel, en het plaatselijke jeugdhuis Kanapee natuurlijk, al sinds eind jaren '90 een vaste waarde in het regionale alternatieve uitgangscircuit. Een goede verstandhouding met politie en buren (ook de paters in het tegenoverliggende kloostertje) blijkt hier aan de basis te liggen van de zorgeloze, klachtenvrije werking. Irie vibes, indeed. Achterin de Kanapee is een klein zaaltje. De luidsprekers reikten er tot aan het plafond en het podium was amper groot genoeg om de hele band een plaats te geven. De Irie Vibes Band bestaat dan ook uit tien muzikanten, een achtergrondzangers en in dit geval een vijftal special guests, artiesten die ook hebben meegewerkt aan de cd Outernational Roots die vrijdagavond werd voorgesteld. Samen bouwden ze niet alleen een vitaal rootsfeestje maar gaven ze ook een voortreffelijke showcase van hun kunnen, nog overtuigender dan het album. Centrale figuur was I Man T, de Brugse zanger (en MC van Roots Man Dirky Sound), die een handvol prima eigen songs presenteerde. In Tell me kregen twee muzikanten al meteen de kans om zich te onderscheiden: de zeer expressieve gitarist Dieter Aneca en de wonderbaarlijke Hornsman Coyote, een Servische rastaman, en de beste trombonist die we hier in jaren gezien hebben. Denk Don Drummond in de 21ste eeuw, of een anarchistische versie van Nambo Robinson. Coyote heeft al een bijzonder album gemaakt met Jah Rej en toert regelmatig met Europese en Jamaicaanse reggaebands. De man heeft ook een redelijk goede stem, minder geschikt voor leadpartijen (zoals hij op het einde meende te moeten bewijzen, in de mystieke euforie van het moment) maar ideaal als backing vocal.  Het frisse Rhythm of Life van I Man T mondde uit in stevige Zappow-achtige funkreggae, geen dub maar volwaardige instrumentale muziek, superb gemixt door Jah Rej. De zanger T nam ook  Jah is watching you voor zijn rekening, op de cd gezongen door de Engelsman Ital Malk en – samen met de ook al overtuigende achtergrondzangeres Jasmijn – het mooie Give thanks van de Greentongue All Stars, zoals de Irie Vibes band & friends zich voor dit project omschrijven. Een andere gast was Jah Cloud, niet de allerbeste zanger/singjay, maar met zijn livity en inspiration wel een man die zijn plaats verdient in dit gezelschap. The Shitstem dreef op een oude marching dub van Jah Rej (Quick March) en smeekte om compassie voor de vluchtelingen in Fort Europa. En toen Jah Cloud overschakelde op het Frans waren we plots wel in de ban van zijn stem, zoals wel vaker gebeurt als we Franstaligen horen switchen van oppervlakkig Engels naar hun rijke moedertaal. Ik weet niet welke taal de Franse rootszanger S'kaya meestal gebruikt maar hij kon in Youths on the corner op dynamisch weerwerk van UK MC Francis 'Honey' Brown. De aanstekelijke dj-connectie werd gevoed door een krachtige steppers riddim en opnieuw hemels lang instrumentaal uitgesponnen. Met opnieuw Hornsman Coyote in  een glansrol maar laat dat geen afbreuk doen aan het schitterende saxofoonwerk. Onweerstaanbare tune in elk geval, party-gewijs het hoogtepunt van de avond. Voor de rest uiteraard niks aan te merken op de ritmesectie, bijna onzichtbaar op het kleine podium maar wel de waarachtige foundation van deze sound. De ritmes in de Kanapee varieerden van bedachtzame roots en nyabinghi tot uptempo steppers, zonder aan energie en kwaliteit in te boeten. De goed gedoseerde toetsen en de sprankelende percussie werden door Jah Rej terecht in de verf gezet. De violist was te snel weer vertrokken om indruk te maken maar getuigde wel van de kleur en creativiteit in de Greentongue Studio, waar muzikaal talent nog naar waarde geschat wordt, welk instrument je ook bespeelt, welke vocale stijl je ook beheerst.  Het was nog een lange rit naar huis, all the way from country, maar ze ging ons heel gemakkelijk af, gesterkt door Jah Works en het besef dat reggae meer dan ooit wortel heeft geschoten in de Vlaamse akkers. Het wordt stilaan ook 'onze' muziek.

Het is ook altijd een beetje reizen. Kortemark: de uitgestrekte landerijen en statige boerderijen, het cultureel centrum ondergebracht in een grote, gerestaureerde kapel. En het plaatselijke jeugdhuis Kanapee natuurlijk, al sinds eind jaren '90 een vaste waarde in het regionale alternatieve uitgangscircuit. Een goede verstandhouding met politie en buren (ook de paters in het tegenoverliggende kloostertje) blijkt hier aan de basis te liggen van de zorgeloze, klachtenvrije werking. Irie vibes, indeed.

Achterin de Kanapee is een klein zaaltje. De luidsprekers reikten er vrijdag tot aan het plafond en het podium was amper groot genoeg om de hele band een plaats te geven. De Irie Vibes Band bestaat dan ook uit tien muzikanten, een achtergrondzangers en in dit geval een vijftal special guests, artiesten die ook hebben meegewerkt aan de cd Outernational Roots die vrijdagavond werd voorgesteld. Samen bouwden ze niet alleen een vitaal rootsfeestje maar gaven ze ook een voortreffelijke showcase van hun kunnen, nog overtuigender dan het album.

Centrale figuur was I Man T, de Brugse zanger (en MC van Roots Man Dirky Sound), die een handvol prima eigen songs presenteerde. In Tell me kregen twee muzikanten al meteen de kans om zich te onderscheiden: de zeer expressieve gitarist Dieter Aneca en de wonderbaarlijke Hornsman Coyote, een Servische rastaman, en de beste trombonist die we hier in jaren gezien hebben. Denk Don Drummond in de 21ste eeuw, of een anarchistische versie van Nambo Robinson. Coyote heeft al een bijzonder album gemaakt met Jah Rej en toert regelmatig met Europese en Jamaicaanse reggaebands. De man heeft ook een redelijk goede stem, minder geschikt voor leadpartijen (zoals hij op het einde meende te moeten bewijzen, in de mystieke euforie van het moment) maar ideaal als backing vocal. 

Het frisse Rhythm of Life van I Man T (foto) mondde uit in stevige Zappow-achtige funkreggae, geen dub maar volwaardige instrumentale muziek, superb gemixt door Jah Rej. De zanger nam ook  Jah is watching you voor zijn rekening, op de cd gezongen door de Engelsman Ital Malk en – samen met de ook al overtuigendeachtergrondzangeres Jasmijn – het mooie Give thanks van de Greentongue All Stars, zoals de Irie Vibes band & friends zich voor dit project omschrijven.

Een andere gast was Jah Cloud, niet de allerbeste zanger/singjay, maar met zijn livity en inspiration wel een man die zijn plaats verdient in dit gezelschap. The Shitstem dreef op een oude marching dub van Jah Rej (Quick March) en smeekte om compassie voor de vluchtelingen in Fort Europa. En toen Jah Cloud overschakelde op het Frans waren we plots wel in de ban van zijn stem, zoals wel vaker gebeurt als we Franstaligen horen switchen van oppervlakkig Engels naar hun rijke moedertaal.

Ik weet niet welke taal de Franse rootszanger S'kaya meestal gebruikt maar hij kon in Youths on the corner op dynamisch weerwerk rekenen van UK MC Francis 'Honey' Brown. De aanstekelijke dj-connectie werd gevoed door een krachtige steppers riddim, en opnieuw hemels lang instrumentaal uitgesponnen. Met andermaal Hornsman Coyote in  een glansrol maar laat dat geen afbreuk doen aan het oerdegelijke saxofoonwerk. Onweerstaanbare tune in elk geval, party-gewijs het hoogtepunt van de avond.

Voor de rest uiteraard niks aan te merken op de ritmesectie, bijna onzichtbaar op het kleine podium maar wel de waarachtige foundation van deze sound. De ritmes in de Kanapee varieerden van bedachtzame roots en nyabinghi tot uptempo steppers, zonder aan energie en kwaliteit in te boeten. De goed gedoseerde toetsen en de sprankelende percussie werden door Jah Rej terecht in de verf gezet. De violist was te snel weer vertrokken om indruk te maken maar getuigde wel van de kleur en creativiteit in de Greentongue Studio, waar muzikaal talent nog naar waarde geschat wordt, welk instrument je ook bespeelt, welke vocale stijl je ook beheerst. 

Het was nog een lange rit naar huis, all the way from country, maar ze ging ons heel gemakkelijk af, gesterkt door Jah Works en het besef dat reggae meer dan ooit wortel heeft geschoten in de Vlaamse akkers. Het wordt stilaan ook 'onze' muziek.