The Internationals & The Slackers in Sint-Niklaas: a funky reggae night out

Sint-Niklaas is de stad van het laatzomerse festival Villa Pace, waar reggae altijd in de bovenste schuif heeft gelegen. Ook in De Casino, een prachtig verbouwde bioscoopzaal, staan steeds vaker reggaebands op het podium. En dan rekenen we daar voor het gemak ska en rocksteady bij, de ritmes die The Slackers en The Internationals zo goed beheersen.

The Slackers komen uit New York en zijn sinds jaar en dag een vaste waarde op de Belgische podia, met hun eigen hondstrouwe publiek. En met notoire gasten als (zangeres) Susan Cadogan en wijlen Glen Adams, toetsenist van The Upsetters. Zij kruidden de shows met herkenbare tunes en solo's, een welkome afwisseling tussen de eigen songs van de band. Geen gasten in Sint-Niklaas echter, Victor Ruggiero en zijn maats moesten de boel autonoom onder stoom houden. Dat lukte aardig, met hun aanstekelijke mix van ska, rocksteady, vroege reggae en soul, overgoten met een Amerikaanse saus van blues (de mondhamonica van Ruggiero), New Orleans shuffle (One more time), punk (Attitude, een nummer van The Misfits) en rock-'n-roll (The Letter, classic van The Boxtops.) In Game of love, een waarachtige soul anthem, hoorden we een flard On the radio (Selecter). De zoete ska van Well alright ging naadloos over in Bam bam, terwijl Ruggiero het publiek aanzette om mee te zingen.

De reggae van The Slackers gaat terug naar het werk van producers als Leslie Kong en Harry J zo rond 1970. Runaway zou niet misstaan na Liquidator, hoewel het orgeltje van Ruggieri bij momenten net zo goed aan The Doors deed denken. Bob Dylans I shall be released, een ode aan de deze week overleden Levon Helm (drummer, zanger en hart van The Band), klonk al een stuk ingetogener. Met Propaganda (over de praktijken in Guantanamo Bay), op verzoek van de fans, keerden The Slackers diep in de bisnummers terug naar de hun kenmerkende rauwe vroege sound. Ook de samenzang van Ruggiero met zanger/trombonist Glen Pine klonk soms eerder ongepolijst dan zacht en harmonieus, zoals je dat in Jamaica in de vroege sixties ook wel eens hoorde.

De stermuzikant van The Slackers is nog altijd saxofonist Dave Hillyard, die met zijn eigen Rocksteady Seven een viertal bijzondere instrumentale albums heeft gemaakt in de schemerzone tussen ska, jazz en reggae. Zijn instrument wordt live nadrukkelijk naar voor gemixt, hij geeft elk nummer power en hartstocht mee.

En toch kon al dat moois niet volstaan om The Internationals te doen vergeten. Zij waren gewoon beter dan The Slackers, rijker in sound en grooves, verrijkt ook met een geweldige zangeres (Lize Accoe) en een topgitarist, Marc Tee, die schitterde in de broeierige, eeuwig durende afrotrip MousetrapI, niet toevallig de titeltrack van de nieuwe cd.