Tarrus Riley rides again!

Hoe ouder je wordt, hoe minder goede concerten je ziet. Logisch, als je weet dat je favoriete artiesten hun gloriejaren meestal achter de rug hebben en je mettertijd almaar hogere eisen stelt. Vroeger was het beter: het is een normale menselijke reactie, zeker als het over muziek gaat. En toch zijn er na 35 jaar nog altijd nieuwe en jonge namen die mij omver kunnen blazen. Tarrus Riley had ons al een paar keer aangenaam verrast maar zet live nu nog een stevige stap vooruit. Met dank aan Dean Fraser.

De saxofonist, zonder twijfel een van de belangrijkste en meest invloedrijke muzikanten van Jamaica, opende (stilaan traditioneel) met een machtige instrumentale versie van Pablo Moses' A song. Heeft zijn band ooit beter geklonken? Dat dachten we destijds bij Luciano ook al, en later bij Sizzla. Dean Fraser is niet alleen een virtuoze muzikant maar ook de beste arrangeur en concertmeester van Jamaica. Elke solo, elke break, elke overgang zat perfect. Drums en percussie werden één. Het koortje, een vrouw, een man en Fraser zelf, plaatste welluidende accenten. Krachtige nyabinghi die naadloos overgaat in riddims van Bob Marley en Studio One, of zelfs r'n'b en raggabeats.

De Black Soil Band rolde zo de rode loper uit voor Tarrus Riley, die alleen maar hoefde te zingen, in de wetenschap dat zijn stem even mooi en sterk uit de verf kwam als de klank van de instrumenten. En wat voor een stem. Het moet inderdaad van Luciano geleden zijn dat een Jamaicaanse zanger mij nog zo wist te raken. In het stemgeluid van Tarrus Riley weerklinkt zowel de stem van zijn vader Jimmy (ooit lid van The Techniques, in de jaren '70 een volwaardige rootszanger) als van Richie Spice, Natural Black en andere new roots artiesten. Hij combineert de opwinding van de dancehall met de power en inspiratie van de foundationmuziek.

Verbazend ook hoeveel hits Riley intussen op zijn naam heeft staan. We gaan u niet vervelen met de titels (of toch: Stay With You, Beware, She's Royal, Lion Paw, Start Anew, Contagious, Good Girl Gone Bad, Superman, Protect The People, Shaka Zulu Pickney..., en één song van de nieuwe akoestische plaat) maar het was opvallend hoeveel van die nummers massaal werden meegezongen. Misschien hebben we dat al te lang moeten missen in de reggae: mooie, meezingbare liedjes die in het hoofd blijven hangen, die je hart doen smelten of je geest openstellen, die de liefde verkennen en de revolutie prediken, die de livity van rastafari openbaren. Die boodschappen dragen de singjays en deejays even goed uit maar raps, toast en brulpartijen blijven ons nu eenmaal minder goed bij dan harmonieuze zangpartijen. En mensen zingen graag samen, ook in de reggae. De verbondenheid wordt er alleen maar groter door.

Dean Fraser sloot deze memorabele show af met woorden van liefde en verdraagzaamheid. Tarrus Riley heeft zich nooit uitgelaten over batty boys, niet in zijn muziek, niet op het podium, maar dat (gebrek aan onbesproken concurrentie) is niet de enige reden waarom we hem stilaan het boegbeeld van de reggae mogen noemen. Blij dat ik dit nog mag meemaken.

Ook in topvorm: I & I Sound, met een coole, entertainende set voor de show, en een spannende, opwindende selectie nadien. Het concert was amper afgelopen of daar stond iedereen al te dansen, aangevuurd door het pittige MC-werk. Vraag me niet naar titels van nieuwe tunes en dubplates, ik weet alleen dat ik onmogelijk kon stilstaan, en dat is altijd een goed teken. Het enige teken.