Mr. Elephant vs Mr. Murphy

Een klein jaar geleden pronkte opeens het onbekende Strange Fruit uit Bornem op de affiche van de Beljam Cup Clash. De sound draait echter al eventjes mee, weliswaar in jeugdhuisjes en op de woensdagen in Izzy Maze in Antwerpen. Ondertussen hebben ze vorige maand iedereen verbaasd met het Jamaicaanse Killamanjaro sound in zo'n jeugdhuis in hun regio en trokken ze hun stoute schoenen aan met het programmeren van niet minder dan Elephant Man in het cultureel centrum van Bornem. Ze houden het "strange" en geven bitter weinig prijs uit hun dubplatebox en laten ons ook in het ongewisse over het al of niet beschikken over een clash-waardige MC. Net zoals vorige zondag. De sound overlapte een gat van maar liefst 3 uur zonder MC en met een eerder onregelmatige set. Ook veegden ze hun voeten aan de ongeschreven regel dat je in de warm-up beter geen tunes speelt van de artiest  die later op de avond de show steelt. Ik schrijf die regel dan maar eens neer. Jullie maken er zelf van wat jullie willen.

Het was de eerste keer dat het soundsystem zo'n event in elkaar stak en dat loopt bijna vanzelfsprekend niet van een leien dakje. Het spook van Murphy waarde dan ook door de zaal. Elephant Man zelf was rijkelijk te laat op de afspraak; combineer dat met menig probleem bij het afstemmen van de geluidsinstallatie en je komt op een show die om 24u start en niet om 21u zoals aangekondigd. Het gat werd ook in alle stilzwijgen, dus zonder MC, dichtgespeeld, tot ergernis van veel nieuwsgierige fans. Komt hij nu of niet? Wat scheelt er? We vermoeden dat wel meer fans hun bedenkingen hadden bij het initiatief. Elephant Man in Bornem? Ik hoorde in de weken vooraf wel meer sceptische stemmen over deze rare combinatie.

Plots stond hij er dan toch: The Energy God. Enkele kilootjes zwaarder dan een 5-tal jaar geleden in de VK, maar dat hield hem niet echt tegen om weer gans het podium op z'n ééntje te vullen. Elephant Man komt volgens mij het meest tot z'n recht op sound. De riddims zijn herkenbaar en dat is nodig vermits ze er aan een nooit gezien tempo worden doorgesleurd. Zo krijg je een show van een dik anderhalf uur maar met makkelijk 40 tunes. De tel was niet bij te houden. Wie dat wel deed, mag me corrigeren. Net toen we dachten dat we écht vertrokken waren voor de wervelende en pompende show, eist de energieke god net iets teveel electriciteit op. Een volledige stroompanne en een piepend alarmsignaal. De man verdwijnt en even vrezen we hem niet meer terug te zien. Een tiental minuten later is er terug licht en terug ruisende luidsprekers. De ruis maakt snel plaats voor de laatste riddim die we hoorden. Een wel heel uitgesponnen pull-up als het ware. En hupla we zijn terug vertrokken. Wederom krijgt hij de halfvolle zaal snel mee in beweging. Een kwartiertje later horen we "Nuh Linga"… en dan …Nuh light, or sound. Weer een volledige stroompanne. Nu was het niet meer zo ergerlijk, maar werd het gewoonweg grappig. Vooral omdat hij er nog even lachend bij bleef staan zo van "dit kan toch niet waar zijn, bomboclaat"... Ik las het van z'n gezicht. Nog maar eens even die backstage opzoeken dan maar en wij… wachten.

Derde keer goede keer. Dat dacht iedereen wel ondertussen. Zijn batterijtje was duidelijk nog niet leeg en hier gingen we dan weer. Na enkele nummers krijgt de lichtman een serieuze berisping: "Blijf met je fikken van die lichtknoppen, we doen het wel met een bescheiden lichtshow, anders valt de boel weer uit en ik wil die mensen hier even afpeigeren ja." De man kan niet anders dan luisteren en het werkt ook. Nu gaat het in één trek door tot het einde. Ongelooflijk eigenlijk hoeveel tunes ik er ondertussen van ken. Er is geen harde riddim waar hij geen tune op heeft. Tussendoor doopt hij de Gentse Stanny nog even volledig terecht tot Energy Jesus, met eervolle oorkonde op het podium. Eigenlijk best straf dat Elephant Man naast al dat geratel en gerap nog de komiek kan uithangen ook. Na een adempauze met "Driver", "One Chapter A day", zijn versie op The Mission riddim en de City Life riddim doet hij er nog even een schepje bovenop met zijn versie op de I Got A Feeling riddim van Black Eyed Peas en nog meer clubbeats-geweld dat echter niet aan mij besteed is. Een groot deel van het publiek kon wel duchtig blijven verderspringen natuurlijk. Ik vond het wederom best spectaculair maar natuurlijk bijzonder spijtig van al die tegenslagen. Geef die man volgende keer een volle zaal en hij breekt ze helemaal af!

Toen Elephant man het publiek vroeg om de "promotor" te bedanken, waren de reacties verdeeld, maar kon ik het toch niet laten te applaudisseren. Alle begin is moeilijk en wie het hen durft na te doen, moge nu opstaan. Ons landje is groot genoeg voor nog enkele moedige en verbeten organisatoren.