Every day is like a holiday in Hotel Jamaica

Het is bijna middernacht. Dub Taylor (City Lock Berlijn) speelt zijn mix van heftige dancehall, reggaeton en Jamaican r'n'b voor een bijna lege zaal. Amper een uur later is de Petrol volgelopen tot het zware gordijn halverwege de ruimte, en heerst er een opgewonden ambiance. Het is weer feest in Hotel Jamaica.

De stijl van Dub Taylor is mijn stijl niet, en dat hoeft natuurlijk ook niet. Ik vind het gelukkig nog altijd interessant om te horen wat de nieuwe scene te bieden heeft. Maar zo rond 1 uur was ik toch blij dat Civalizee overnam met een echte reggaeselectie. Peter Tosh, Bob Marley , en een string van classic hits uit alle tijden die uitmondde in nieuwe roots, Chezidek en Tarrus Riley. Een korte uitstap naar de 90ies, Gentleman en Uman. Pas daarna haalde King Jess het zware geschut boven van Vybz Kartel, T.O.K., Ward 21, Mavado en andere sterren van de nieuwe dancehallgeneratie. Ik kon het allemaal verdragen na de stevige fond van roots en foundation tunes die Civalizee eerst gelegd had.

Zo is het altijd gegaan met nieuwe populaire sounds. Ze stappen in de reggae business met de nieuwste tunes, ontdekken geleidelijk de originals van hun digitale versions en de hele schatkamer van Jamaicaanse muziek, worden zelf ook wat ouder en bezadigder, en voelen zich dan gelukkig niet te beroerd om die klassiekers in toenemende mate te draaien. Back 2 Base in de jaren '80, Boombastic en Far West Crew in de jaren '90, en nu Civalizee Foundation: ze hebben allemaal dezelfde evolutie doorgemaakt. (Er zal nu wel iemand roepen dat Civalizee al jaren foundation tunes speelt, maar ik gebruik bewust het woord 'evolutie'. Vergeet niet dat deze crew al 10 jaar bezig is.)

Het was lang geleden dat we Macka B nog eens gezien hadden, een van de eerste niet-Jamaicaanse toasters van wie ik ooit een plaat heb gekocht (bijna 30 jaar geleden) en een van de boegbeelden van de Engelse reggae. In de jaren '80 en '90 heeft de Engelse old skool toaster hier nochtans zo vaak op het podium gestaan (ook als immer bereidwillige vervanger voor acts die in laatste instantie afzegden) dat we op de duur niets eens de moeite deden om ons nog te verplaatsen. Zeker niet als hij zonder Mad Professor kwam, de producer met wie Macka B zijn beste platen maakte. Het waren toch vooral de dubs en arrangementen die zijn vaak drammerige lyrics draaglijk maakten. 

Natuurlijk heeft Macka B altijd gelijk. Nee, wij willen ook geen chemicaliën in ons eten, en foei: een Big Mac is slecht. En voor wie het nog niet wist (Dominique Strauss-Khan misschien): 'Woman is no sex machine/Woman is human being.' Macka B trapt nog altijd met overtuiging open deuren in, en dat maakt hem op zich best grappig en ontwapenend. Zijn beste tekst in de Petrol was nog die van Unemployment blues, over een sprankelende Ariwa-version van Egyptian Reggae. Over ganja-tunes hoort u ons natuurlijk nooit klagen maar het thema was wel erg dominant aanwezig, in pakweg de helft van de nummers. Het ene op de riddim van Chase the devil, een ander op Sleng Teng, een derde (Ganja Ladies) op Legalize it. Met die riddims maakt Macka B het zich overigens wel gemakkelijk. Wij hoorden ook nog Swing Easy en Marley's One Drop, zeer degelijke, eigentijdse dub versions, daar niet van, maar ik herinner mij dat Macka B destijds live, altijd met een band (nooit op sound), vooral eigen (Ariwa) riddims bracht. En minder van die opdringerige calypso-riddims.

De ode aan de Reggae Boyz (Jamaicaans elftal dat in 1998 meedeed aan de wereldbeker voetbal in Frankrijk) was grappig, met enkele Franse passages die mij deden denken aan het Frans van de Nederlandse conducteurs op de trein naar Amsterdam. Macka B zelf is een olijke rastaman, met genoeg ervaring en vakmanschap om het publiek voor zich te winnen. Zijn show in de Petrol was een lekkere party act maar ik heb toch vooral genoten van de sounds.

Bass Odyssey bracht mij in een oogwenk naar Jamaica. Moeilijk te omschrijven wat die mystic bepaalt maar het heeft te maken met een totaal eigenzinnige selectie, MC's die flarden van tunes hartverscheurend meezingt, het onnavolgbare accent, de rauwe overgangen die tegelijk de deur openen naar een nieuwe version of riddim, dub plates die je nog nooit gehoord hebt en zoals je ze hier ook nooit zal horen. Ik had me voorgenomen om te blijven zo lang ik riddims hoorde die uit 'mijn tijd' dateerden. Zoals Full Up inderdaad (een tiental dub plates achter elkaar), of Far East (weer zeven of acht versions), waar Bass Odyssey mee aftrapte. Broeierige dubs waren het, met ware Studio One –allure, van het soort dat mij nog altijd aantrekt als een magneet, en mijn geest vervult van nachtelijke yard vibes.

Om vier uur draagt Jah Shakespear de pen officieel over aan Mikey G.

Na een dik halfuur horen we Jah Cure, de eerste orginele tune van de avond. Hij blijkt een kantelpunt. Van skanken en aandachtig luisteren gaat het naar zware danchallvibes zoals die enkel in Jamaicaanse clubs kunnen klinken. De 22 jaar oude soundsystem uit St. Ann, ook het geboortedorp van Bob Marley, "way out in the country", trakteert ons op nog veel meer dubplates. Vybz Kartel was vroeger een held, maar die tijd is blijkbaar voorbij. De nieuwere dubplates komen van Damain Marley, Busy Signal, Bounty Killer en Movado, en wat voor tunes! Die van Buju Banton gaan natuurlijk gepaard met een duidelijk "Free Buju". Je hoeft het nieuws hierover dus niet online te volgen. De sounds houden je wel op de hoogte. Buju zit dus nog altijd vast.

De typische badman-attitude krijg je er gratis bij. We krijgen te horen dat de organisatie van de UK Cup Clash gestopt werd omdat Bass Odyssey de titel altijd won. Zonder scrupules serveert Bass Odyssey ook de hardste en meest controversiële dubplates. Hun befaamde MC Squingy mag dan wel niet meer zijn, Bass Odyssey heeft met MC Wurm een waardige vervanger en zal nog niet te snel van de internationale podia en dances te weren zijn. Wurm was ook al MC bij Bass Odyssey Toen Squingy nog leefde en heeft de soundsystem ook al wat internationale clashtitels bezorgd.

De sound sluit af met ongeveer een heel album dubplates van Bounty Killer, trakteert ons op een extra lading slackness: "Do you know how to live longer? Have sex every day, every day mi seh!". Op de dansvloer wordt eens te meer veelbetekenend gelachen.

Turntable Dubbers presenteerde in de grote zaal nog enkele drum'n'bass-remixes van ons beter bekende, oude en nieuwe Jamaicaanse tunes. De jonge Belgische drum'n'bass/dubstep-held Netsky dook nog even op achter de draaitafels, naast grondlegger Murdock en Dub Taylor. We konden naar huis op een recept van stevige hiphop (toen die muziek nog iets betekende) en de nieuwste dancehall.

Het was wederom een lekkere Hotel Jamaica. Ik had wel de indruk dat er iets te veel security was, die iets te enthousiast personen "verwijderde".  Een gesprekje had in veel gevallen wellicht volstaan.

P.S. Suzy's jerk chicken is delicious.