Buadee: Life Journey Live

Toegegeven: The Skyblasters was destijds, midden jaren '80, niet onze favoriete reggaeband. Maar wel de meest succesvolle. De groep uit Gent heeft tussen 1985 en 1990 gemiddeld 120 concerten gegeven, in clubs en op festivals, ook over de grenzen. Drie albums en een handvol hitjes, waarvan Trip into the past na al die jaren nog het meest genietbaar is. The Skyblasters was in de eerste plaats een liveband, een party band ook, veel meer dan de Jamaicaanse reggaeartiesten die in die dagen wel eens ons land aandeden. Met blazers en backing vocals, op zich al een uitzonderlijke bezetting in het Belgische muzieklandschap. Wij zaten toen in een heel andere vibe, de minimale dub van Henry 'Junjo' Lawes en Roots Radics. De monotone Sleng Teng-dreun. De digitale revolutie in de reggae. The Skyblasters waren ons net iets te overdadig, te weinig drum & bass (in de oorspronkelijke betekenis), te feestelijk en rechttoe rechtaan om sufferer's music te zijn.

Oprichter van de groep was journalist/drummer Patrick De Witte (pdw), voorheen van The Misters, tegenwoordig ook bekend als het brein van Comedy Casino (Cup). Maar de twee frontmannen stalen de show: toaster Prince Far Out, een van de originators in België, en de zanger, een inwijkeling uit Ghana: Buadee. Hij zong niet altijd even toonvast en zijn Engels vertoonde behoorlijk wat deuken maar dat maakte Buadee ruimschoots goed met zijn hartelijkheid en enthousiasme. Nee, wij waren zeker niet de grootste fans van The Skyblasters maar live stond de band als een huis en ze hebben reggae toen naar een heel nieuw publiek gebracht.

Enkele muzikanten hebben later onderdak gevonden bij de Dinky Toys van (toen nog) Kid Coco, nu Cocojr, en Jahman! Buadee heeft een kleine tien jaar geleden een eerste soloplaat gemaakt, met de bescheiden zomerhit Mama Africa, en presenteert nu Life journey. Vrijdag stelde hij dat nieuwe album voor in de kleine zaal van de Centrale in Gent. Waar niet gerookt werd.

Buadee stond op het podium met een 10-koppige band, inclusief hoogwaardige blazers (sax, trompet, trombone) en heerlijk koortje (moeder, dochter en een niet altijd even goed verstaanbare part-time toaster). Drum en bas zaten lekker, de gitaar klonk net iets te clean, het geluid van de keyboards wisselde gepast af tussen piano, orgel en synthesizer, in functie van de songs. Het geheel maakte een oerdegelijke indruk. Wij dachten zo stilaan wel alle Beljam reggaegroepen te kennen maar dit was toch weer een aangename verrassing.

Buadee zelf is nog altijd niet de beste zanger maar zijn stem is wel uit duizenden herkenbaar, en hij heeft genoeg charisme en persoonlijkheid om het publiek anderhalf uur te blijven boeien. De kale zanger (maar wel met dreadlocks) heeft zo stilaan de pensioengerechtigde leeftijd bereikt maar demonstreert nog de vitaliteit van een jonge leeuw. Zijn Life journey is nog lang niet ten einde.