Broader than Broadway

Barrington Levy zit al meer dan 30 jaar in de soundtrack van mijn leven gebeiteld. Hij tilde de foundation riddims zo rond 1980 van de rootsreggae naar de rub-a-dub, en later naar de dancehall, samen met producers Henry Junjo Lawes, George Phang, Joe Gibbs en Jah Screw. Voor de fans: ik herkende woensdagavond in de Petrol African Dub (in My woman), My conversation (Collie dread), Real rock (Looking my love, inclusief een flard Armagiddeon Time), Bobby Bobylon (Money Move), Mr Bassie (Teach the youth/Mandela free), African beat (Under mi sensi), Hot milk (Murderer), Revolution (Black Rose/Here I come), en nog een tweetal Bob Andy tunes. Riddimwiser, inderdaad. Een feest voor de riddim hunters die we toch allemaal een beetje zijn in de reggae.

Tegelijk markeerde Barrington Levy midden jaren '80 het begin van een nieuw tijdperk in de reggae. Vocaal, omdat hij een register opende dat het midden hield tussen zang, toast en tongbrekende scats. Hij heeft die vaardigheid sindsdien zorgvuldig gecultiveerd en op sprankelende wijze verwerkt in zijn al te schaarse live shows. Levy overstijgt de vaak voorspelbare en vermoeiende vraagantwoordspelletjes van zijn collega's met een stevige dosis humor en anticipeert briljant op de respons van het publiek, tot het lijkt alsof we het nummer allemaal samen  opbouwen.

De interactie tijdens het afsluitende Here I come was pure magie. Niet zozeer het schelle, doordringende stemgeluid van deze zanger bepaalt zijn klasse (hoe uniek en herkenbaar ook) maar die ene, onuitputtelijke gimmick, die onuitspreekbare en onnavolgbare vocale hoogstandjes, ooit een ingeving, nu een handelsmerk.

Levy's grootste hit Under mi sensi, in feite een verre bewerking van Afrikaan Beat (Bert Kaempfert), heeft in die jaren nog een fenomeen getriggerd. Van oorsprong een melodieuze compositie transformeerde Jah Screw de tune tot springerige proto-dancehall, met de razendsnel heen en weer schuivende volumeknop in de hoofdrol, naar het voorbeeld van de sound systems. Zo zijn de nu vertrouwde ragga beats ontstaan, toen een dj-trucje, nu een vast gegeven in elke live set.

En zo invloedrijk is Barrington Levy geweest op de ontwikkeling van de reggae, in samenspraak met zijn producers en studiotechnici natuurlijk, die in Jamaica altijd bepalend zijn geweest voor de sound. Nieuwe muziek hoefden ze voor hem nooit op te nemen, Levy deed het altijd met bestaande riddims, de populairste eerst. Ze passeerden dinsdag in de Petrol zowat allemaal de revue, en dat is in de reggae haast een garantie voor positieve vibraties. Ook al stond er een vrij rudimentaire band op het podium, die de intuïtie en de finesse van Sly & Robbie en andere Jamaicaanse bezettingen ontbeerden. Dubs waren eerder jams, en de zanger moest zijn mannen stevig in het gelid houden. Soms legde Barrington Levy de muziek helemaal stil, om volledige strofes a capella te zingen. 'Ik wil dat jullie mijn teksten goed begrijpen.' Niet dat het altijd over ganja en andere stichtelijke thema's zou gaan – Levy zingt toch vooral over zichzelf en de vrouwen – maar het is goed om dat Jamaicaanse patois af en toe ook eens duidelijk te horen uitspreken, al was het maar om te beseffen dat ze ook daar uitstekende songwriters hebben (zij het dat ze vaak zelf geen muziek hoeven te schrijven).

We hebben Barrington Levy met z'n allen warm en enthousiast ontvangen in Antwerpen. Het samenspel in de laatste nummers van de show was pure magie, met het publiek als extra vocale attractie, in organische samenzang met de zanger. 

Het heeft ruim 30 jaar geduurd voor Barrington Levy de weg vond naar een Belgische concertzaal. Van ons mag hij snel terugkomen.