Blondy op LeffingeLeuren: van Alpha tot Omega

LeffingeLeuren vindt telkens plaats in het derde weekend van september, net voor de start van het nieuwe academiejaar. Die datum – buiten de drukte van de zomervakantie met haar overaanbod aan festivals – is een grote troef, maar meteen ook een belangrijke zwakte van het festival. Op vrijdag en zaterdag kleurt het dorpscentrum zwart van de middelbare- en hogeschoolstudenten, maar de ervaring leert ons dat er op zondag steevast minder en ouder volk te bespeuren valt.

Ook dit jaar was het zondagavond allerminst op de koppen lopen, maar daar zal Selah Sue weinig van gemerkt hebben. De Leuvense souldiva vulde de volledige breedte van het podium met haar spastische dansmoves en kreeg daarvoor een volle tent  in return. Een faire deal, en zo zouden er nog wel meer volgen. Zoals toen ze haar fans bedankte met de woorden: 'Dit is de eerste keer dat ik zelf zo'n kippenvel heb op het podium', na uitbundig meezingen op Faya Faya; of toen de handen gewillig op elkaar gingen bij de langgerekte dancehallversie van Raggamuffin, die uiteindelijk uitmondde in Beenie Mans Who Am I (Sim Simma). Ook de single Crazy Vibes kreeg heel wat bijval, maar de meeste gsm's gingen de hoogte in voor This World. 'Als die batterijen het maar uithouden tot het optreden van Alpha Blondy,' dachten we toen nog. Een uur later bleek de Afrikaanse reggaezanger echter wel heel cameraschuw te zijn…

De parel van Ivoorkust kwam op zoals hij dat nu al jaren doet: op de tonen van Jerusalem, waarbij de koning de intro van achter de coulissen zong en zijn vaste begeleidingsband Solar System hem op zijn spreekwoordelijke ivoren toren plaatste. Uiterlijk was er echter geen sprenkeltje hoogmoed te bespeuren bij Alpha Blondy , want de Afrikaan had zich opmerkelijk Westers gekleed in een simpele jeansbroek, een oranje pullover en dito pet.

Onmiddellijk werkte hij het eerste rijtje van drie nummers af, en pas na de vierde track haalde de prediker zijn typische, maatschappijkritische bindteksten boven. Die haspelde hij evenwel snel af, zonder veel aandacht van zijn toehoorders te verlangen. En die kreeg hij dan ook niet. Daarvoor waren de nummers te lang en te eentonig voor dit breed publiek, dat duidelijk niet alleen uit reggaeliefhebbers bestond, maar evenzeer uit taterende dertigers en flirtende bakvissen.

Bovendien deed de zanger dus ook zelf bitter weinig moeite om boeiend over te komen, wat hem niet in dank werd afgenomen. Toen de show twintig minuten bezig was, deed hij er zelf nog een schepje bovenop door uit te halen naar een van de cameramannen die voor de beelden op het scherm naast het podium zorgde. 'Nous n'étions pas avertis d'être filmé,' stelde Blondy onthutst, waarop dat scherm dus prompt zijn zwarte huidskleur aannam. We hebben het raden naar de reden daartoe, maar zo maakte hij zich natuurlijk niet bepaald populair bij de organisatie en het publiek.

De artiest kende dus geen al te beste start en probeerde samen met zijn band te redden wat er te redden viel. Dat deden ze door plaats te maken voor gitaarsolo's en hits als Cocody Rock of Rasta Bourgeois af te vuren, maar zelfs grote fans als wij kon hij daarmee amper overtuigen. Ondertussen kwam er ook steedsmeer plaats vrij in de tent, al willen we aannemen dat dit vooral kwam doordat sommigen 's anderendaags vroeg uit de veren moesten om te gaan werken of op de schoolbanken te zitten. Maar toch: op enkele enthousiastelingen na, moest de zanger toegeven dat hij zijn publiek nauwelijks mee kreeg.

Na Peace in Liberia verliet de band een eerste keer het podium, waarna Blondy en zijn drie achtergrondzangeressen hun voorbeeld volgden. Wat later kwam een stagemanager vragen of we zin hadden in 'encore.' Het affirmatieve antwoord klonk niet bepaald vastberaden, maar blijkbaar volstond het toch voor de bandleden om één voor één weer plaats te nemen achter hun instrumenten. Zij kregen de achtergebleven menigte nu eindelijk wél volop aan het dansen. Gelukkig hadden ze nog een paar hits achter de hand gehouden die iedereen kent, zoals de Pink Floyd cover Wish You Were Here of ook nog Brigadier Sabari (Opération Coup de Poing), in de jaren '80 nog gecoverd door 2 Belgen.

Deze tracks werden luidkeels meegebruld en dat enthousiasme sloeg ook duidelijk over op Alpha Blondy zelf. Tot in de oneindigheid bleef hij 'I love you' herhalen, tot hij uiteindelijk definitief verdween, gevolgd door de zangeressen. Bisnummers zaten er niet meer in, maar de band bleef wel nog even verder skanken. Uiteindelijk moesten zij natuurlijk ook stoppen (na een lange show van 75 minuten) maar eerst namen ze elkaar nog bij de hand en maakten een diepe buiging. Een mooi moment.

De heropleving was dus weliswaar van korte duur, maar uiteindelijk zijn we tevreden dat wij de show van Blondy wel helemaal gezien hebben, als het ware 'van Alpha tot Omega'. De hoofdvogel moest hij echter laten aan de 36 jaar jongere Selah Sue, die het publiek een uur lang volledig in de ban hield en daar zichtbaar van genoot. 'Dank u wel voor deze zalige energie, Leffinge, faaaaaack,' schreeuwde zij, en haar stembanden leken wel door te branden. Wij konden het niet beter formuleren, Selah: ook bedankt!