Hands up for Summerjam!

Voor ons gezelschap was het de eerste keer dat we naar Keulen trokken. Toen we vrijdag aankwamen  verliep alles meteen heel vlot. Geen ellenlange rijen aan de kassa of controle, we stonden meteen op het terrein. Summerjam heeft een fantastische locatie aan de Fühlinger See, een verzameling meertjes in een industriegebied. Het festival zelf vindt plaats op het grote eiland, de camping ligt rondom de meertjes.

Tijdens onze ontdekkingstocht van het terrein stond op de Green Stage Sarah Lugo het beste van zichzelf te geven. Er stonden al heel wat fans voor het podium die de zoete stem van deze vrouw zeker konden appreciëren. Op de Red Stage zagen we een stukje van Dub à la Pub, een vrolijk feestje.
Aan de zijkant van het terrein is er nog een soort van "Chill out zone"  aan het water met Dub Circus (strictly dub all day & night!) en Circus Chang High. Laatstgenoemde is een onbeschrijflijk vreemd circus uit Denemarken met een veredelde rastaprophet en een resem kinderen die trucjes doen. Iedereen leek zich af te vragen wat we nu juist van deze show moesten denken, maar het zorgde zeker en vast voor entertainment. In deze hoek van het terrein zagen we ook nog de Drogenbus (preventie!) en de theetent.

Via via kregen we te horen dat John Holt te laat zou komen en niet meer zou optreden. We kozen er dan maar voor om naar Ziggi Recado te gaan kijken, de Nederlandse revelatie. Net zoals bij Couleur Café bracht Ziggi afwisselend nummers van zijn oude en nieuwe album. We merken dat veel mensen nog nooit van hem hadden gehoord, maar toch meteen overtuigd werden. Het werd opnieuw een super sterke show van de energieke Ziggi.

Andrew Tosh was blijkbaar wel op tijd gekomen en was zijn vader's hits aan het zingen op de Green Stage toen we daar aankwamen. De concerten waren hier een beetje uitgelopen, maar dat werd opgevangen door pauzes te laten vallen. Zo kwam het dat aansluitend na Andrew Tosh onmiddellijk Tarrus Riley op het podium kwam. De Jamaicaanse superster is erg geliefd in Europa en dat was te zien aan de opkomst. Jammer genoeg hebben de zanger en zijn bandleider Dean Frasier nog steeds geen nieuwe show in elkaar gestoken. We zagen dus hetzelfde concert als in de Vooruit en Reggae Geel , vorig jaar, inclusief het spelletje met de saxofoon. De enige twee nummers die toegevoegd waren aan de playlist waren Shaka Zulu Pickney (Tarrus' nieuwe, nyahbinghi hit) en Untold Stories, een cover van Buju Banton als tribute. Gelukkig is Tarrus Riley een fantastische zanger en sterk entertainer, waardoor we toch weer genoten van een heerlijk concert.

Busy Signal was de volgende grote naam op de affiche en begon (raar maar waar) te vroeg aan zijn show. Een half uur voor hij moest beginnen hoorden we de zware stem van de dancehallstar al over het terrein schallen. Huuuuuuuuuuuuuuuuuuustling, huuuuuuuuuuuuuuuuuustling, Busy is duidelijk een superster in Europa. De Jamaicaan komt dit jaar voor het eerst met een band in onze contreien, en dat was een goeie keuze. Busy zingt/toast zijn volledige nummers met onuitputbare energie en krijgt enorme respons op zijn hits als Unknown Number, Badman Place, Night Shift en High Grade. These are the days was ongetwijfeld één van de hoogtepunten van de show, met Busy als zeer sterke en krachtige performer. Ook Jamaica Love (op de melodie van Alphaville's Forever Young!) werd luidkeels meegezongen in Duitsland. Busy mét band? Graag!

Op hetzelfde moment als Busy Signal was er op de Red Stage een concert van het Franse Dub Inc. waarvan we achteraf hoorden dat het ook weer een goeie show was. (Waarbij Tarrus Riley even mee hun gezamenlijke nummer kwam zingen!)
Als afsluiter koos de organisatie vrijdag voor de fantastische Barrington Levy. Net als in Antwerpen vorige week klonk hij ongelooflijk zuiver en bracht hij een zeer sterk concert. Al bij de eerste nummers was de Summerjam Massive overtuigd en de vibes werden alleen maar beter naar het einde toe. Een betere afsluiter hadden we ons niet kunnen voorstellen. Wooohooow seen!

Na de concerten was er nog een dubstep en drum & bass afterparty in de Dancehall Arena, maar dit lieten we links liggen om nog even langs te gaan bij het Dub Circus. De vuurtjes aan het water en de grote laserstralen boven het terrein maakten het een erg gezellige plek.

Op zaterdag vertrokken we wat later naar het terrein en wandelden we rond tussen de uitgebreide kraampjes op het terrein. Er is een meer dan uitgebreide keuze aan eten en drinken op Summerjam en je moet nooit lang wachten. Tussen het publiek lopen er ook nog eens mensen rond met biervaten op hun rug of sigaretten op hun buik zodat je zelfs niet meer moet bewegen. We vonden het wel jammer dat dit niet met water gebeurde…
Op de achtergrond hoorden we na de middag ook Karamelo Santo, sterke en energieke skapunk die iedereen meteen wakker kreeg. Op het andere podium stond tegelijkertijd I-Fire, een Duitse groep met grote en enthousiaste aanhang die vrolijke ska en reggae speelde. Nadien hoorden we nog een stukje van Mono & Nikitaman, een koppel dat veel respons kreeg en stevige nummers de wei opstuurde.

De eerste grote naam op zaterdag was reggae/dancehall-legende Anthony B. Er stond een massa volk voor de Red Stage toen de zanger met opgetrokken knieën het podium opstormde met Whip them. We hebben Anthony B ondertussen al vaak gezien, maar zijn er altijd zeker van dat het een sterke show zal zijn. Higher meditation, World a Reggae, Police, Raid di Barn,…al zijn hits waren van de partij. Ze speelden ook enkele nummers van Anthony B's nieuwe album: Rasta Love, maar het publiek kwam duidelijk om te feesten op zijn oudere hits. Same old same? Yes, but always a party!

Tegen zonsondergang verzamelde de massa aan de Red Stage voor de Afrikaanse reggaelegende Alpha Blondy. Alle aanstekers gingen in de lucht toen de prachtige intro van Jerusalem als eerste door de boksen schalde. Alpha's stem klonk weer pure as ever en het publiek geraakte tot vanachter in de ban. Het geluid was trouwens het hele weekend heel goed, ook vanachter op het veld kon je alles nog perfect horen, zelfs de diepe en warme bassen. Coco the rasta en Peace in Liberia waren duidelijke hoogtepunten van het concert dat tot het einde bleef boeien.

De afsluiter op zaterdag was the legendary Jimmy Cliff die een entertainer pur sang is. De enorme massa volk zong elke hit moeiteloos mee en sloot daarmee de concerten op zaterdag mooi af. The harder they come, You can get it if you really want, Wonderfull World,I can see clearly…Jullie kennen ze allemaal. Jimmy bracht een uitgebreide en zeer goeie band mee en kreeg iedereen aan het dansen. De nyahbinghi versie van Rivers of Bablyon, die daarna uitgroeide naar een feestelijke reggaeversie sloeg in als een bom.

Zaterdag is traditioneel ook soundsystemnacht op Summerjam. De voorbije jaren stond er daarvoor een tent op het terrein, maar dit jaar werd dat anders aangepakt. Om te gaan feesten moest je het terrein even verlaten en ongeveer tien minuten verder wandelen naar een ander terrein. Hier had de organisatie deze keer niet gekozen voor een tent, maar wel voor een openluchtpodium tussen de bomen. We vermoeden dat dit de vorige jaren uit zijn voegen barstte?
Dee Buzz had de dancehallfans al opgewarmd tijdens het Jimmy Cliff concert, maar de grote namen waar iedereen op wachtte waren duidelijk het Duitse Pow Pow Movement en Sentinel, en terecht! Het terrein stroomde in een mum van tijd helemaal vol en het werd  een ongeziene party. "This is the biggest and baddest dancehallparty in Europe!" riep de MC van Pow Pow, en hij had gelijk! Nog nooit zoveel mensen tegelijk zien springen, dansen, roepen, zingen en zwaaien. Pow Pow en Sentinel kozen ervoor om constant af te wisselen en zelfs onderling MC's, selectors en DJ's uit te wisselen. Oude en nieuwe dancehall door elkaar gemixt tot één megaparty waarbij stilstaan geen optie was. Elk jaar brengt Sentinel iets speciaals naar Summerjam en dit jaar was dat live muziek. Het vrouwenduo Serengeti kreeg het publiek helemaal mee, en zangeres Etsia wist met haar hardcore dancehallshow ook  te bekoren. Sentinel zorgde ook nog eens voor een paar straffe Summerjam dubplates en liet samen met Pow Pow het publiek volledig uit zijn dak gaan. Never seen a party like this before!

Op zondag komen we moe maar voldaan terug op het terrein tijdens The Busters. Wake up with ska! Net zoals bij Busy Signal horen we opeens de stem van Gappy Ranks over het terrein, opnieuw te vroeg. De zware dancehallbeats doen iedereen uit zijn roes ontwaken en er komt toch wat volk opdagen aan de Red Stage. Gappy Ranks heeft een zware en heel krachtige stem waarmee hij zowel goed kan toasten als zingen. Weinig mensen kenden deze jonge artiest, maar daar heeft hij op Summerjam zeker verandering in gebracht. Zijn hitje Pumpkin Belly werd door een klein deel van het publiek meegezongen, maar iedereen keurde het duidelijk goed. Gappy brengt vooral strakke, stevige dancehall maar brengt af en toe ook een leuk reggaenummer. Zeker iemand om in de gaten te houden!
Aansluitend kregen we Jamaican Idol winnaar Romain Virgo te zien. De jonge zanger heeft een doordringende stem en zong perfect. Hij opende met de hit Cyaan Sleep en dat was meteen een schot in de roos, ondanks de lage opkomst.  (Tegelijkertijd waren ook Lee Perry, Max Romeo en The Congos bezig op het andere podium, waar een massa volk verzameld had.) Romain Virgo is een rasechte performer en brachtt zijn hitjes hoe het hoort. Live me life, Love doctor, Murderer,…hij heeft ondertussen voldoende materiaal om een concert te vullen. Als afsluiter bracht hij zijn grootste hit Who feels it knows it, die met luide stem werd meegezongen door het publiek. Zeer sterke new roots!

Ayo is een Duitse zangeres met Nigeriaanse roots. Ze brengt geen pure reggae, maar wel sterke tunes met een unieke stem. De vrouw stond met veel zelfvertrouwen op het podium en straalde tijdens het optreden echt kracht uit. Veel mensen waren al moe van het weekend en zaten op de grond, maar de hoofden knikten allemaal goedkeurend mee. Ondertussen waren de dreigende wolken die het hele weekend boven het festival hingen (zonder regen tot gevolg) ook verdwenen en koesterde iedereen zich in het zonnetje. Ayo bracht ook enkele covers zoals That thing van Lauryn Hill en een medley met een resem Michael Jackson hits die ze heel goed bracht.
Na het concert kwam DJ Nadia van Sentinel opnieuw vertellen over Help Jamaica, dit gebeurde regelmatig tijdens het festival. Summerjam werkt nauw samen met de hulporganisatie die scholen en bibliotheken bouwt in Jamaica en  probeert hen zoveel mogelijk bekend te maken bij het publiek. Zo kon je bijvoorbeeld heel gemakkelijk een bijdrage leveren door een sms te sturen.

Ziggy Marley kwam onder luid gejuich op het podium en bracht een solid roots show. Net zoals op Couleur Café bracht Ziggy veel nummers van zijn nieuwe album Wild en Free, afgewisseld met oudere hits en Bob Marley covers. Lee Perry is blijkbaar ook een grote fan en kwam tijdens het concert even meezingen met Lively up yourself. Na Love is my religion kwam hij nog even terug en zei: "Love is your religion, dope is mine."  Blij dat we voor Romain Virgo kozen die middag. Gelukkig onthouden we vooral Ziggy's prachtige stem en straffe band, die voor een heerlijk roots party zorgden.

Als afsluiter van het festival zagen we Youssou 'n Dour op z'n best. Het werd een gigantisch Afrikaans dansfeest, hoewel er opvallend minder volk was dan bij Alpha Blondy. De megaband op het podium haalde alles uit de kast om de zanger te ondersteunen bij zijn prachtige nummers. Zelfs mensen die niet echt fan waren van Youssou 'n Dour raakten al snel geïntrigeerd door zijn betoverende stem en prachtige melodieën, de rode zonsondergang droeg alleen maar bij tot de mystieke sfeer. Alle klassiekers werden gespeeld, maar de hoofdrol in dit concert was toch weggelegd voor de Afrikaanse drums. De trommels waren opzwepend en kregen iedereen aan het dansen. Zijn eigen versie van Redemption Song (mét trommels) werd dan ook luidkeels meegezongen. Ook de spectaculaire Afrikaanse dans gecombineerd met salto's en andere tricks op het podium droeg bij tot de enorm goeie sfeer op het terrein. Het einde werd prachtig gedirigeerd door Youssou 'n Dour die om de beurt zijn muzikanten bedankte en liet vertrekken. Zo bleef op het einde enkel de melodie die het publiek zong over…een magisch moment.

Het spectaculaire vuurwerk sloot een meer dan geslaagd festival af. Summerjam bevestigt zijn status als Internationaal topfestival op alle vlakken. De kwaliteit van de concerten lag hoog en er werd geen moeite gespaard om het de bezoekers aangenamer te maken. Een aanrader voor iedereen die een weekend ondergedompeld wil worden in goeie muziek en vibes. Woher sind die party leute?!