Vintage kan het nog

Eind mei vindt in het STUK het jaarlijkse eindfeest plaats, en afgelopen donderdag was het weer zover. Voor het tweede jaar op rij stond de LABO-zaal volledig in het teken van Radio Scorpio, de oudste vrije radio van het land, sinds enkele jaren gehuisvest in een klein achterkamertje van het kunstencentrum in de Naamsestraat. Op het menu: stand up comedy met Roel Steeno (die enigszins door de mand viel) en Nigel Williams (die dat enigszins goed maakte), en een exclusief optreden van Vintage, met warmup en afterparty ingevuld door de twee reggaeprogramma's op zondagavond, the Vineyard en Step it Up, met respectievelijk DJ Lightah en Kingstep.

Het startschot werd reeds om 20u gegeven met een interessant panelgesprek over kunst en cultuur in Leuven, waarvoor drie belangrijke spelers uit de muzikale sector werden uitgenodigd: Mike Naert van Het Depot, Steven Vandervelden van het STUK zelf en Saïd El Kharadaoui, ex-schepen van Cultuur, tegenwoordig Europees parlementslid. We waren getuige van een boeiend debat over de diversiteit van het aanbod, de steun van het stadsbestuur en de hele heisa rond geluidsnormen. We leerden dat er in het circuit een officieuze drempel van 103 à 104 decibels gerespecteerd wordt, en dat er naar een werkbaar compromis wordt gezocht met minister Schauvliege, maar ook dat geluid niet zo eenvoudig benaderd kan worden, wat tot een uiterst technische discussie leidde.

De Leuvense scene blaakt van zelfvertrouwen en ambitie, niet in het minst als gevolg van het gigantische succes van internationaal rijzende sterren als Milow en Selah Sue, naast heel wat opkomend talent. Dat weerspiegelt zich in een gevarieerd programma en een gezonde concurrentie. Wegens verbouwingen aan de oude bioscoopzaal vlakbij het station, en de gedwongen verhuis naar de Kapucijnenvoer, draait de organisatie van het Depot evenwel een tijdje op halve kracht. Bovendien valt met de voorlopige sluiting van de internationaal gerenommeerde discotheek Silo aan de Vaartkom elke gelegenheid weg om nabij het centrum grote fuiven te organiseren met een capaciteit van meer dan 500 man, een leemte die opgevuld zou kunnen worden met de hulp van de stad Leuven, al ziet burgemeester Tobback die jongeren liever uitgaan in de afgelegen Brabanthallen op het industrieterrein van Haasrode.

Slecht nieuws voor (middel)grote organisaties, laat staan voor promotors van reggae, dancehall en dub evenementen. Het laatste sprankeltje hoop op een zaal waar de talrijke Leuvense soundsystems duchtig kunnen blazen, werd alleszins de kop ingedrukt door een opmerkelijk uitspraak van Steven Vandervelden, die bekende blij te zijn dat de trend dat je muziek moet voelen toch voorbij is... Nadat Astronaute voor een vleugje acoustische muziek zorgde, werd tot slot sportjournalist Bart Lagae in het gesprek betrokken voor een leuk voetbalpraatje over de promotie van fusieclub Oud-Heverlee Leuven naar de Belgische Jupiler Pro League. Ook sport is cultuur!

Net als bij Sanstilloh op vijf jaar Eargasm, werden de leden van Vintage – die andere succesvolle Leuvense reggaegroep van begin deze eeuw – nog eens verenigd op het podium nadat ze er jaren geleden mee ophielden. Het duurde ook even voor ze alles opgesteld hadden, waardoor ze meer dan een uur op zich lieten wachten. Ondertussen trachtte DJ Lightah de volgepropte zaal aandachtig te houden met een eigenzinnige selectie reggaeplaatjes.

We zagen alweer Frank Mercado opduiken (los Callejeros, Sanstilloh), weliswaar meer op de achtergrond dit keer, zich uitlevend op conga's, tamboerijn en fluit. In de schijnwerpers bij Vintage staat toetsenist en frontman Don Joss, samen met saxofonist Hans, die ook geweldig met melodica overweg kan, aangevuld met twee gitaren en een bas, die zich echter niet zo zwaar liet gevoelen. Ook de micro's leken niet goed afgesteld en zorgden voor feedback, waardoor er weinig gezongen werd en Don Joss zich meestal beperkte tot hoogstens enkele oppeppende shouts, al is dat wel hun handelsmerk. Ze speelden dan ook vooral puur instrumentale roots met goede arrangementen en vrolijke melodieën, af en toe uitdeinend in een verdiepend dubsegment.

De eerste riddim die we herkenden was de frivole 'Take 5', met het bekende jazz-deuntje dat door King Tubby en Augustus Pablo in reggae verwerkt werd, een populaire gewoonte op Jamaica in die tijd. Met de bekende 'Drum Song' brachten ze ode aan die andere legendarische producer from yard, Lee 'Scratch' Perry, volgens Don Joss de échte koning van de reggae, en misschien heeft hij wel een punt. Voor het eerst nam hij zelf de melodica ter hand en zorgde voor een prachtig samenspel met Hans op saxofoon.

'Finally', gelukkig nog niet het laatste nummer, hadden ze op voorhand niet meer gerepeteerd, maar klonk des te authentieker, net als 'Slow down the system', een duidelijke en nog steeds brandend actuele boodschap aan onze Babylonische samenleving: Too many people getting behind!

Dat Vintage meerdere stijlen de baas kan, werd geïllustreerd met een traag gipsy-nummer dat mooi overvloeide in een feestelijk ska-ritme. Na nog wat ska namen ze opnieuw wat gas terug in de bloedhete zaal met "music you can't refuse". Het zou muziek voor een soundtrack kunnen zijn, aldus Don Joss, en daar viel wel wat voor te zeggen. Tijdens het laatste nummer nam hij de tijd om de overige bandleden aan het publiek voor te stellen, en presenteerde zichzelf in een heuse raggamuffin' style.

We misten wat zang en het geluid kon beter afgeregeld worden, maar we stelden vast dat de muzikanten van Vintage het nog niet verleerd zijn, en roots reggae nog steeds een warm hart toedragen. Met de afsluitende woorden "tot de volgende keer" liet Don Joss zelfs een kier open naar een definitieve comeback, iets wat we enkel kunnen toejuichen!