Horace Andy in de Westhoek

The sun was shining, the weather was sweet. Eerlijk gezegd hadden we dan ook niet superveel zin om onze reggaefeet al om 20 uur in die broeiend hete wagen te tillen en ons richting concertzaal De Zwerver in het West-Vlaamse Leffinge te begeven. Mede door dat warme weer, maar ook doordat het concert plaatsvond op een woensdag – weliswaar de dag voor Hemelvaartsdag – hadden we hier een niet al te grote opkomst verwacht. Onze verbazing was dan ook groot toen we het marktplein opreden en de zoektocht naar een parkeerplaatsje moesten inzetten. De massive stond zelfs tot buiten aan te schuiven, iets wat we hier nog nooit gezien hadden. Vreemd, want het repertoire van Horace Andy is nu toch ook niet zó gekend? Het leek ons dan ook een wijze beslissing van de promotors om het lijntje 'Legendarische Jamaicaanse reggaezanger – ook gekend als de stem van Massive Attack' toe te voegen aan de affiche…

Na de overenthousiaste aankondiging van de vijfkoppige begeleidingsgroep Dub Asante ('thank you for the dub', in het Swahili) maakte de zestigjarige reggaezanger echter meteen brandhout van bovenstaande opmerking. Klassiekers als Spying Glass, Man Next Door en Money Money (The root of all evil) zaten allemaal vooraan in de setlist, en zo zouden er nog veel vergeten pareltjes volgen. Op het einde van Money Money ging de drummer trouwens net iets harder en sneller op zijn vellen meppen, waardoor het nummer Tinie Tempah-gewijs overging in een drum'n'bass versie. Een half uur later zou hij diezelfde truc nog eens overdoen op het nummer Skylarking, waardoor die stokoude tracks in een modern jasje werden gestopt.

De toon was daarmee meteen gezet. Vijf steengoede muzikanten (toetsen, elektrische gitaar, drum, basgitaar en trombone/backing vocals), een zeemzoete stem en een zaal die tjokvol zat met zowel zestigjarige wetenschappers als twintigjarige patattentrekkers. Wat heeft een mens nog meer nodig om van een geslaagde concertavond te kunnen spreken? Entertainment? Het kwam niet verder dan een resem pull-ups en het duurde even tot Andy zijn knieën optrok, en ook voor bindteksten was er amper tijd. Het publiek liet het zich echter niet aan het hart komen en stond geen seconde stil. Het contrast met vier jaar gelden, toen we de zanger voor het eerst aan het werk zagen op klaarlichte dag in een veel te grote tent op Couleur Café, kon niet groter zijn. Toen deed hij zijn bijnaam 'Sleepy' nog alle eer aan, maar nu ontpopte hij zich tot een ware publiekslieveling.

De vraag 'Do you want some more?', die die (nog altijd even enthousiaste) aankondigster na een uur kwam uitschreeuwen, was dan ook compleet overbodig. Na die korte break duurden de nummers als Hymn of the Big Wheel, You Are My Angel en Leave Rastaman Alone overigens net iets langer dan voorheen, wat de vaart in het optreden toch wat wegnam. De muzikanten kregen hierdoor  evenwel de kans om alles nog eens uit de kast te halen: Cus Cus duurde bijna 10 minuten en bevatte indrukwekkende solo's van iedere artiest. In het allerlaatste nummer kreeg ook een rastafan zijn minute of fame, toen hij op het podium klauterde, 'Freedom!' uitriep en samen met Andy aan het joggen sloeg. De security liet het allemaal begaan. Een mooi moment, wat ons meteen tot deze slotbemerking brengt: een geslaagd optreden, heel zeker, maar voor het feest moest je wel zelf instaan. Dit publiek had het er duidelijk voor over, maar we zijn benieuwd of de Dourgangers er deze zomer ook zo over zullen denken.

Na afloop mocht de Oostendse soundsystem Lion Heart Crew nog een thuismatch spelen in de foyer, waar de selector vooral naar rootsreggae-classics greep. Het kon een honderdtal man boeien, de rest trok huiswaarts of verkoos het buitenterras. Voor hen zou het nog een lange, warme nacht worden...