10 Ft. Ganja Plant - Shake up the place (Roir)

Van alle Amerikaanse reggae acts benadert 10 Ft. Ganja Plant het dichtst de Jamaicaanse roots sound van de jaren '70. Een beetje tot mijn eigen verbazing heb ik intussen al 5 cd's in huis van deze groep, in feite een project van Craig Welsch, de engineer van het in de VS redelijk populaire John Brown's Body. Op elk van die albums staat minstens 1 fantastische track die in het pre-i-Tunes-tijdperk altijd een aankoop zou rechtvaardigen: Jah will go on op het nog grotendeels instrumentale Presents (2003/2007), Your voice op Bass chalice, Chanting nyahbinghi (met viool) op Midnight landing, Wailin' op Bushrock. Zet die nummers samen met de ganja tunes (100 LB. Weight, Ganja plane rider, Bass chalice, 10 Ft. Ganja Plant and Weed) op één cd, steek er weer zo'n grappige ganjasmokkeltekening bij, en je hebt een killer album.

Zoals Shake up the place, de nieuwe 10 Ft. Ganja Plant. Geen enkel zwak, moment, twee bijzondere gasten en echo's van de gouden jaren van de reggae. De opener, is misschien nog de minst beklijvende track. De schorre stem van Sylford Walker (die lang geleden een hit had met Burn down Babylon) voegt niet echt iets toe aan My roots, op zich zeer degelijke dub. Of instrumentale reggae, het is maar hoe je het bekijkt. 10 Ft Ganja Plant wisselt vocale tunes traditioneel af met instrumentals, en die klinken dit keer voller en rijper dan ooit. Het ritme varieert tussen gedragen roots en uptempo rockers. Pharao's Army en Rush me herinneren met hun glorieuze samenzang aan het beste van Wailing Souls. In de achtergrond horen we Winston Watson meezingen, van The Meditations, met wie 10 Ft. al eerder samenwerkte. Hard times is archetypische rub-a-dub, ritmisch een verre neef van Shank-I-Sheck, met alsnog een intrigerende zangpartij van Sylford Walker. De tweede gast is Prince Jazzbo, die zelf beweert dat hij nog geld moet krijgen van Welsch. Voor Africa verdienen beiden alleszins een pluim. De riddim een supertrage variant van No no no, de vocal op het niveau van Ital corner, de Black Ark-plaat van Jazzbo. Recession is iets minder maar nog altijd classic roots, zoals het hele album. Wie haalt deze gasten eens naar Europa? (Hoewel ze in Scandinavië met zo'n naam waarschijnlijk niet binnen mogen.)