Rebuilding the ark of reggae with Groundation

Wij waren erbij in De Roma, waar Groundation een zestal jaar geleden al eens passeerde. Het was een totaal ander concert, zoals elk concert van Groundation uniek is, en ook ieder album nieuwe horizonten verkent. Zo klinkt de nieuwe Building an ark een stuk rootsier en zelfs bedrieglijk eenvoudig in vergelijking met de epische composities op We free again en Upon the bridge. In plaats van notoire Jamaicanen nemen Kim Pommell  en Kerry-Ann Morgan verschillende zangpartijen voor hun rekening. David Chachere schittert op trompet.

Het zijn ook de dominante elementen van deze toer, ondersteund uiteraard door een fantastische ritmesectie (met zanger Harrisson Stafford zelf rauwer choppend dan ooit op zijn ritmegitaar) en het briljante toetsenwerk van Marcus Urani, wiens solo's close in beeld werden gebracht. Zijn handen leken wel betoverd.

Die ronde projectie boven het podium toonde ook de hoezen en enkele eenvoudige animaties van de albums die Groundation aansneed tijdens het concert, wat doet vermoeden dat de shows minder gevarieerd en onvoorspelbaar zijn dan weleer. De schelp van Building the ark raakte lost in space, de vliegende meeuw van We free again deed mij denken aan Jonathan Livingstone Seagull (check Wiki en Youtube.) De poort van Hebron Gate werd krachtig open gebeukt. Animatie met platenhoezen: ik zou het best wat vaker willen zien op een reggaepodium.

Maar de grootste blikvangers waren toch Kim en Kerry-Ann, even wild dansend als (soms licht uit de toon) zingend, met dezelfde passie en overgave als de muzikanten. Ze gaven hun eigen kleur aan de partijen van Cedric Myton (Undivided) en Don Carlos (Wish them well) uit vorige platen, en legden nog meer hun ziel in de lange passages die Stafford speciaal voor hen heeft geschreven.

'Ik wil dat iedereen op het podium evenveel aandacht krijgt,' zegt Harrisson Stafford, en hij is graag bereid om daarvoor zelf een stapje opzij te zetten. De muzikanten van Groundation hebben hun plaats in de schijnwerpers nooit moeten opeisen. Ook in deze show krijgen ze allemaal minstens één keer de gelegenheid om zich te tonen, minutenlang en ongeremd, en dit keer ook fraai in close-up getoond.

Harrisson Stafford is zijn eigen vertrouwde zelf, een kleine rootsman met een groot hart en vervuld van verheffende boodschappen, iets minder prominent aanwezig dan we gewend zijn (ten voordele van de zangeressen) maar nog altijd zichtbaar het brein èn de bindende kracht van Groundation, de groep die de reggae nader tot de jazz brengt zonder aan de kracht van roots en rastafari te raken.