DOUR "dubdated": mud & vibes galore !

Op het Dour Festival krijg je zowat alles geserveerd. Van oude en nieuwe stevige metal- en hardcorebands tot de nieuwste drum'n'bass en dubstep-dj's. Daar tussenin zit ook verpozing en bezinning met rootsreggae en dub en tropische uptempo ska(punk) en dancehall. Het belangrijkste muziekfestival van Wallonië is dat zo voor ons eigenlijk ook voor gans België. Voor een democratische prijs krijg je een heel gamma en kan je vooral ook nieuwere dingen ontdekken in de meeste genres. Al hebben we wel een beetje de indruk dat de inspiratie voor de Jamaicaanse muziek soms wat zoek is en mis ik vooral nog een reggae/dancehall-soundsystem-avond.

VRIJDAG

Na de hevige regenval van donderdag en onze jarenlange ervaring met het hellende landschap van Dour festival, hadden we onze waterdichte bergschoenen aangetrokken voor deze eerste reggae-dag, maar de zon was toch van de partij waardoor het terrein er verrassend genoeg droogjes bij lag en de modder voorlopig achterwege bleef. Dat zou de rest van het weekend wel anders zijn... Dour pakte op vrijdag traditioneel uit met een Engels geïnspireerde line-up, van zonsopgang tot zonsondergang gewijd aan dub. Zo leek het althans, maar de lange lijst aan deejays en mc's bracht de nodige variatie om het uiteenlopende publiek een ganse nacht te verwennen, van lover's rock tot jungle. Dour festival staat dan ook als geen ander bekend voor zijn mengelmoes en clash van muziekstijlen en subculturen, en dat was dit jaar niet anders...

De Nederlandse Leah Rosier mocht iets na tien uur 's avonds de spits afbijten in de Magic Soundsystem tent en deed dat niet onopgemerkt. Met haar zwoele stem en geoefend Jamaicaans accent zong de 27-jarige Amsterdamse vrolijke reggae tunes op herwerkte en verfrissende new roots riddims, waarvan het overgrote deel verscheen op haar EP 'The Real Leah', waaronder 'Bend yuh temper', 'Teng jam' en 'Irie'. Het opvallendste nummer was zonder twijfel 'Make a nice mix' op de gekende Ganja Farmer riddim van Marlon Asher, met wie Irie Leah al in de studio dook en het duet 'Amsterdam' opnam. In het verleden werkte ze reeds samen met de noorderburen van Black Star en Back A Wall Sound, en ze laat zich sinds kort ondersteunen door de gloednieuwe band 'United Colours', maar haar showcase op Dour werd gebacked door Forward Fever uit Brugge. We raakten niet helemaal overtuigd van haar talent, maar deze knappe verschijning deed alleszins menig dreadlock overeind staan. Een pleidooi voor meer vrouwelijk schoon aan de microfoon! (info + foto: fidigaldem)

Ondertussen werd alles op het podium in gereedheid gebracht voor de enige live band die nog zou volgen, maar wat voor één: the Shanti-Ites, gevormd rond drummer/zanger Blood Shanti, de broer van Aba Shanti (die normaal de mixing deed, al konden wij dat niet zien). Samen met The Rock op bas (of herkenden wij hier toch de boomlange bassist van the Ras Ites?) staat hij in voor een uitstekende ritmesectie, die afgelopen vrijdag de afwezigheid van blazers haast deed vergeten, al konden de twee keyboards dat natuurlijk niet helemaal verdoezelen. Gelukkig was er ook gitarist Emmanuel I Joseph, die na enkele instrumentals het voortouw nam in de zang en de groep voorstelde: "We are the Shanti-Ites!". Wat volgde waren enkele van hun betere samenwerkingen, al dan niet verschenen op het label Falasha Recordings, zoals 'Youthman', het lang uitgesponnen 'Tear down babylon' en tot slot 'Rise up'.

Tijdens de overige intermezzi konden de Bruggelingen van Forward Fever hun eigen ding doen en namen Ozi One en Ras Cloud het van Rosier over; Saimn-I was een opvallende afwezige. Ze lieten de koorts in de tent stijgen, met onder meer een remix van Alborosie's 'Policeman' en een Belgische productie van Crucial Alphonso, en testten reeds stevig de basknop van de geluidsinstallatie om zo het pad te effenen voor Manasseh, de eerste van een reeks Engelse producers. Hij werd vooraf aangekondigd met Earl 16, Charjan en Danny Red, maar de laatste twee konden er jammer genoeg niet bij zijn en werden vervangen door een niet nader genoemde Bobo en Echo Minott. Die kwam iets beter voor de dag dan wanneer we hem in het verleden zijn dancehall show zagen opvoeren rond zijn zowat enige hit op King Jammy's Sleng Teng, maar hij werd toch eerder als een storende factor ervaren. Er slopen vrij ongepaste riddims als 'Entertainment' en 'Peanie peanie ' in de set van Mannaseh, waardoor we deze snel kunnen vergeten. Ironisch genoeg betekent Manasseh in het Hebreeuws 'causing to forget'... Het was dan ook een hele verademing, telkens wanneer legende Earl 16 de micro ter hand nam (Natural Roots yeah!), maar wat hadden wij hem graag in een andere context beleefd... 

Na een laatste keer Forward Fever kreeg het publiek een korte set van Conscious Sounds voorgeschoteld, met Dougie at the controls en maarliefst 4 MC's, die elk om beurt hun lyrics ten toon spreidden op zijn persoonlijke creaties, een gewoonte van Engelse dubproducers die voor de gelegenheid wel eens doorbroken mocht worden. Zo hadden we Wayne Mc Arthur graag zijn 'Victory Dance' horen brengen (vorig jaar hier nog gespeeld door Aba), maar dat was dan eerder bij the Shanti-Ites op zijn plaats geweest; de tekst van Christine Miller's 'Zion Bound', origineel op King Shiloh, viel dan weer een andere riddim te beurt en hadden we graag in combinatie gehoord met 'Poverty' van Afrikan Simba, als ze dan toch samen op het podium staan, maar niets was minder waar. Sandeeno was wel in topvorm en Miller stond perfect haar mannetje tussen al dat mannelijk geweld, maar het geheel kwam bij momenten nogal rommelig over...

Hetzelfde kan gezegd worden over de passage van Adrian Sherwood, die hier de 30ste verjaardag van zijn On-U Sound label kwam vieren, met een hele resem internationale gasten die elkaar als het ware verdrongen op het podium: Deeder Zaman (?), Tenor Fly, MC Phoebe, Ghetto Priest (Masters of Deception!) en Omar Perry. De incoherente selectie van de bekende knoppenman van Lee 'Scratch' Perry varieerde van 'Fade away' tot de 'Rastaman chant' remix met Busta Rhymes, gecombineerd met futuristische reggaeproducties van zijn eigen label, zonder al te veel live effecten. Hier hadden we toch iets meer van verwacht, en tot overmaat van ramp gaf hij na een uur reeds de fakkel door aan Congo Natty, 's werelds bekendste ambassadeur van jungle, waardoor het slot van de avond nog een heel andere wending nam. Wij hielden het dan ook niet uit tot het einde, en bovendien werd uw reporter van dienst geveld door het noodlot, waardoor dit stuk van het verslag een tijdje op zich liet wachten... 

ZATERDAG

De winnaar van de European Reggae Contest, Wahwahsda, verzamelde zaterdagmiddag zowat al het Antwerpse publiek voor het hoofdpodium waar ze het festival in gang mochten trekken. Op het hoofdpodium werd de 102 DB-norm redelijk strikt gehandhaafd, wat voor een bijna erbarmelijk geluidsniveau zorgde. Op zo'n weide, met nog wat regen en wind erbij, blijft er voor de bezoekers niet veel DB meer over. Dat is heel spijtig want op het podium zelf zat het geluid kennelijk wel goed. Het collectief dat een sterke combinatie van Antwerpse hiphop en Engelstalige reggae brengt, bouwde alvast een stevig feestje, grotendeels voor eigen vast, maar vooral trots publiek. Ze openden met "just one of those days" en zo speelden ze hun volle set, alsof ze het elke dag deden. Goed dus. De band groeit duidelijk met elk optreden!

Van het hoofdpodium verhuisden we naar de dancehall-tent waar de Engelse rocksteady en twotone-ska-band The Selecter spijtig genoeg ook maar een uurtje had en zich daaraan blijkbaar toch een beetje mispakt had. De eerste 45 minuten bleven ze een beetje steken in allerlei rocksteady tunes. Iets tussen reggae en ska dus. Zalig maar ik denk dat het publiek iets anders verwacht had en uiteindelijk ook kreeg. Het laatste kwartier barstte het feest pas echt los met enkele uptempo ska-nummers.  Met hun hit "On my radio" was natuurlijk iedereen mee en ontstond er zowaar een vrouwelijke moshpit vooraan. De rudegyals waar de frontvrouw van de band een halfuur daarvoor naar vroeg, waren er dus toch! Met "Too much pressure" sluiten ze af; Het nummer gaf niet enkel weer dat de band in tijdsnood zat, het gaat veel dieper dan dat. Het gaat immers over de druk die op de schouders van (jonge) mensen wordt gelegd. Het moet een waar genot zijn om van The Selecter een volledig concert te kunnen zien, al hoop ik dat hun blazerssectie dan toch wat uitgebreider zou zijn. Nu moesten we het stellen met 2 saxen en dat klonk mij iets te weinig eigenlijk.

Op het hoofdpodium begon ondertussen Johnny Clarke. Zijn rootsreggae, soms wat meer dubby, rub-a-dub en zelfs steppersreggae kon het publiek wel charmeren. Perfect om wakker te worden, zo leek het voor een deel van het publiek wel. We herkennen "baldheads" van Bob Marley als 2de nummer en verder geniet ikzelf vooral nog van "Declaration of rights", "Roots natty roots" en van de afsluiter waarbij de dreadlocks op het publiek werden losgelaten: "Move outta babylon". Het hoofdpodium werd wel een beetje geplaagd door de weersomstandigheden en een geluidsnorm. Enkel vlak voor het podium had je eigenlijk wat je zou moeten horen. Wij vermoeden dat er een geluidsnorm gehanteerd moest worden en dat de combinatie met regen en wind daarbovenop er geen goed aan deden. Spijtig voor de vele grote acts later op de dag(en). Bij dit optreden viel het weer echter nog mee en was er ook nog niet zoveel volk, zodat een goed plekje versieren geen probleem was.

Na het skanken pikten we nog een vleugje op van The Locos, een ware Spaanse furie aan ska-punk. Ook al verstonden de meeste mensen er waarschijnlijk niet echt veel van, werken deed het wel. Fire! Johnny Clarke maakte het publiek wakker en warmde ze op, The Locos brak er een tent mee af.
 
Het Californische Groundation bracht, spijtig genoeg in de regen, een hommage aan Bob Marley. Groundation heeft echter geen boodschap aan een volledige kopie van de hits van de legende. Ze brengen hun compleet eigen versie van de nummers, die daarom niet altijd even snel herkenbaar zijn voor het publiek. Maar de mensen blijven en genieten voluit. De weide voor het hoofdpodium loopt een eerste keer vol vandaag. Bob Marley leeft, zoals de zanger van Groundation ook fijntjes aanstipte!  

Omdat drie dagen ploeteren wel wat doet met een mens, gaf ik het wachten op en koos ik ervoor wat te rusten voor het overvolle reggaeprogramma van zondag. Horace Andy heb ikzelf dus gemist, spijtig zo bleek. Want uit goede bron hebben we vernomen dat het een kleine bom was. Met dezelfde band als Johnny Clarke en beter geluid in zo'n tent kan het amper slecht gaan. Horace Andy lag de nadruk op unity en had ook goed begrepen dat er op dit festival veel uiteenlopende muziek aan bod komt. Hij verwerkte ook duidelijk wat jungle en drumnbass in zijn set en er waren ook enkele extra blazers in de blazerssectie te bespeuren. Maar veel meer details wist onze onvoorziene interimreporter niet meer mee te geven.
 
ZONDAG

Wat het Antwerpse Wahwasda deed op zaterdag, deed Los Petardos, een ambi-ska-reggae-collectief uit Charleroi, op zondag op het hoofdpodium. Het feest op gang trekken. Zij doen het dan wel met een mengeling van Carolo-Frans en Engels, en ruilen de hiphop-invloeden voor energieke ska. Voor een gekke bende die zichzelf als het ware "de scheve mannen" noemt, spelen ze vrij strak. Ze hebben duidelijk al wat meer podiumervaring op zak en genieten er zelf ook met volle teugen van.   

Alborosie stond al eens op Dour en heeft ondertussen in gans België al laten zien hoe goed hij wel niet is, dus wat we verwachtten, gebeurde ook. Hij zette, eigenlijk een eerste keer (reggaewise) op dit festival de menigte voor het hoofdpodium in vuur en vlam met zijn onuitputtelijk en energetische reggae/ragga. Alborosie staat ook bekend voor zijn maatschappijkritische teksten maar de focus lag deze keer wel héél duidelijk op de vele ganja-tunes.. De Waalse Italianen genoten natuurlijk dubbel. Italië heeft, na Duitsland met Gentleman, nu ook z'n internationale en steengoede reggae-artiest! Gans Europa mag er trots op zijn. Eén van de backing vocals bracht ook ode aan de roots, de ska, met een geslaagde cover van "My boy Lollipop" van Milli Smalls. We horen een hele reeks oudere nummers, die nog altijd zalig zijn en hij gerust mag blijven opvoeren, en enkele nieuwe dingen van z'n laatste album. Die zijn duidelijk nog niet écht doorgedrongen bij het publiek, maar dat maken de vele hits wel goed natuurlijk.

Tarrus Riley bracht Duane Stephenson mee als warm-up. Blijkbaar zonder veel effect want hij krijgt het publiek moeilijk mee. Enkel met "August town" zijn er mensen die hem herkennen, denk ik. Spijtig dat hij dus het eerste kwartiertje van een uur optreden vult. Tarrus zelf geeft zo een wel zeer korte show natuurlijk. Naast op saxofoon de legendarische Dean Fraser valt vooral ook de energetische drummer op. Het zijn blijkbaar speciale gasten die drummers want ook bij Alborosie speelde de drummer niet alleen muzikaal een zeer aanstekelijke rol. In de korte show zit gelukkig geen één-tweetje meer met Dean Fraser en jaagt hij al z'n hits door, zoals o.a. "She's Royal", "Protect ya neck", het hevigere "Good girl gone bad", het zeemzoete "Superman" en zijn versie van Michael Jackson's "Human nature". Ook diegene die nog niet op een album stond zoals "Protect my people" komt natuurlijk aan bod. Veel goede songs, snel en krachtig gebracht, maar het mag dus wel gerust wat meer zijn. Wij kijken dus ook uit naar zijn nieuwe show, aangekondigd voor het najaar, maar genoten met volle teugen ook wel van deze natuurlijk. Je kan moeilijk anders bij de jonge held van de new roots!
 
Met Anthony B en Israel Vibration krijg je altijd waar voor je geld, zal men gedacht hebben op Dour. Dus staan ze beiden wederom op de affiche, en doen ze ook beiden wat we van hen verwachten. Anthony B brengt zijn pompende rauwe reggae met een vleugje dancehall en laat het publiek op gezette tijdstippen meespringen van links naar rechts. Bij Anthony missen we wel zeker een 10-tal nummers waarmee hij de tent écht op z'n kop had kunnen zetten. Waarschijnlijk vinden daarom een clubshow van hem toch nog altijd beter. Hij had ze misschien kunnen brengen als ook hij geen warmup-artiest had meegebracht. De Portugese Richie Campbell kon ons niet echt overtuigen. Een blanke Anthony B met veel moed maar moeilijk verstaanbaar en een stem die er toch ook niet volledig doorkwam. Israel Vibration daarentegen doet het dan eigenlijk beter, op een rustiger tempo, en laat zo een ganse massa mee skanken op oerdegelijk reggaeritmes zoals we dat van hen gewoon zijn.

Groundation ken ik eigenlijk helemaal niet. Ik heb er geen muziek van. Maar de band kon al menig rootsreggaehart veroveren en bij hun eigen show (niet de Bob Marley Tribute) snap ik waarom. De strakke band heeft met een heldere stem en teksten alles om een degelijk rootsreggaeconcert neer te zetten zoals het hoort te zijn. Maar toch is het mijn ding niet zo eigenlijk. Ieder zijn meug, zegt ons ma ook altijd. Groundation trekt na het hoofdpodium nu toch ook nog één van de grote tenten vol met skankend jong en ouder volk en die genieten overduidelijk.

Busy Signal zagen we live al eens op Feest in het Park maar had toen bitter weinig fans mee en hield het toen ook voor bekeken na 45 minuten. Ook op Reggae Geel passeerde hij vorig jaar eventjes met een show op sound. Nu krijgen we hem voor het volle uur met liveband en zet hij een zeer sterke show neer. Één van de meest getalenteerde en veelzijdige dancehallartiesten van de afgelopen jaren laat horen hoe het moet. Als dj (rapper/toaster) en als singer (zanger dus) met keiharde boodschappen en zeemzoetere songs en covers (one more night / nightshift). Hij laat de tent stomen en ondanks dat het concert zowat op hetzelfde moment is als Groundation en CocoRosie, loopt ze ook hier goed voor vol. Busy slorpte zowat al de overgebleven energie uit mij en daarna hield ik het dan ook voor bekeken. Zelfs de laatste minuten van CocoRosie kunnen er niet meer af.  

Het laatavond dub-programma van zondag met Kaly Live Dub, OBF, High Tone feat. Odatteee & Brother Culture hebben we dus ook moeten missen vermits het zo laat was en enkele medereizigers maandagochtend moesten werken.

Over het algemeen blijft Dour altijd een beetje chaos maar dat heeft natuurlijk ook z'n charmes, behalve bij uitermate slecht weer natuurlijk. Dan is het gewoon ploeteren, maar voor de muziek hebben we het allemaal over hoor!