Don Carlos eert publiek

Het was net geen klokslag middernacht (een uur na het aangekondigde aanvangsuur. Zal men het ooit leren in Petrol?) toen Don Carlos' vaste begeleidingsband Dub Vision op het podium verscheen.  De uit Californië afkomstige band (met blazers!) vormt al jaren de ruggengraat van Don Carlos' optredens en ook in Petrol deden ze dat weer prima.  De samenstelling van de band blijft na al die jaren dan ook grotendeels ongewijzigd.  Enkel de zangeres die er in 2008 in Petrol nog bij was ontbrak en ook de drummer was vervangen.  Verder bleef alles bij het oude, dus ook de bij momenten ietwat ruwere stijl van de band.

Wie ook niet lijkt te veranderen is Don Carlos zelf. De dreadlocks nog steeds vooraan op zijn hoofd samengevlochten, zijn grijze baard en zijn diepgaande respect voor het publiek. Het eerste half uur speelt Don Carlos nochtans alle nummers (Excitement, het opzwepende Music Crave, inclusief dub, Fight Fight, Dice Cup, Johnny Big Mouth, Seven Days A Week, …) aan elkaar, zonder iets tegen dat publiek te zeggen.  Echt veel hoeft hij tussen de nummers dan ook niet te zeggen.  Met zijn stem, die na al die jaren nog steeds ongelooflijk goed klinkt, en zijn typische manier van dansen krijgt hij het publiek zonder problemen mee.  Don Carlos laat tijdens de nummers ook veel ruimte aan de band die deze ruimte dankbaar weet op te vullen met stevige dubs terwijl Don Carlos zelf danst, geniet en handjes schudt.  Eén van de eerste keren dat Don Carlos zijn voltallige publiek rechtstreeks toespreekt is wanneer hij een nummer van zijn in 2010 verschenen album 'Changes' aankondigt:  Rude Boy.  Dit zou meteen het laatste nummer zijn dat Don Carlos zelf uitkoos.  De rest van de show liet hij volledig afhangen van de willekeur van het publiek.  Een recept waarmee hij al enkele jaren succes oogst en dat als grote voordeel heeft dat er steeds wel enkele onverwachte nummers de setlist insluipen. Deze keer waren dat You are My Sunshine en het militante In Pieces.  Een song die hij, naar eigen zeggen, niet meer gezongen had sinds hij het nummer opnam (1982) en dat in Petrol voorafgegaan werd door een prachtige acapella versie.  Ongetwijfeld één van de hoogtepunten van het optreden!

De andere verzoeknummers waren iets voorspelbaarder, maar daarom niet minder goed: Front Line,  Everyday is just a holiday,  I love Jah en Johnny Cool.  Bij dit laatste nummer kon een deel van het publiek zijn enthousiasme niet meer inhouden en beklommen een tiental mensen het podium.  Zelf zullen wij deze drang om tijdens een optreden op het podium te gaan staan nooit begrijpen, maar het leverde wel grappige beelden op van de security, emcee én manager die (op een rustige manier) het publiek weer van het podium probeerde te verwijderen en Don Carlos die zich van dit alles niets leek aan te trekken.  Integendeel!

Genieten deden we ook tijdens Young Girl dat na een dub overging in een Black Uhuru medley met daarin General Penitentiary en Guess Who's Coming To Dinner.  Toegegeven, we hebben het ondertussen allemaal al meer dan één keer gezien, maar het blijft heerlijk om deze nummers te horen en vooral om te zien hoezeer Don Carlos hier zelf van geniet.  Wij zagen dan ook nog niet vaak een artiest zo relax en respectvol omgaan met zijn publiek. Een respect dat in Petrol duidelijk wederzijds was.  Met Just a Passing Glance sloot Don Carlos,  na anderhalf uur, dan ook het zoveelste goede optreden dat wij van hem zagen in schoonheid af.