Fat Freddy's Dropped a bomb on Brussels

Fat Freddy's Drop is nu al enkele jaren een van de best bewaarde geheimen in de reggae, en in de funk, en in de dance, en in de blues, en in de jazz, en in de pop. Is die onbestemde en onbenoembare verscheidenheid misschien ook de reden dat je de muziek van de Nieuw-Zeelandse groep haast nooit op de radio hoort, laat staan ziet op tv? Terwijl het toch de grote John Peel was die Fat Freddy's Drop midden jaren 2000 onder de aandacht van het Europese publiek bracht.

Het was dinsdag ook pas het eerste zaaloptreden in België. Fat Freddy's Drop stond vorig jaar wel op een zijpodium van Pukkelpop, voor een handvol toeschouwers, maar het concert werd in geen enkel verslag vermeld. Ook de journalisten vinden deze band blijkbaar te weird voor woorden, en weten er in hun hokjeswereld geen blijf mee.

Toegegeven: Fat Freddy's Drop is met niets of niemand te vergelijken. Niet muzikaal, niet vocaal, en zeker niet in de bezetting. 'Master of reality' Fitchie is als MPC (Master of PC?) het ritmische en elektronische brein, de man die met zijn beats, loops en samples de sound bepaalt. Gitarist 'Jetlag' Johnson speelt overwegend ritmepatronen maar mag live af en toe zwaar uithalen, waardoor het concert bij momenten ook nog eens een rockdimensie krijgt (naast al die andere invloeden). Ook Joe Dukie neemt af en toe een gitaar ter hand, en amuseert zich met een kleine effectmachine waarop hij ondermeer zijn eigen stem samplet en verwerkt in hallucinerende loops. En hij zingt natuurlijk fantastisch, met die breekbare, smekende stem van hem, een beetje Bill Withers maar vooral zijn eigen onmiskenbare zelf.

Joe Duke is geen charismatische zanger. De spots staan nooit op hem gericht, hij blijft de hele show rechts op het podium staan, en hij doet geen enkele moeite om zich groter voor te doen dan hij is. De warmhartige reacties uit het publiek lijken hem alleen maar bescheidener te maken. Zelden zo'n oprecht enthousiaste crowd gezien trouwens, helemaal mee in de muzikale sprookjeswereld van Fat Freddy's Drop, en net niet uitzinnig tijdens de zeldzame pauzes.

Dobie 'The Kai Kemist' Blaze (keys & synths) speelt een cruciale rol in dit geheel, en staat waar normaal de drummer zit. Fat Freddy's Drop heeft drums noch bas, voor mijn generatie haast heiligschennis, toch als je pretendeert om (een vorm van) reggae te brengen. Maar niemand mist de ritmesectie, zelfs wij, oude rootsfans niet. Dat de trombonist in Boondigga plots toch een basgitaar hanteert, wordt daardoor net bijzonder.

Wel old skool is het trio blazers (saxofoon, trompet, trombone), dat naar hartelust mag soleren en improviseren. Het gaat van strakke reggae-arrangementen (Pull the catch) en dixieland (The nod) naar John Zorn-achtige free jazz en scheurende blues, met dezelfde dikke, in een kitscherige glittershort gestoken trombonist – en blijkbaar multi-instrumentalist – Hopepa  op mondharmonica.

Je moet het horen en zien om het te geloven, dit onwaarschijnlijke collectief van muzikanten die de massa afwisselend gemoedelijk laten skanken, jumpen, trancen en soms zelfs headbangen. Lange intro's creëren de sfeer, Joe Dukie zingt zijn surrëele teksten, de muzikanten mogen hun ding doen, en dan volgt nog een zinderende finale, als een briljante 12" mix, met een extra version toe.

Fat Freddy's Drop speelde in Brussel hoofdzakelijk materiaal uit Dr Boondigga & The Big BW (2009), met schitterende uitvoeringen van Pull the catch, The raft, The nod, Wild wind en Breakthrough. Uit Based on a true story resteerden enkel nog het schijnbaar haperende Flashback en de hit Roady, in een lange, bonkende dancehall version met een overbodige old skool toaster/rapper, de enige (kleine) wanklank in het concert. Als toegift kregen we de subtiele nu reggae van Midnight marauders, Fat Freddy's Drops eigen Midnight ravers (Bob Marley), en een hit in de juiste Berlijnse clubs en kraakpanden.

Opnieuw een superieur concert van een volstrekt unieke band. Hoewel ze dat in Gent en Vorst waarschijnlijk ook gezegd zullen hebben.