Give thanks Lloyd Brevett (1931-2012)

Het was een hartverscheurende foto in The Daily Observer, een wenende Ruth Brevette, haar man die haar probeert te steunen maar zelf versteend lijkt van verdriet. Ze woonden al jaren in Newark, VS, en waren naar Jamaica gekomen om wat zon mee te pikken. Lloyd Brevette heeft de laatste weken van zijn leven doorgebracht in pijn, wanhoop en vertwijfeling. Wat was er geworden van het Jamaica dat hij zo liefhad? Brevette was een kind van de onafhankelijkheid. Zijn generatie vierde in 1962 het definitieve afscheid van het koloniale tijdperk, en hij schreef zelf mee de soundtrack van die opwindende periode in de Jamaicaanse geschiedenis. Als bassist nog wel, met een grote, staande contrabas, de ruggengraat van de ritmesectie, en die hoedanigheid samen met de drummer verantwoordelijk voor de hartslag van de ska, later de rocksteady en de reggae. Leroy Sibbles, Robbie Shakespeare, Familyman Barrett: dat zijn de erfgenamen van Lloyd Brevette, de oervader van alle reggaebassisten. Naast de vele honderden tunes van The Skatalites (1964-1966) is er midden jaren '70 ook een uitmuntende jazzfunkreggaeplaat verschenen die vaak wordt toegeschreven aan Lloyd Brevette & The Skatalites. African Roots is een vergeten parel uit de rijke JA muziektraditie, zeker als je de dub erbij haalt, en de bassen van Brevette nog dieper laat doordringen in al je vezels. Toen Lloyd Brevette ruim 20 jaar geleden voor de eerste keer naar België kwam, voor de Antilliaanse Feesten, waren de The Skatalites nog grotendeels volledig. Drumbago zat nog achter de drums, Johnny Moore speelde nog trompet, Tommy McCook en Rolando Alphonso saxofoon. De groep heeft sindsdien talloze keren getoerd maar telkens was er wel een oudje minder. De originele bezetting werd langzaam verjongd, eerst nog met Cedric Brooks, Lester Sterling en andere iets jongere Skatalites van weleer, later met nieuwe muzikanten. Maar wie altijd bleef staan, trots en ongenaakbaar met zijn contrabas, de dunne dreadlocks nonchalant onder zijn muts of hoedje vandaan, was Lloyd Brevette. Hij had na een halve eeuw nog altijd de juiste, krachtige slap in zijn handen om die oude, opwindende ritmes weer tot leven te brengen. Hij was letterlijk de last man standing. Ik weet niet of ik volgende keer nog naar The Skatalites ga kijken.

Het was een hartverscheurende foto in The Daily Observer, een wenende Ruth Brevett, haar man die haar probeert te steunen maar zelf versteend lijkt van verdriet. Ze woonden al jaren in Newark, VS, en waren naar Jamaica gekomen om wat zon mee te pikken. Lloyd Brevett heeft de laatste weken van zijn leven doorgebracht in pijn, wanhoop en vertwijfeling. Wat was er geworden van het Jamaica dat hij zo liefhad?

Brevett was een kind van de onafhankelijkheid. Zijn generatie vierde in 1962 het definitieve afscheid van het koloniale tijdperk, en hij schreef zelf mee de soundtrack van die opwindende periode in de Jamaicaanse geschiedenis. Als bassist nog wel, met een grote, staande contrabas, de ruggengraat van de ritmesectie, en die hoedanigheid samen met de drummer verantwoordelijk voor de hartslag van de ska, later de rocksteady en de reggae. Leroy Sibbles, Robbie Shakespeare, Familyman Barrett: dat zijn de ware erfgenamen van Lloyd Brevett, de oervader van alle bassisten in het genre.

Naast de vele honderden tunes van The Skatalites (1964-1966) is er midden jaren '70 ook een uitmuntende jazzfunkreggaeplaat verschenen die vaak wordt toegeschreven aan Lloyd Brevett & The Skatalites. African Roots is een vergeten parel uit de rijke JA muziektraditie, zeker als je de dub erbij haalt, en de bassen van Brevett nog dieper laat doordringen in al je vezels.

Toen Lloyd Brevett ruim 20 jaar geleden voor de eerste keer naar België kwam, voor de Antilliaanse Feesten, waren The Skatalites nog grotendeels volledig. Drumbago zat nog achter de drums, Johnny Moore speelde nog trompet, Tommy McCook en Rolando Alphonso saxofoon. De groep heeft sindsdien talloze keren getoerd maar telkens was er wel een oudje minder. De originele bezetting werd langzaam verjongd, eerst nog met Cedric Brooks, Lester Sterling en andere iets jongere Skatalites van weleer, later met nieuwe muzikanten. Maar wie altijd bleef staan, trots en ongenaakbaar met zijn contrabas, de dunne dreadlocks nonchalant onder zijn muts of hoedje vandaan, was Lloyd Brevett. Hij had na een halve eeuw nog altijd de juiste, krachtige slap in zijn handen om die oude, opwindende ritmes weer tot leven te brengen. Hij was letterlijk de last man standing. Ik weet niet of ik volgende keer nog naar The Skatalites ga kijken.