Collieman en Etana keep the fire burning!

Na een korte intro zette Asham band de instrumental van het vrolijke Smile in en verscheen ook Collieman op het podium. Ons viel bijna meteen de enorme vooruitgang op die zanger en groep hebben gemaakt in vergelijking met de eerste "try out" in het Brusselse Ritz Café. Creation of Stardust dreef verder op de trage, zware bas van aLion met op het einde een korte maar indrukwekkende dub waarbij ons nog maar eens duidelijk werd dat deze band stuk voor stuk uit topmuzikanten bestaat. Live klonken de nummers dan ook minstens even goed als op het album. 

Het eerste echte hoogtepunt kwam er met de titeltrack van Collieman's debuutalbum The Same Blood. Zowel vocaal als muzikaal (de op nyahbinghi geïnspireerde drums van Daddy Radics en de saxsolo) benaderde dit nummer de perfectie. Af en toe kroop er ook een kleine verrassing in de korte maar krachtige set van Collieman & Asham. Zo was er Drama Sounds, een nummer dat niet op The Same Blood staat, maar live meteen de nodige respons van het publiek ontving, mede dankzij de overbekende baslijn (Declaration of Rights) en de, voor velen ongetwijfeld herkenbare, tekst.

Het niveau werd hoog gehouden met het heerlijke Conscious Dread en Cyaan Stop Us Now, waarbij ook Saimn-I het podium betrad en de zaal voor een eerste keer massaal aan het dansen ging. Met Open Your Eyes, Hustle (eveneens een nummer dat niet op het album staat), Drama Queens en instant hit Let's Get Funky, waarbij Saimn-I voor een tweede keer kwam bewijzen waarom hij de beste DJ van België en omstreken is, werd de set van Collieman & Asham in stijl afgesloten. Rest ons niets anders dan te zeggen dat wij Collieman keer op keer positief zien en horen evolueren (vocaal zit alles perfect, enkel aan de podiumpresence kan naar onze mening nog gewerkt worden) en dat Asham ons al weer versteld heeft doen staan door de strakheid waarmee de volledige set gespeeld werd. Voor diegenen die Collieman en Asham nog steeds niet gezien hebben is er vrijdag 26 november een herkansing in Temse (zie agenda).

Zij die Etana nog niet gezien hebben zullen waarschijnlijk iets langer moeten wachten maar ook haar optreden kon ons, ondanks de talloze covers, bekoren. De eerste tien minuten hebben we jammer genoeg gemist, maar we kwamen net op tijd de zaal terug binnen om War te horen en ons meteen te laten wegblazen door die prachtige stem. Veel ingetogener, maar minstens even krachtig, klonk Free. Tot daar het rustigere gedeelte van het optreden want het tempo werd plots de hoogte ingestuwd en iedereen herkende meteen de intro (jammer genoeg op keyboard in plaats van met echte blazers) van Jimmy Cliff's You Can Get it If you really want, dat na de eerste strofe meteen overging in The Harder They Come. Wie dacht dat de portie ska er voor deze avond wel op zou zitten, vergiste zich want Etana bracht ook nog een uptempo versie van Caltariba System, alsook een cover van Bob Marleys Simmer Down. Bovendien kondigde ze  ook aan dat haar nieuwe album, dat in 2012 zal uitkomen, volledig uit skanummers zal bestaan. En afgaande op de twee nummers die op die aankondiging volgden kunnen we niet anders dan ongeduldig uitkijken naar de release.

Met People Talk bouwde Etana een welgekomen moment van rust in na het stevige ska segment. Iets te snel naar onze zin volgde echter alweer een cover (Is This Love). Bovendien was het nog steeds niet de laatste cover van de avond. De verhouding tussen covers en eigen nummers moet zowat fiftyfifty geweest zijn en toch leek Etana hiermee weg te komen, wat naar onze bescheiden mening vooral te danken was aan het enthousiasme waarmee ze deze covers bracht, alsook haar – we vallen in herhaling – prachtige stem.

Het grappigste moment was ongetwijfeld de net iets té geforceerde Alborosie-imitatie van de mannelijke backingvocal (Klyve) tijdens Blessings. Al willen we daar meteen aan toevoegen dat beide backingvocals (tevens broer en zus) het, net als de backingband Dub Akom, voor de rest uitstekend deden. De backingvocaliste (Tammi) bezorgde ons zelfs rillingen van kop tot teen met een fantastische solo tijdens Rastaman Chant.

Als ons tijdens het optreden van Etana één ding duidelijk geworden is, moet dat wel zijn dat ze zich niet in een hokje wil laten steken. Het publiek kreeg in Gent dan ook meer dan enkel reggae te horen. Toen Etana na I'm Not Afraid het podium verliet beantwoorde het publiek de vraag naar meer met een eensgezinde "Yes!". Een wondermooie versie van Wrong Adress was de muzikale beloning waar Etana het Gentse publiek op trakteerde. Nog twee bisnummers later (Redemption Song en Dance) verlieten Etana en Dub Akom het podium definitief en konden wij naar huis keren met de gedachte dat er zowel in binnen- en buitenland jong talent klaar staat om het vuur brandende te houden!