Asham & Collieman tillen Belgische live reggae naar internationaal niveau in Hotel Jamaica

The Skyblasters. Panache Culture. Cocojr. Savana Station. Onesty. Uman. Pura Vida. Respect voor alle artiesten van bij ons die de reggae in het hart hebben gesloten en er iets moois mee gedaan hebben. Maar live heeft geen van hen ooit zo'n sterke indruk gemaakt op mij als Asham en Collieman, zaterdag in Petrol.

Asham kwam binnen door de grote poort (to Zion, wilde ik bijna zeggen), met een krachtige instrumental, roffelende rockers die Daddy Radics meteen de kans gaf om te demonstreren wie de lijnen uitzet in deze groep. Tip voor alle beginnende reggaedrummers die in zijn voetsporen willen treden: Radics is destijds begonnen met het onder de knie krijgen van een 100-tal (!) Studio One riddims. Dat is de voedingsbodem van de frisse, eigentijdse stijl die hij nu ontwikkeld heeft.

Collieman opende met Smile, op hetzelfde uptempo elan. Alles zat meteen goed: de stem, de twee vrouwelijke backing vocals, het samenspel van de muzikanten, drummer, bassist, gitarist, toetsenist en drie blazers. Kenners vertellen mij dat het geluid wat beter had gekund maar daar heb ik geen last van gehad, in de ban van al het muzikale vakmanschap dat voor mijn ogen en oren werd uitgespreid.

Creation of stardust, Same blood, Mama of devotion, Conscious dread, Cyaan stop us swing (guest starring de altijd onweerstaanbare Saimn-I), Open your eyes: over de kwaliteiten van de songs op de cd van Asham & Collieman – die in de Petrol al vlotjes over de toonbank ging – hebben we u hier al uitgebreid bericht. Ik volsta met te zeggen dat de nummers ook live staan als een huis. Wie kan afsluiten met instant Beljam klassiekers als Drama queens en Let us get funky (big up Saimn-I again!) is klaar voor de grote festivals. Respect ook voor de versions van twee bijna onherkenbare riddims, Declaration of rights en iets recenters in It's a hustle.

Zei ik Beljam? Als de juiste mensen deze tunes horen, zouden ze wel eens over de grenzen kunnen fladderen, de grenzen van het land maar ook van de reggae community. Opmerkelijk trouwens hoezeer de Afrikanen in het publiek van dit concert genoten, terwijl er toch een (bijna) all white band op het podium stond.

Na deze uitmuntende show was Ziggi Recado (op sound) voor mij een anticlimax. Heb hem in het voorjaar nog gezien met zijn band, vandaar misschien. Over de prestaties van de sounds laat ik een collega aan het woord maar voor mij kon de avond na Collieman en Asham (en de zalige jerk chicken) hoe dan ook niet meer stuk. Collieman & Asham zijn op 8 november te zien in het voorprogramma van Etana (Vooruit, Gent). (Jah Shakespear)

Poison Dart! Civalizee! G-Rock! Halve Neuro!

Na een 'big up' voor Ziggi Recado, was Buda (Civalizee) apetrots om Poison Dart te mogen aankondigen. Begrijpelijk, want dit was het tweede optreden van de Amerikaan in België. Poison Dart opende aan de andere kant van de zaal met een gevarieerde mix van reggae-klassiekers, late 90ies dancehall en de laatste populaire tunes.  Snel werd de toon gezet met platen zoals If Jah is by my side van Tony Rebel, Murder she wrote van Chaka Demus en Divide and rule van Sizzla & Jah Cure. Ook Marijuana van Richie Spice, Come around van Collie Buds en andere vette hits zorgden er voor dat het publiek helemaal mee was. Wanneer Poison Dart op het einde van zijn set vriendelijk vroeg aan Buda of hij alsjeblieft nog 4 liedjes mocht spelen kon die natuurlijk niet weigeren.

De rest van de avond was Poison Dart niet weg te krijgen bij de andere sounds en zorgde zo voor een gesmaakte meerwaarde. Civalizee ging met de hulp van Poison Dart gewoon verder en bracht opzwepende knallers van artiesten zoals  Mr. Vegas, TOK, Vybez Kartel en Beenie Man. Wanneer de Antwerpse Zollogie crew de zaal in kwam en Halve Neuro op het podium kroop (zonder fiets) om de hit Pakt de velo te brengen barstte er een bom in de zaal. Poison Dart verstond natuurlijk geen snars van het Antwerps taaltje van Halve Neuro maar vond het duidelijk wel een leuke performance en ging kort even in freestyle over het riddim, met de nodige flair zoals die van de opkomende Antwerpse hitmakers.

Na deze korte showcase liet ook G-Rock, met zijn kenmerkende kroon schuin op het hoofd, van zich horen achter de decks. Na al dat dancehallgeweld werd er later op de avond  terug meer reggae gespeeld. Om 5u stond de zaal nog altijd vol en hing er een warme, uitgelaten sfeer die ons deed denken aan de feestjes in Kaaiman van weleer. Tot in de vroege uurtjes speelden Poison Dart, Civalizee (met in de hoofdrollen Buda en Sista Flex) en G-Rock de ene na de andere klassieker. Dit was zondermeer een geslaagde editie van Hotel Jamaica en we hopen dat Poison Dart België nog vaker in vuur en vlam mag zetten. (Bert)