Hotel Jamaica met een knipoog naar Hawaï

Ik had er een groot stuk van gemist, maar uit verschillende betrouwbare bronnen en af te leiden uit de sfeer in de zaal, moesten de warmups het zeer goed gedaan hebben. Van Dmasta zag ik nog een stuk en dat was best indrukwekkend. Daarvoor mocht Chuman Sound uit het verre West-Vlaanderen de boel op gang trekken en daar had ik ook wel vertrouwen in. De jonge gasten van Chuman Sound zagen we al enkele keren het kot op stelten zetten. Vorig jaar op Mano Mundo bijvoorbeeld en voor en na optredens in de Vooruit in Gent zetten ze ook al deftige setjes neer. Respect voor de opwarmers dus die duidelijk goed werk leverden.

Dan was het de beurt aan de live shows, op sound weliswaar, zoals we dat op Hotel Jamaica ondertussen al gewoon zijn. Enkel de eigen Belgische Collieman mocht het vorige keer met band doen, terecht want dat was toen met de enige echte goeie backingband van België: Asham Band.   Civalizee had nogmaals een verrassing in petto. Een andere Belgische held, één die al wat langer meedraait, 20 jaar om exact te zijn. Original Uman, de enige échte Belgische dancehallpunk, komt enkele nummers brengen. Zijn nieuwe album Umanity is immers net uit. De Franstalige Uman heeft een geweldige, ruwe stem maar met nieuwe nummers heeft het overwegend Nederlandstalige publiek het toch nog moeilijk.  Hij blijft wel geweldige nummers brengen. Hij brengt slechts 3 nummers maar met het oudere "Pass moi du feu que j'allume mon spliff", het nieuwe "à l'ancienne" en het uptempo "Il est l'heure" wist hij mij alvast te overtuigen om ook dit nieuwe album aan te schaffen!

J Boog vervangt Mr. Lexx, wat de fans van het ruwere werk en ninetees misschien teleurstelde maar vooral iedereen nieuwsgierig maakte naar deze nieuwe jonge held uit California.  Hij heeft echter maar één bescheiden hitje op de Major riddim: "Let's do it again". Daar sloot hij dan ook succesvol mee af. We werden echter aangenaam verrast door een show met een toonvaste, doch soms moeilijker verstaanbare stem en afwisselend moderne en een beetje zeemzoete loversrock en (een hommage aan) sterke rootsreggae. Zo brengt hij hulde aan Gregory Isaacs en verwerkt hij er op de Major riddim ook de versie van Tarrus Riley in. Ook brengt hij zijn eigen versie van "Ganja farmer" van Marlon Asher, die ook geen Jamaicaanse reggaeartiest is, maar van Trinidad & Tobago komt. Tijdens de show verwijst hij zelf enkele keren naar Hawaï en sommige van de nummers hebben ook wel een Hawaïaans kantje. Ik snap het toch niet zo goed, want volgens het wereldwijde web is het een Amerikaan met roots in Samoa. Het maakt ook helemaal niet uit eigenlijk. Hij combineert rootsreggae met r'n'b en doet dat best goed. Eens deze man wat beter bekend is, gaan we hem nog wel meer en met een enthousiaster publiek meemaken. Het is duidelijk geen Serani, waar we na de live-optredens terecht ook weinig of niets meer van hoorden. Zelfkennis is het begin van alle wijsheid, en J Boog kan er zelf dan ook wel om lachen dat het publiek bij vele nummers niet echt mee is.

Na J Boog is het de beurt aan Refugee All Star Sound, de soundsystem waar Wycleff Jean (ook van The Fugees) als MC op clashes present tekent en een indrukwekkende dubplate-box opentrekt. Dat Wycleff er zelf niet bij zou zijn, was te verwachten, maar het was een enorme teleurstelling om zowaar niet één van die speciale dubplates te horen te krijgen. We hadden op z'n minst die van Michael Jackson en/of Whitney Houston verwacht, of iets anders waar je doorgaans geen dubplates van hoort. Wanneer zo'n grote artiest zich in een sound engageert zou je je toch verwachten aan een reeks dubplates van bekendere artiesten. Shaggy hoorden we ja. That's it. Verder kruipt de set een beetje vooruit en vertoont weinig samenhang naar mijn aanvoelen. Hij springt nogal van de hak op de tak, zeker wanneer hij er enkele echte dance-tunes in verwerkt, zoals iets van de Black Eyed Peas. Nu, dat kan misschien wel goed werken in Amerikaanse clubs, maar een deel van het publiek had toch wat straffers verwacht, vrees ik. Voor mij mag hij les krijgen van Dmasta die dat, ook op z'n ééntje, veel beter deed.

Civalizee sluit de avond af, weliswaar niet gans de tijd in de welbekende formule. G-rock aka Nonkel Guy, de Antwerpse Hiphop-godfather komt wat plaatjes spelen met Buda en we horen dan ook de allereerste dubplate van Halve Neuro… Civalizee "brek het kot af". Hotel Jamaica was weer nice, maar het kan natuurlijk niet altijd een bom zijn. Ik zou suggereren om "All Star" te laten vallen en het gewoon op "Refugee Sound" te houden.