King of the Bongo laat Rivierenhof knallen

José-Manuel Thomas Arthur Chao hoeft geen introductie meer. De charismatische Fransman met Spaanse roots groeide op in de banlieus van Parijs, nadat zijn ouders gevlucht waren voor het Franco regime, en ademt als het ware de revolutie uit. Hij begon zijn muzikale carrière met Hot Pants en richtte later met zijn broer en neef de punkgroep Mano Negra op, maar brak pas internationaal door in 1998 na zijn solodebuut Clandestino. Met een Latijns-Amerikaans gekruide cocktail van reggae, punk, ska en salsa (een mengelmoes die ook wel mestizo wordt genoemd), in combinatie met sociaal geëngageerde teksten en een ijzersterke live reputatie aan de zijde van Radio Bemba Sound System, groeide hij het voorbije decennium uit tot de muzikale held van de andersglobalisten en een symbool van links socialisme.

Na een tour doorheen de Balkan hield hij zondag halt in Antwerpen en gaf er alweer een spetterend concert weg, voor een uitverkocht Openluchttheater. Met twee gitaristen, een bassist en een drummer bleek de bezetting vrij beperkt, maar de sound klonk des te rauwer en echter. De blazers hadden ze jammer genoeg thuis gelaten, maar gelukkig werd het geheel niet oversampled. Het feest barstte meteen helemaal los vanaf de eerste tempoversnelling, 'La ventura', gevolgd door 'Mr. Bobby', zijn ode aan Bob Marley, en misschien wel zijn meest uitgesproken connectie met reggae. Hij hanteerde ook diens gekende vraag-en-antwoordspel whooyoo, whoyoyoyooo om het publiek te betrekken, en naar het einde toe verwerkte hij nog 'Iron Lion Zion' in de set.

De aanpak van Manu Chao en Radio Bemba verloopt volgens een eenvoudig patroon. Ze beginnen steeds rustig aan een nummer, met als basis een akoestisch ingespeeld reggaerefrein, dat vervolgens overgaat in snelle feestska of opzwepende punkritmes, waarop niemand kan blijven stilstaan, ook niet degenen op de zitplaatsen. Daarop zingt en schreeuwt Chao stukken van zijn bekende lyrics vanop de studioalbums, weliswaar grondig door elkaar en met veel meer overgave, en dat maakt een Manu Chao live show ook zo uniek. We hoorden flarden van 'Clandestino', 'Bongo Bong', 'La primavera', etc… "Que paso, Antwerpen?", vroeg Manu Chao zich meermaals af. Er werd naar hartenlust gedanst, gezongen, gelachen en gesprongen!

In het tweede deel slopen traditiegetrouw ook enkele hits van Mano Negra, zoals 'Mala Vida' en 'King Kong Five' (Beat of the salsa!), maar telkens vielen ze terug op de typische tegentijd van de reggae. Het feest kon wel eeuwig blijven duren, maar de curfew van elf uur kwam steeds dichterbij… Het zou echter Manu Chao niet zijn mocht hij niet zo lang mogelijk proberen spelen en het onderste uit de kan halen. Onder oorverdovend gejuich van het extatische publiek en het toelatend oog van de organisatie sloten ze af met het langgerekte 'L'hiver est là', de welgekende feesthymne die luidkeels werd meegeroepen, terwijl de muzikanten minutenlang nagenoten en uitgebreid afscheid namen. Een bezwete Manu Chao met ontbloot bovenlijf klopte met zijn micro op de borst, als een bonkend hart dat wild tekeer ging... Bloed en vuur, blood & fire!