Various Artists - Ragga Ragga Ragga 2012 (Greensleeves/VP Records)

Het is weer tijd voor de jaarlijkse editie van Ragga Ragga Ragga, de compilatie van de nieuwste hits en laatste trends en traditioneel een voorproefje van wat we het komende jaar allemaal kunnen verwachten inna di dancehall. Jammer genoeg is de editie voor 2012 niet echt om over naar huis te schrijven. Weinig echt bekende namen, weinig revelaties, weinig inhoud, maar vooral veel van hetzelfde. Een groot deel van de tracks op dit album klinken vlak, monotoon en overdreven geautotuned; ook op tekstueel vlak brengen ze weinig origineels. Gelukkig zijn er hier en daar toch enkele nummers die boven de rest uitsteken.

Het schattige Britse accent en de verfrissende humor van Lea-Anna is een aangename verrassing. 'Murder' is haar debuutsingle en haar stemgeluid doet een beetje aan Tami Chynn denken. Girl power is een veelvoorkomend thema bij vrouwelijke dancehallartiesten, maar toch geeft de tongue-in-cheek humor van zinnen zoals "I flick my eyelashes and they all drop dead" een extra toets aan deze track, wat alvast doet uitkijken naar haar volgende releases.

Dat Di Genius het talent van zijn vader (reggaelegende Freddie McGregor) geërfd heeft, blijkt duidelijk uit het vrolijke 'Nah No Girl', over jongens die constant opscheppen over hun gyallis- of chick magnet-gehalte, maar eigenlijk geen meisje kunnen krijgen en dan maar pronken met hun zus of nicht. De riddim klinkt een beetje retro, met ouderwetse achtergrondstemmen, wat een onschuldige en frisse sfeer creëert.

Ook zeker het vermelden waard is het op één na laatste nummer 'The Scourge Of God' van Tommy Lee. Zijn stijl is op zijn minst origineel te noemen; in zijn songs neemt de strijd van de Gaza-krijgers epische proporties aan, waardoor het soms bijna dancehall met een metalthema lijkt te worden. De titel kondigt de sfeer al aan en die wordt verder uitgebouwd doorheen de track, van de kwaadaardige lach in de intro tot de riddim die aan marcherende horden doet denken en hier en daar met klokkengelui wordt opgesmukt. Met zijn krakende stem en wat griezelige uiterlijk (net als zijn kompaan Vybz Kartel heeft hij een spookachtige huidskleur ten gevolge van overmatig bleachen en zijn in patroontjes geschoren wenkbrauwen maken de look helemaal af) is Tommy Lee natuurlijk de ideale persoon om deze stijl te lanceren.

Persoonlijke favoriet van ondergetekende is 'Party Shot' van Popcaan; deze tune op de Smudge riddim is een rasecht feestnummer waarmee je gegarandeerd de rest van de dag in je hoofd blijft zitten. De andere twee nummers van Popcaan op dit album zijn minder geslaagd, hoewel het properheidsanthem 'Clean' ongetwijfeld tijdens de lenteschoonmaak op repeat zal staan.

Masicka heeft duidelijk een unieke aanleg voor toasten en gaat dan ook volledig door op 'Guh Haad And Done'; een dergelijk tempo aanhouden, schijnbaar zonder adempauzes, er zijn maar weinig deejays die het hem zullen nadoen! Bewonderenswaardige prestatie, maar misschien toch iets te hyperactief om meer dan een nummer na elkaar te beluisteren.

Ondergetekende is geen zware I-Octane fan, maar 'Informer A Work' is met zijn aangename flow toch een van de betere songs op dit album. Verder is Khago's 'Tun Up Di Ting' ook wel de moeite; instant party vibes gegarandeerd, ook al blijft Beenie Man's 'Let's Go' de absolute nr.1 op de Overproof riddim. En als we het dan toch over de Overproof riddim hebben, moet ook Mavado vermeld worden, maar diens 'Settle Down' is niet echt overtuigend. Het lijkt wel of de gully god op automatische piloot zijn tekst afhaspelt, waardoor het nummer allesbehalve geloofwaardig overkomt. Misschien komt het door de brave tekst, maar de echte fans verkiezen volgens mij toch gemeende slackness boven geforceerde vrouwvriendelijkheid.

Ook de twee tunes van Gappy Ranks op dit album zijn eerder matig. Nog minder vermeldenswaardig zijn de tracks van Rockstar Teetimus en Potential Kid. Laatstgenoemde artiest krijgt wel een eervolle vermelding voor creatief romantisch taalgebruik ("she loves me like Jesus Christ loves the Mother Mary").

Dat Stylo G talent heeft voor dancehall, bewees hij afgelopen winter al met zijn schitterende hit 'Winter Swag', maar toch werd ondergetekende niet wild van de drie nummers die hij aan deze verzamelaar heeft bijgedragen. Het zijn stuk voor stuk monotone opsommingen van alles wat hij heeft en wat hem zo geweldig maakt, typisch voor de hedendaagse swag style maar weinig creatief. Leuk detail: in 'Nobody Can Cross The Leader' (waarin we onder andere te weten komen dat Kate Middleton herself ervan droomt hem eens ontmoeten) kondigt hij aan zijn toekomstige Grammy in ontvangst te zullen nemen "inna unique design from Belgium".