Sly & Robbie ft. Jr. Reid: legendes in Leffinge!

Bij een eerste aanblik leek zaal De Zwerver een tweederangs parochiezaaltje gelegen op een dorpspleintje in the middle of nowhere, maar wie een beetje vertrouwd is met de Belgische muziekgeschiedenis weet dat Leffinge een lange festivaltraditie koestert en dus vertrouwd is met het organiseren van muziekevenementen. Binnen bleek De Zwerver dan ook een hypermoderne en piekfijn verzorgde concertzaal en was het alleen nog afwachten of ook het publiek zijn weg zou vinden naar deze uithoek.

Een massale opkomst werd het niet, maar De Zwerver raakte uiteindelijk toch aardig gevuld. In het publiek spotten wij zelfs onder andere Lady Lynn en Studio Brussel en Canvas gezicht Kirsten Lemaire. Maar we waren hier natuurlijk niet om de Story-reporter uit te hangen, terug naar de essentie: music please!

Een aankondiging kon er blijkbaar niet af en dus struinden Sly & Robbie plots dan maar op eigen houtje het podium op. Gelukkig kunnen ze altijd rekenen op de trouwe diensten van trombonist Nambo Robinson die in het gezelschap van de riddim twins maar al te graag bijklust als zanger, deejay en mc (iets wat hij trouwens zo goed doet dat je je soms afvraagt waarom de man alleen naam gemaakt heeft als trombonist).

Sly & Robbie openden hun set naar aloude gewoonte met een resem bekende riddims. Eerst aan de beurt was de Rockfort Rock die uitgesponnen werd in ellenlange solo's om uiteindelijk uit te monden in een loodzware dub. We herkenden ook nog Real Rock met een kort 'If I Were A Rich Man' Fiddler On The Roof intermezzo van Nambo, de Stalag riddim die uitmondde in een versie van Bob Marley's 'Rastaman Chant' en Ballistic Affair.

En dan stond plots vanuit het niets Marie Daulne aka. Zap Mama op het podium. Zij bleek de uitgelezen stand-in voor Grace Jones en bracht een niet onaardige versie van 'Nightclubbing'.

Junior Reid had ook zijn zonen Andrew en Wada Blood meegebracht. Gehuld in een T-shirt met de beeltenis van hun vader mochten zij snel nog even twee nummers brengen.

Eindelijk was het dan tijd voor de man waarop iedereen stond te wachten. Openen deed Junior Reid nog met 'Rasta Government' en 'Youth Man' op de Revolution riddim, maar dan was het al tijd voor een uitgebreid stukje Black Uhuru, een band waarvan hij nochtans maar twee jaar frontman was. Volgden elkaar in sneltempo op: 'Great Train Robbery', 'General Penitentiary', 'Fit You Haffe Fit', 'Shine Eye Gal' en het voor de gelegenheid tot 'Guess Who's Coming To Belgium' omgedoopte 'Guess Who's Coming To Dinner'.

Als één van de weinige Jamaicaanse reggaeartiesten geniet Jr. Reid ook enig aanzien in de Amerikaanse hiphopscene en daarom mochten dus ook enkele van zijn cross-over hits niet ontbreken. Wij kregen 'This Is Why I'm Hot', een nummer dat hij opnam met rapper Mims, en 'No One' het nummer dat hij in 2007 nog bracht op de American Music Awards samen met Alicia Keys.

Reid liet nog even de zaal ontploffen met het anthem 'One Blood' om dan nog één keer terug te keren voor het intimistische 'Listen To The Voices', ooit nog een hit van Labi Siffre; toch een wat melige noot om op te eindigen.

Show over? Neen, toch niet, want net als vorig jaar in Diksmuide hadden Sly & Robbie ook deze keer weer Peter Gee meegebracht. De man mag hier dan nog volledig onbekend zijn, hij beschikt over een schitterende stem en wist dan ook in een mum van tijd het publiek in te pakken met versies van classics als Cocoa Tea's 'Tune In' en Dennis Brown's 'Hold On To What You've Got'.

Wie naar een concert van Sly & Robbie komt weet dat je huiswaarts keert met de taxi en ook deze keer deden de veteranen uitgeleide met 'Unmetered Taxi' waarbij traditiegetrouw alle muzikanten één voor één het podium verlaten tot enkel Robbie's bas nog te horen is.

Als eerste show van deze tour was het opzet af en toe nog wat rommelig maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door het speelplezier dat van het podium afstraalde. Gesmaakte old school reggae avond!