Irie Vibes? Irie Vibes!

Vrijdagavond lag de nadruk op de soundsystems in de tent die in het midden van het niet al te grote, maar gezellige terrein stond. Toen wij aankwamen begonnen I'n'I Oneness feat. Ras Iyah & Idren Natural net aan hun set. Een teveel aan digitale steppers en een matige MC zorgen er echter voor dat hun set ons niet echt kon blijven boeien. Terwijl de bassen over het terrein donderden gingen wij daarom op verkenning en kwamen er achter dat de prijzen op Irie Vibes zeer democratisch zijn en dat het terrein best proper te noemen was dankzij het gebruik van wisselbekers.

Daar waar I'n'I Oneness een eerder eentonige set speelde, werd de lange set van Channel One Sound gekenmerkt door variatie.  Zo herkenden wij naast een heleboel onbekende maar goede nummers ook Hugh Mundell, Bob Marley en Morgan Heritage. Mikey Dread selecteert en mixt terwijl de diepe stem van MC Ras Kayleb het geheel aan elkaar praat en zingt. De tunes worden in verschillende versies gespeeld en binnen de kortste keren geeft het voltallige publiek zich over aan de bassen.  Eén dansende massa die steeds enthousiaster reageert op de vele versies die van de verschillende nummers gespeeld worden. Het eerste hoogtepunt is nu al een feit.

Om 3u stipt gaat de muziek echter af en wordt onze muzikale roes abrupt onderbroken. Gelukkig kunnen de volhouders nog terecht op een afterparty in het cultureel centrum alwaar het Franse Chalice Soundsystem twee torens opgesteld had en ons nog trakteerde op een mooie selectie rootstunes van Prince Far I, Don Carlos ('Hog & Goat'), The Gladiators ('Roots Natty'), Burning Spear ('Wadada'), etc.

Zaterdag stond de soundsystem van Ion Youth opgesteld in de tent op het terrein en dat was 's nachts te merken aan de kraakheldere sound. Vooraleer de massa zich terug de nacht zou laten invoeren door de sounds, waren er op zaterdag echter ook live optredens.  Wij willen hier vooral Tena Stelin en de Twinkle Brothers vernoemen. Die eerste liet, vooraleer hij zelf op het podium kwam,  ruim de tijd aan zijn backingband: the Shanti-Ites.  Een oerdegelijke band met een verrassende drummer. Waar wij oorspronkelijk nog dachten dat die mooie zang live in de nummers gemixt werd, bleek het namelijk drummer Blood Shanti te zijn die gezegend is met een meer dan opmerkelijke stem. Tena Stelin zelf is eveneens een goede zanger en entertainer maar beschikt naar onze mening over iets te weinig uitschieters waardoor zijn optreden ons niet altijd kon blijven boeien. Veel van zijn nummers werden live nochtans op enkele klassieke riddims als Drum song, Promised Land (Time Traveller), None a Jah Jah Children, … gespeeld.

Na het optreden van Tena Stelin kwamen we eerder toevallig terecht in een kleine tent, helemaal in een uithoek van het terrein. En het was daar dat we de grootste ontdekking van het festival zouden doen. Voor hooguit een dertigtal gelukkigen was de Senegalese Tafa Diouf namelijk een ingetogen maar indrukwekkende set aan het spelen.  Naast Tafa op gitaar bestond de groep uit een percussionist (Luc Dread), bassist en fluitist (dwarsfluit en bamboefluit).  Het was echter vooral Tafa Diouf die met zijn stem alle aandacht naar zich wist toe te trekken. Wij kregen dan ook meerdere keren de spreekwoordelijke krop in de keel bij de vocale uithalen van Tafa.  Behalve enkele flarden van Mutabaruka's 'Dis Poem' die Tafa in één van zijn songs verwerkte waren alle nummers die hij bracht bovendien zelf geschreven. Een talent zoals je dat maar één keer om de zoveel jaren kan ontdekken!

Onze muzikale ontdekkingsreis was echter nog lang niet ten einde, want om het tienjarig bestaan van Irie Vibes Roots festival te vieren pakte de organisatie dit jaar uit met een afsluiter van formaat: Twinkle Brothers (aangekondigd als de Twinklie Brothers)!

En al meteen vanaf de eerste songs was het overduidelijk dat Norman Grant en de zijnen deze jubileumeditie op magistrale wijze zouden afsluiten. Wat volgde was een twee uur durende set waarin hit na hit gespeeld werd. Zo waren de eerste zes nummers: 'Never get burn', 'Free Africa', 'Babylon Falling', 'I Don't want to be lonely anymore', 'Since I Threw The Comb Away' en het door broer Ralston Grant gezongen 'Jahovia'.  Zowel vocaal als muzikaal zat alles perfect. De stemmen van Dub Judah (basgitaar) en Ralston Grant (rhythm guitar) vulden de prekerige stem van Norman Grant mooi aan en bovendien stonden de broers Grant bij momenten te dansen alsof ze nog steeds 20 jaar oud waren. Na een loodzwaar 'Faith Can Move Mountain' nam Norman Grant de tijd om het publiek mee te nemen in de rijke geschiedenis van reggae en van de Twinkle Brothers.  Wat volgde was het allereerste nummer ooit dat de Twinkle Brothers opgenomen hebben: het in 1964 voor Leslie Kong opgenomen 'Somebody Please Help Me', dat live ontaarde in een supersnelle skaversie. En de hoogtepunten bleven zich opstapelen gedurende het opreden: het superkrachtige 'Repent' (cause there is room in Zion for everyone…), de wondermooie versie van 'Barabas' (wederom gezongen door Ralston Grant), 'Jah Kingdom Come',  'If You Want to go to Zion' op de tonen van Bunny Wailer's 'Armagideon', Dub Judah die zijn 'Babylon is a Trap' zingt, … .  Oud en nieuw, ska en dancehall, roots en steppers, de Twinkle Brothers brachten een muzikaal overzicht van hun carrière om U tegen te zeggen.  Na 'Rasta Pon Top' en het schitterende 'One Head' konden wij dan ook niet anders dan uitermate gelukkig zijn met wat we net te zien en te horen hadden gekregen. Twinkle Brothers 'pon Top!

Het was ondertussen half twee en dat betekende dat het in Londen gevestigde Jah Observer Sound nog maar anderhalf uur de tijd had om hun set te spelen in de tent. Achteraf bekeken was dit dan ook veel te kort voor iemand die zoveel unieke platen en dubs bij zich had. Wij herkenden onder andere een krakende versie van 'Africa We Want to Go' (gezongen door The Gaylads), Julian Marley's 'Systems', Johnny Clarke en een nooit eerder gehoorde versie van Burning Spear's 'Red, Gold and Green'. En aangezien Jah Observer aangekondigd heeft eind 2011 terug te keren naar Jamaica is de kans dat we deze versie ooit nog opnieuw zullen horen jammer genoeg klein.

Ook op de 2de festivaldag liep de afterparty helemaal vol, maar wij hielden het moe en voldaan al snel voor bekeken. Een ontdekking van formaat, oude rotten in het vak die bevestigen en twee fantastische sounds als afsluiter op vrijdag en zaterdag. Wij konden ons geen mooier weekend dromen.