Reggae in het Park

Het is voor het reggaevolk altijd even wennen aan de 'gewone' festivalvibes. Drugcontroles (door agenten in burger) aan de ingang, alomtegenwoordige megasponsors, strictly junk food en ontstellend veel dronken jongeren. Maar wel een gezellig terrein en ieder jaar weer de meest eclectische affiche van het seizoen. Met de laatste jaren opnieuw behoorlijk wat reggae en dub, de voornaamste reden dat we toch telkens afzakken naar Feest in het Park (FihP).

Het was ook reppen om op tijd te zijn. Het Duitse Dub-à-la-Pub, de winnaars van de European Reggae Contest, stond al om half acht op het podium. Niet dat de laatkomers veel gemist hebben. Iemand omschreef de muziek treffend als high school reggae. Wij hebben de opening gezien en even later nog een paar minuten, wat volstond om die definitie te bevestigen. En dan te weten dat er zoveel fantastische bands zijn in België alleen al.

Stephen Marley begon stipt (!) om 20u10. Het was de enige Marley die ik nog nooit gezien had. Stephen heeft met zijn twee soloalbums (en al het productiewerk voor zijn broers) bewezen dat hij wellicht de meest talentvolle telg van de familie is, en het benieuwde mij zeer of hij die status ook live zou kunnen bevestigen.

Met glans en glorie, hoewel niet iedereen het daar mee eens was. Teveel covers van Bob, vonden sommigen. Het waren er vijf, op een totaal van veertien nummers. Punky reggae party als opener, het massaal meegezongen Three little birds, het dravende Buffalo Soldier, Jammin' en om af te sluiten Could you be loved, de ideale festivaltune, zeker op een niet-reggaefestival. Want dat is een van de redenen dat Stephen Marley op FihP stond: hij wil de handen uitreiken naar een ander publiek. En hoe kan je dat beter doen dan met een paar meezingers van zijn mythische vader?

En als iemand de songs van Bob Marley in ere kan en moet houden, dan wel zijn zoons. Ja, iedereen zingt tegenwoordig Bob Marley maar niemand doet dat zoals Ziggy, of Stephen, of Damian, of Ky-Mani, of zelfs Julian. Komt daar nog bij dat ik de teksten en composities van Bob Marley met het ouder worden almaar hoger inschat. Het is alsof sommige nummers na al die jaren, na die vele honderden, duizenden keren dat ik ze gehoord heb, nu pas volledig tot mij doordringen. Bob Marley heeft me vroeger nooit tot tranen toen bewogen maar de laatste jaren heb ik al een paar keer stevig moeten slikken.

Ik aarzel niet om het werk van Stephen naast dat van zijn vader te plaatsen. Zijn nieuwe album hebben we eerder al overladen met lof, en ik weet nu dat hij ook live de enige natuurlijke opvolger is van zijn vader. Met die uitstraling stond ook Bob destijds op het podium, sterk als een leeuw, muzikant en rastaman in lijf en leden. En dan die songs van hem. Inderdaad: Stephen had zijn set kunnen vullen met eigen materiaal maar deze selectie volstond ruimschoots om ons te overtuigen. Chase dem (een van zijn meest Bob-achtige tunes), Iron bars (krachtige hiphopreggae), Traffic jam (in een heftige ragga-uitvoering, op de Never let go-riddim) en Lonely avenu (solo) uit het album Mind control (2007). Break us apart (op plaat een duet met Capleton), het lekker huppelende Can't keep I down, No cigarette smoking in my room (maar wel een stevige portie marihuana alstublieft), de zoete lovers rock Pale moonlight (how many times) en het devote The Chapel (Stephen op een nyahbinghidrum) uit Revelation Pt.1.

Ieder nummer stond als een huis, met dank aan de vaste band van Stephen en de twee voortreffelijke backingzangeressen. Met een blitsverschijning van zijn zoon Yohan, een van het klein dozijn kinderen dat Stephen naar het voorbeeld van zijn vader op de wereld heeft gezet.

Dit was uiteraard geen archetypische, freewheelende reggaeshow maar wel een set die iedere vergelijking met een grote rock-act moeiteloos kan doorstaan. Zet deze man op Werchter en hij zal ook daar de massa kunnen bekoren. Een topconcert.

Dan was het rennen naar de andere tent waar op het moment dat Stephen Marley het podium verliet Mr.Vegas al verscheen. Altijd feest met deze man, een volbloed entertainer met een steengoede band en genoeg hits om het vuur een uur lang brandend te houden. Eerst een stevige medley van ongeveer 30 minuten (Heads high, Go Up, Big things ah gwaan...), aangevuld met enkele covers van ondermeer Beenie Man (Who Am I) en Chaka Demus & Pliers (Murder She Wrote).

Mr. Vegas sprong en draafde druk op en neer maar bleef de hele tijd bleef zingen, met veel gospelinvloeden (Mr Vegas is een actieve christelijke gelovige). Zijn show verveelde geen minuut, iets wat de zanger zijn jongere collega's soms terecht verwijt. In zijn laatste blog bijvoorbeeld. Volgens Vegas kunnen veel van de jongere dancehall artiesten enkel nog entertainen door met elkaar te clashen maar slagen ze er niet in om een consistente, entertainende show te brengen van zodra dit 'clash' element wegvalt.

Het laatste kwartier van het optreden bracht Mr Vegas enkele songs van zijn nog uit te komen album Sweet Jamaica, foundation riddims die hij op zijn heel eigen manier bewerkt heeft. Zo hoorden we  onder andere een song op de riddim van Jimmy Cliffs The Harder they Come. Eervolle vermelding: de mannelijke backing vocal Natel met het zeer degelijke nummer Miles Away. 

Mr Vegas heeft op FihP één van de betere dancehalloptredens van de laatste jaren gebracht. Volgend jaar in de tent of op het hoofdpodium van Reggae Geel? Dit is trouwens wat Vegas zelf over zijn optreden op FiHP te zeggen had: 'Just had a great time on stage in Belgium!!! I feel so blessed that after years of trying to perfect my craft, it is now paying off. (Facebook) 

Jammer dat de tent het laatste kwartier zowat leegliep omdat veel mensen op tijd wilden zijn voor Sean Paul. Leuk dat er vier reggaenamen op de affiche staan maar zo wordt het wel erg moeilijk om alles fatsoenlijk te zien.

Bij Sean Paul puilde de tent uit van het volk en ook daarbuiten stonden nog vele duizenden toe te kijken. Naar wat eigenlijk? Een vage mix van beats en special effects, een wilde lichtshow, drie muzikanten en SeanPaul die al zijn hitjes afraffelde. Naar het einde schakelde hij plots van dancehall en popreggae over op snoeiharde dance, tot groot jolijt van het publiek.

Wij waren intussen alweer op weg naar de overkant voor Capleton. Wat een set! Wat een power! Eenkenmerkende bobo-show, door het grootste deel van het publiek inhoudelijk amper begrepen, maar dat kon de pret niet drukken. Meer dan wie ook vertegenwoordigde Capleton in Oudenaarde het hart van Jamaica, de muziek van de sufferers. Capleton schreeuwde, brulde, raasde, maar zong ook een paar heel mooie stukken. En net als Sean Paul kreeg hij alle handjes in de lucht, een gewoonte die nu ook in de reggae is doorgedrongen. Als kers op de taart verscheen Stephen Marley op het podium, voor het duet It was written (2009), voorwaar een magisch moment op een avond die ons toch al zoveel moois gebracht had.

Op de terugweg om 2 uur 's nachts nog een uur in de file gestaan maar dat kon ons niet deren. Het was alweer een zeer mooie festivalavond, van het type waar je genoeg kracht uit put om weer een paar weken verder te kunnen. Maar volgende keer alstublieft wel een korte pauze tussen de groepen, zodat we op z'n minst even iets kunnen drinken (en rollen).

Nog dit: in de Protest Igloo draaide TC naar verluidt een fantastische dubstep en d'n'b-set, met 360° videoprojecties. Hopelijk mogen we in die omgeving ooit eens 'echte' dub beleven.