Saturday Night Fever with Pura Vida & Jah Shaka

Voor we naar Schaarbeek afzakten, hielden we halt in jeugdhuis Nijdrop in Opwijk voor het (voorlopig) laatste concert van Pura Vida met Ashanti Roy. We werden er overweldigd door de muzikale kracht van deze Belgische roots reggae band, en de sublieme samenwerking met één der Congos uit Jamaica, waarmee ze het prachtige album 'We nah give up' opnamen in de Lost Ark Studio van frontman Bregt 'Puraman' De Boever.

Vanop die plaat hoorden we onder meer You don't know me en de schitterende titeltrack als afsluiter, afgewisseld met enkele klasssiekers van the Congos zelf, zoals Open up the Gates, La la Bam bam en uiteraard Fisherman. Tijdens het eerste deel bracht Pura Vida uitsluitend eigen nummers, vooral van hun eerste cd Struggle in the City. De playlist verschilde slechts weinig van die van vorige week in Turnhout; wij verwijzen hierbij dan ook graag naar het verslag daarvan door Visionz.

Wij zetten vervolgens koers richting Tour & Taxis voor de Reggaebus night met Jah Shaka. Bij het oprijden van de parking, hoorden we echter meteen dat het evenement helemaal uitverkocht was en niemand nog werd binnengelaten… Aan de ingang stonden inderdaad tientallen mensen ongeduldig te wachten, en sommigen keerden al ontgoocheld terug huiswaarts, maar gelukkig was het oponthoud slechts van korte duur, en blijkbaar enkel te wijten aan de lange wachtrij aan de kassa. Honderden, misschien wel meer dan duizend mensen, tekenden present om de levende legende aan het werk te zien. Jah Shaka geldt dan ook als dé pionier van het sound system gebeuren in Engeland, de bakermat voor roots en dub sinds eind jaren zeventig van de vorige eeuw.

Toen we de immense kelder eindelijk binnengedrongen waren en in een nieuwe wachtrij stonden aan te schuiven voor drankbonnetjes, hoorden we Jah Shaka van wal steken. Niet dat we van die afstand ook maar een glimp van de Zulu Warrior konden opvangen, maar het enthousiast onthaalde Redemption Song, waarmee hij zijn overzeese sets steevast begint, deed niets anders vermoeden. Ook de rest van het eerste uur was vrij voorspelbaar - met nog twee Bob Marley's (de ska versie van One Love, gevolgd door Exodus) en onder meer Praise Ye Jah van Sizzla - en verschilde slechts weinig van zijn vorige passages in ons land, waar hij hoe dan ook een graag geziene gast blijft. 

Shaka leek er wel zin in te hebben en draaide maarliefst vijf uur aan één stuk, rustig opbouwend, en stevig dubbend. Hij pushte het soundsystem van Blackboard Jungle bij momenten tot het uiterste. Hij chantte erop los en gromde als een leeuw, met zijn typerende, kronkelende armbewegingen, en die indringende blik in het oneindige.

De mannen van Blackboard Jungle hadden eerder op de avond gespeeld, afwisselend met Jahmbassador HiFi.