The Internationals: cool down the pace

Ska? Amper nog twee nummers, Shoulder en Closer, beiden met volbloed blazers en de stem van Accoe die in al haar swingende souplesse een beetje aan Caro Emerald doet denken. Zo zwoel als in die ene zin met De La Vega ('Put your hand between my legs') zal Lize wellicht nooit meer klinken maar ze trekt met deze band wel een nieuw register open, in zes van de elf tracks.

'We horen al tien jaar dat we een fantastische live band zijn,' zegt drummer Lieven Declerq. 'Maar met een zanger of zangeres erbij zou het nog zoveel beter zijn, voegden veel mensen daar dan aan toe.'

Dennis Dellaert (ritmegitaar, zang): 'We hebben een paar projecten gedaan met zang erbij – The Extraordanaries, Pieter Embrechts – en dat beviel ons uitstekend. Je staat als muzikant veel relaxter op het podium en er ontstaat een heel andere interactie met het publiek.'

Lieven: 'Lize stond bovenaan ons lijstje. Er zijn al niet veel soulvolle zangeressen in Vlaanderen en haar soloplaat heeft het niet echt goed gedaan. Op de eerste repetitie wisten we al na vier maten dat het goed zat. Lize is een echte soulmadam die kan improviseren, met genoeg zelfvertrouwen om haar eigen bijdrage te leveren.'

Dennis: 'Wij jammen maar wat, en laten Lize voor de rest haar gang gaan. Soms spelen we een uur of langer hetzelfde ritme, tot er iets uitkomt. Het belangrijkste is de groove, de rest vullen we in zoals we het zelf voelen.'

Lieven: 'Music by The Internationals staat er op de hoes van de cd, en zo is het ook. We hebben die muziek samen gemaakt. Lize maakt haar eigen zanglijnen op de muziek die wij spelen. De liedjes komen uit haarzelf. En ze geniet evenzeer van de instrumentale nummers. Op het podium geven we haar een klein percussie-instrument mee want ze hoort echt wel bij de band, en bij de nieuwe vibe van The Internationals.'

Dennis: 'Marc Tee stuurde me een sms'je. Of ik geen reggaegroep kende die een gitarist zochten. Tja, The Internationals misschien?'

Lieven: 'Marc Thijs heeft ook The people love it geproduceerd, onze eerste cd. Toen vonden wij hem een echte tiran. Als muzikant wilde hij toen wellicht al meedoen met The Internationals, op voorwaarde dat we deze nieuwe richting zouden uitgaan. Nu we daar inderdaad voor gekozen hebben, is Marc uiteraard de ideale gitarist voor ons.'

Rocksteady? In Jamaica de muziek die midden jaren '60 na de ska kwam, trager en met minder nadruk op de blazers. Ook The Internationals evolueren verder, in Miss you, gelardeerd met een lazy easy listening piano en blazers die herinneren aan een van de grote rocksteadyklassiekers, A message to you, hier dan weer bekend werd in de uitvoering van The Specials, de Engelse ska(!)-band van eind jaren '70.

Lieven: 'Het is een natuurlijke evolutie. Hier krijg je de mensen makkelijker mee met snelle ska maar in Zuid-Afrika was de situatie net omgekeerd. Daar kwam er plots meer ambiance als we het ritme vertraagden. En wij hebben ons toch altijd al comfortabeler gevoeld met laidback muziek en meer groovy stuff.'

Dennis: 'Je bent jong en je probeert een groot publiek aan te spreken, wat hier gemakkelijker lukte met ska. Nu maken we de muziek die zelf goed vinden, die we zelf verkiezen boven ska.'

Lieven: 'Soms betrappen we elkaar in het repetitiekot erop dat we wel heel traag bezig zijn.'

Reggae? Het dominante ritme op deze plaat, zij het wel de vroege, rauwe variant van The Upsetters (Lee Perry toen hij nog jong was), Jackie Mittoo en andere vergeten pioniers. Reggae was in die dagen, zo rond 1970, nog heel sterk gericht op Amerikaanse funk, en die weerklinkt ook in het met vrolijke potten-en-pannenpercussie opgeluisterde Today, of in de broeierige wildlife instrumental Jungle's Gone, volgepropt met dierengeluiden.

Lieven: 'Wij zijn allemaal mega-Upsetterfans. En ik ben al jaren verzot op Jackie Mittoo.'

Dennis: 'The JB's! (begeleidingsband van James Brown, red.) Hoe die mannen een groove konden houden…'

Lieven: 'Soul en funk, dat was voor ons een heilige graal in het begin, iets waaraan je niet mocht raken, iets wat niet aan ons white asses besteed was. Dat vonden we trouwens ook van reggae. Ik ben opgegroeid met Burning Spear en Bob Marley maar die cultuur stond te ver van ons af, dachten wij. Terwijl je uiteindelijk aan elk genre je eigen draai kunt geven. Wij spelen geen funk, en ook geen rootsreggae maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Los daarvan waren wij tien jaar geleden als ritmesectie nog niet klaar voor de soul van rocksteady en vroege reggae. Dat is niet zomaar trager spelen.'

Dennis: 'De ritmes zijn trager maar net daarom moet je die funky groove goed beheersen, om de muziek toch dansbaar te houden.'

Dub? Jep. In The Chubby, even dubby (echo's, galmen, mixing) als muzikaal virtuoos (saxofoon, trompet, mondharp, wahwahgitaar), en in het al te korte Bouncer, gekruid met pittige salsa (op piano) en een lekker pingelend gitaartje.

Jazz? Jazeker, of hoe moeten we Call me (off) anders omschrijven, met die coole solo's en dat vleugje swing? Mousetrap, een jam van 9 minuten, neigt zelfs naar de ethiojazz van Mulatu Astatke, maar evengoed naar de psychedelische funk van Isaac Hayes.

Lieven: 'In onze eerste optredens zaten destijds ellenlange saxsolo's, naar het voorbeeld van The Skatalites. Nu spelen de blazers backingpartijen om de zang te ondersteunen, een hele evolutie dus. Maar die jazzy touch is niet verdwenen. Met Thomas De Prins (toetsen) hebben we ook een echte jazzmuzikant in de rangen.'

'En die ethiojazz… Op weg naar Zuid-Afrika hebben we zes uur moeten wachten in de luchthaven van Addis Abeba. De hele tijd in een muziekwinkeltje gezeten waar alleen maar ethiojazz gedraaid werd. We waren allemaal verkocht, de saxofonisten gingen uit de bol. In Mousetrap hoor je die invloed zeker terug.'

Carribean soul: zo definiëren The Internationals hun muziek zelf nog het liefst. Jamaican funk lijkt ons net iets toepasselijker.